Net als in Het winterhuis staan in de nieuwste roman van Judith Lennox, De Italiaanse minnaar, drie vrouwen centraal. We volgen Rebecca, een welgestelde vrouw die haar man verlaat en op een boerderij gaat wonen. Daarnaast lezen we het verhaal van Freddie en Tessa, twee Italiaanse zusjes die beiden op hun eigen manier het hoofd boven het water proberen te houden in het Engeland van de jaren ’30 en ‘40. Net als met Het Winterhuis zet Lennox een romantische historie neer – dit keer is ze echter te langdradig.

Geloofwaardige karakters
Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog leren we de dames kennen. Tessa, een beroemd model en een losgeslagen tiener, raakt zwanger van een getrouwde man. Nadat zijn vrouw dat ontdekt, vlucht ze naar haar geboortestad Florence. Haar zusje Freddie, een serieuze studente, zet alles op alles om Tessa bij zich te houden in het veiligere Engeland, maar slaagt hier niet in. Rebecca verlaat haar man nadat zij erachter komt dat hij overspel heeft gepleegd met het jonge model Tessa.

Lennox heeft met de drie vrouwen totaal verschillende karakters neergezet. De welgestelde Rebecca, de brave en enigszins naïeve Freddie, en de rebelse maar onzekere Tessa zijn goed uitgewerkte, geloofwaardige karakters. Rebecca en Tessa zijn, anders dan hun tijdgenoten, stoere en onafhankelijke dames. Ook Freddie weet haar eigen boontjes te doppen met haar baantjes in de fabriek. En dat werkt; iedere lezer kan zich identificeren met een van de dames.

Te veel kleur
De locaties van de verschillende verhalen zijn daarentegen over-the-top romantisch. Rebecca houdt zich samen met kunstenaars op in een pittoresk boerderijtje en schildert daar de potten en pannen uit de keukenkastjes. Tessa draalt door de heuvels van Florence en Freddie reist samen met een spion door donkere bossen. Lennox beschrijft alle omgevingen aan de hand van kleuren: azuurblauwe luchten, saffraankleurig zand, mosgroene vijvers, ijzerblauwe zeeën. Dit kleurgebruik van Lennox zorgt voor een overdaad aan impressies en daardoor komen de beschrijvingen van de omgevingen ongeloofwaardig over. Het is te veel.

Zijpaden
Net als Het winterhuis is De Italiaanse minnaar een dikke pil om bij weg te dromen. De sfeer is romantisch en Lennox verwerkt bijzonder veel historische feiten. Maar het duurt allemaal te lang: Lennox neemt met regelmaat onnodige zijpaden en licht details te uitgebreid toe. Details die er voor het verloop van het verhaal absoluut niet toe doen.

Hoewel De Italiaanse minnaar je als lezer meesleurt naar een geloofwaardig Engeland en Italië van de jaren ’30 en ’40, mist de roman snelheid. Echt lekker leest de roman daarom niet. Jammer, want romantisch is Lennox wel.

Gepubliceerd op: 14-03-2011