Ik wil trouwen!: Ghada Abdel Aals zoektocht naar een geschikte man

Ik wil trouwen! - Ghada Abdel Aal Recensie

dec
20

Door:

De Egyptische Ghada Abdel Aal deed wat haar islamitische leeftijdsgenoten alleen maar durfden te denken: ze hield een openhartige blog bij over haar zoektocht naar een geschikte echtgenoot. Ze beschrijft in Ik wil trouwen! de mannen die zich als huwelijkskandidaat aandienen en de gênante situaties die dat oplevert. Maar het boek is niet zo grappig als het wordt voorgesteld.

Alleen al de titel van dit boek is een provocatie uit de mond van een 29-jarige Egyptische vrouw. Mannen mogen gerust zeggen dat ze willen trouwen, maar in het conservatieve Egypte moeten vrouwen het nog steeds hebben van door familie gearrangeerde ontmoetingen met potentiële partners. “Salonhuwelijken zijn heel gebruikelijk bij ons. Het betekent dat zo’n kandidaat, met of zonder zijn ouders, bij je thuis op bezoek komt. Als dat eerste bezoek meevalt, komt hij nog een keer of twee. Voor je het weet, ben je zes maanden later getrouwd met een man die je eigenlijk niet eens kent”, aldus Ghada Abdel Aal.

Een aantal jaren geleden begon Abdel Aal met haar blog in het Arabisch. Veel jonge vrouwen uit de Islamitische wereld herkenden zichzelf in de grappige en gênante situaties die ze meemaakte. Haar verhalen over mannen die zich aandienden als huwelijkskandidaat werden razend populair. Zo is er bijvoorbeeld een humeurige arts, die haar als derde vrouw wil, of een man die zo gierig is dat hij tijdens de kennismaking met haar ouders het licht uitdoet om kosten te besparen. In het boek komen tien van dit soort miserabele figuren aan bod.

Dubbele norm
Abdel Aal bekritiseert de Egyptische maatschappij waarin vrouwen beoordeeld worden op de tijd die zij nodig hebben om een geschikte huwelijkskandidaat te vinden. Op haar 24e werd de Egyptische al gezien als een hopeloos geval; het was haar eigen schuld dat ze nog niet getrouwd was. Maar mannen hebben in deze samenleving alle tijd volgens de schrijfster: “Op mannen staat geen vervaldatum. Op ons helaas wel.”

Het is deze dubbele norm die de rode draad vormt in Ik wil trouwen!. Ghada Abdel Aal ergert zich vooral aan de opgelegde omgangsvormen tussen potentiële kandidaten en huwbare meisjes. “Het salonhuwelijk is in feite een businessdeal tussen twee families. Daar komen ze helaas pas achter als ze eenmaal getrouwd zijn. Dan vallen de schellen hen van de ogen”, zo vertelt de schijfster.

Geen Bridget Jones
Ghada Abdel Aal wordt ook wel de Bridget Jones van de Arabische wereld genoemd, een vrijgezel tegen wil en dank. De Egyptische schrijfster ziet deze vergelijking als een mislukte poging om de plaats die zij inneemt in de Arabische wereld te vertalen naar een westerse context. “Bridget Jones, dat is toch wel een miskleun. Zij is dik en pathetisch en valt ook nog eens op Hugh Grant, die eikel. Waarom vergelijken ze me niet met Helen Fielding?”

Dat Ik wil trouwen! vergeleken wordt met de wereldberoemde dagboeken van Bridget Jones is bijna een té groot compliment. Ghada Abdel Aal wordt niet vergeleken met Helen Fielding, omdat haar manier van schrijven niet kan tippen aan het talent van de Britse auteur. Ik wil trouwen! wordt op de achterflap beschreven als ‘hilarisch’, maar dit is schromelijk overdreven. Een enkele glimlach misschien, maar zeker niet lachen, gieren, brullen. Ik wil trouwen! is geschikt als aanklacht tegen de Egyptische omgangsvormen, maar het is geen komedie.

Gepubliceerd op: 20-12-2010

Facebook reacties