Met bestsellers als  Ik haal je op, ik neem je mee en het verfilmde Ik ben niet bang heeft de Italiaanse schrijver Niccolò Ammaniti bewezen een groot publiek te kunnen aanspreken. Ook zijn nieuwste novelle Jij en ik zal weinig fans teleurstellen.

Jij en ik gaat over de veertienjarige Lorenzo die nauwelijks geïnteresseerd lijkt te zijn in contact met leeftijdsgenoten. Het liefst wil hij alleen zijn, zonder mensen die hem hinderen. Dan zegt Lorenzo tegen zijn moeder dat hij met een paar klasgenoten op skivakantie gaat. In werkelijkheid sluit hij zich een week op in een verlaten kelder met genoeg voedsel en zijn Playstation. Meer dan een voorraad eten en zichzelf heeft Lorenzo verder niet nodig. Een moderne variant op Narcissus uit de klassieke mythologie is geboren.

Lorenzo komt tijdens zijn verblijf in de kelder eerst telefonisch  in contact met zijn halfzusje. Later ontmoeten ze elkaar in het echt. In het begin moet hij niets van haar hebben, maar dan blijken broer en zus toch erg afhankelijk van elkaar te zijn. Dit leidt tot een fantastisch slot van het verhaal waarin beide personages een andere kant van zichzelf ontdekken.

Inlevingsvermogen
Typerend voor Ammaniti’s schrijfstijl in Jij en ik zijn de korte en simpele zinnen, met het onderwerp – meestal ‘ik’ – aan het begin. Op deze manier weet hij, net als in Ik ben niet bang, overtuigend te suggereren dat je naar het verhaal van een kind van veertien jaar luistert. De beleving van het leven die hij hiermee weet over te brengen, dat het bijvoorbeeld écht een wereldramp is als je moeder je bij vrienden afzet,  is erg aandoenlijk. De onschuld spat van de zinnen af:

‘Natuurlijk, als je papa niet kende zou je makkelijk kunnen denken dat hij een nare man was. Zo iemand die altijd serieus doet en denkt dat hij de wereld in zijn eentje moet leiden. Maar als je hem ’s zomers op het strand zag, of tijdens het skiën, was hij heel aardig en vriendelijk.’

Toegankelijk
Door de lengte van iets meer dan 120 pagina’s, blijft Jij en ik vooral een toegankelijk verhaal voor iedereen die een korte roman wil lezen, al mag er niet gezegd worden dat het een luchtig verhaal is. De hoofdpersonages worden verder voldoende uitgewerkt, de overige personages wat minder. Dat laatste kan ook bijna niet anders met de veertienjarige Lorenzo als verteller.

Net als The Beatles aan het begin van hun carrière, lijkt Ammaniti vast te houden aan de formule om zo vaak mogelijk de woorden ‘jij’ of ‘ik’ in zijn titels te verwerken, op een enkele uitzondering na. Met Jij en ik heeft hij een kort en mooi werk geschreven, zonder grootse bijbedoelingen. Misschien is dit wel het ultieme en meest toegankelijke boek voor jong en oud om kennis te maken met de Italiaanse schrijver.

Gepubliceerd op: 30-12-2010