‘Kilroy was here’ zou de leidraad van deze dichtbundel worden, besloot de Nederlandse schrijver Harmen Wind. Wie Kilroy in het echt is geweest is nooit bekend geworden, maar in deze bundel is Kilroy een dichter. Een dichter die in de lezer onverwachte gevoelens losmaakt.

Harmen Wind, vierenzestig jaar en opgegroeid in Oldeboorn, debuteerde in 1985 in het Fries met de dichtbundel Ut ein en kreeg in 2003 de debutantenprijs voor zijn Nederlandse Roman Het verzet. Nu, zeven jaar later, is Wind terug met een dichtbundel in het Nederlands: Kilroy.

De kreet ‘Kilroy was here’ verscheen regelmatig op muren tijdens de Tweede Wereldoorlog en is tot op de dag van vandaag onderworpen aan speculaties. Wie was Kilroy? Een onbekende die altijd dezelfde term achterliet, maar zich nooit kenbaar heeft gemaakt. In deze dichtbundel maakt Wind gebruik van de naam Kilroy en maakt van hem een dichter. Slechts een passant, altijd op
doortocht, met na aankomst het onvermijdelijke vertrek.

Zevenendertig pagina’s met ieder één gedicht, die ieder een deel van de reis van Kilroy vertellen. Elk gedicht is een nieuw hersenspinsel. En hoewel de bundel maar zevenendertig gedichten bevat, leest het als een boek dubbel zo dik. Na enkele bladzijden is er de noodzaak de bundel dicht te slaan door de aangrijpende poëzie van Wind: om even te laten bezinken wat zojuist onverwachts uit de hoek is gekomen.

Of Wind de boodschap nou opbouwt tot de laatste zin of krachtig begint vanaf de eerste maakt niet uit. De gedichten zullen de lezer raken. Een voorbeeld van een gedicht dat uit meer dan twee regels bestaat, maar niet meer nodig heeft, is Afscheid :

Slaapkamer waar ik aan het sterfbed zat
van iemand die bekende handen had

De gedichten van Wind bestaan overwegend uit strofes van twee à drie regels. Hoewel er ook vrolijke of grappige poëzie in deze bundel staat, is het gros toch aangrijpend.

Enkele van de gedichten uit deze bundel hebben al eerder hun debuut gemaakt. Zo is het gedicht ‘Reis’ al eerder opgenomen in de bundel Alleen de kamer luistert, van het tweejaarlijkse poëziefestival ‘Dichter aan huis’ uit 1997. Het gedicht ‘De zwemmer’ werd bekroond met de eerste prijs in de Zeeuwse poëziewedstrijd ‘Verdronken geschiedenis’.

Hoewel de gedichten goed geschreven zijn, zitten er ook stukken tussen die zorgen voor een verontwaardigd gevoel. Poëzie geeft de lezer vaak de vrijheid om zich in leven, waardoor veel emoties los kunnen komen. Vele van de stukken uit deze bundel doen dat ook. Maar er zijn ook stukken waar geen touw aan vast te knopen is. De lezer blijft zich dan afvragen wat de achterliggende gedachte geweest is. Al met al is Kilroy toch een prachtbundel en zelfs met enkele onduidelijkheden komt het verhaal over.

Gepubliceerd op: 25-03-2010