Liefde is een eiland: een sombere roman over de dood, liefde en andere vraagstukken.

Nieuwe roman Claudie Gallay Recensie

mei
16

Door:

Liefde is een eiland is de tweede roman van Claudie Gallay die in Nederland verschijnt. In het sombere, maar goed vertelde verhaal lopen de spanningen hoog op in de theaterwereld van Avignon. De verschillende personages bevinden zich, metaforisch gezien, op een eiland en hebben moeite om tot elkaar te komen.

Hoog oplopende spanningen
De Franse stad Avignon is in de ban van de hitte en het jaarlijks terugkerende theaterfestival. Ook actrice La Jogar, voorheen Mathilde, is teruggekeerd naar de stad voor het festival. Odon Schnadel, de regisseur van het theater De Dolle Hond, heeft voordat ze de stad verliet het bed en een geheim met haar gedeeld. Hij heeft al die jaren dat ze weg was de lamp op zijn woonaak laten branden, totdat ze terug zou komen. De spanningen lopen nog hoger op als de mysterieuze Maria zich aandient.

De coulissen van het theater openen zich steeds verder wanneer Maria de zus van een overleden schrijver blijkt te zijn. Ze is naar de stad gekomen om te kijken naar het stuk dat Odon van hem opvoert. Maria lijkt zich niet over de dood van haar broer heen te kunnen zetten en geeft Odon de schuld van zijn overlijden. Wanneer Maria achter het geheim van Mathilde en Odon komt, raken de verhoudingen oververhit. Ze draaien om elkaar heen, totdat een van hen bereid is toe te geven.

Gallay weet de opbouw van spanning tussen de drie hoofdpersonages goed uit te werken. De verschillende verhaalelementen die de spanning veroorzaken verwerkt ze één voor één in het verhaal en weet ze ook goed vast te houden. Hierdoor word je nieuwsgierig naar het plot van het verhaal, wat het lastig maakt om het boek weg te leggen.

Het eiland
Alle hoofdpersonages voelen zich alleen en eenzaam in de stad, terwijl het de drukste tijd van het jaar is. Vooral Mathilde en Odon voelen zich van elkaar gescheiden: terwijl Mathilde in het meest luxe hotel van de stad logeert, woont Odon buiten de hysterie van de stad op zijn woonaak. De meest treffende zin van de hele roman is dan ook afkomstig van Mathilde: ‘Liefde is een eiland, ga je eenmaal weg dan kom je niet meer terug.’

Door deze eenzaamheid ligt er een sluier van somberheid over het boek. Dit wordt voornamelijk veroorzaakt door Maria, door haar piercings en zelfverwonding laat ze zien dat er een droevig verhaal achter haar leven zit. Om de tijd te doden tussen de voorstellingen maakt ze foto’s in de stad, waarmee ze doeltreffend alle pijnlijke gebeurtenissen vastlegt en toont:

‘Die armen, die buik, de magere gebogen schouders en het vale gezicht. Het gezicht van elk leven dat wacht op de dood. Het werk van de tijd die hele vlakken wist, verlangens slijt, gevoelens vervormt. Gruwelijke kaalsslag’.

De sombere sfeer grijpt je echt vast, de troosteloosheid en de beklemming van de hoofdpersonages blijven je als lezer achtervolgen en blijven ook enige tijd na het lezen nog hangen.

Liefde is een eiland bevat korte scènes en zinnen. Gallay doet niet aan lange beschrijvingen of verklaringen, waardoor de roman lekker leest. De somberheid en de goed uitgewerkte spanning grijpen de lezer vast en zorgen ervoor dat je het boek niet meer weg kan leggen. Al met al heeft Gallay een zinderende zomerroman afgeleverd, die naderhand blijft hangen als de pijnlijk brandende zon op een verbrande huid.

Gepubliceerd op: 16-05-2011

Facebook reacties