In zijn nieuwste roman Sunset Park brengt Paul Auster de lotgevallen van verschillende personages tijdens de zwarte economische crisis van 2008 in kaart. Spilfiguur is Miles Heller, zoon van een beroemd actrice en een gerenommeerd uitgever. Maar gaandeweg de roman ontmoeten we tal van andere kleurrijke personages die stuk voor stuk op hun eigen manier hun hoofd boven het water proberen te houden. Auster weet deze personages feilloos aan elkaar te verbinden, waardoor een mooi relaas over het verleden, liefde, en toeval ontstaat.

Talloze verhaallijnen
Na de dood van zijn broer Bobby, waar hij zichzelf de schuld van geeft, vertrekt Miles naar Florida, waar hij verschillende nietszeggende baantjes heeft. Zijn laatste baantje is het leeghalen van huizen van mensen die gedwongen worden te verhuizen. En in plaats van de achtergebleven spullen mee te nemen naar huis, zoals zijn collega’s doen, maakt hij er foto’s van. Honderden foto’s.

Hij ontmoet Pilar, een uitermate intelligent maar minderjarig meisje, wordt verliefd en begint een relatie.Vanwege zijn relatie met de minderjarige Pilar en de dreigementen van haar zus, vlucht Miles min of meer terug naar Brooklyn, New York, naar de armzalige wijk Sunset Park. Samen met Ellen, Alice en Bing woont hij in een kraakpand en langzaamaan ontwikkelt zich een vriendschap tussen hen. De dreigende druk van de politie die hen binnenkort het pand uit komt zetten, is continu voelbaar.

Na aankomst in New York neemt Miles na zeven jaar zwijgen, contact op met zijn ouders. Zijn moeder doet poging na poging om als actrice in beeld te blijven terwijl zijn vader alles op alles zet om zijn uitgeverij en zijn relatie te redden. Alle personages proberen hun hoofd boven water te houden in het zielloze Amerika, waar de crisis het wint van ‘the American dream’.

Nostalgie
Na kennismaking met al deze personages, zet Auster de verhaallijn stil. Wat overblijft, is een gevoel van nostalgie en een hang naar het verleden. Alle jongeren in het kraakpand zijn innig verbonden met het verleden: Alice laat zich vormen door haar betogen over films uit het verleden, Bing houdt zich slechts bezig met oude spullen zoals typemachines en telefoons met een draaischijf. Miles geeft het verleden vorm door zijn kennis over honkbalspelers van vroeger. Ellen stelt de vraag wat nog kunst genoemd kan worden. Is kunst slechts porno of moet je als kunstenaar dieper gaan?

In Sunset Park kom je als lezer talloze literaire verwijzingen naar onder meer Shakespeare en Dickens tegen. Net als de literaire acties van de organisatie PEN, de uitvoerige informatie over historische films en de bijna volledige geschiedenis van honkbal, maken deze verwijzingen duidelijk dat Auster een auteur met kennis is. Sunset Park zit bomvol informatie. Informatie die soms een beetje overbodig is. Zo geeft de uitgebreide informatie over honkbalspelers van vroeger geen diepere betekenis aan de roman.

Knap gecomponeerde zinnen
Zowel inhoudelijk als stilistisch is Sunset Park een roman van niveau. Zinnen van zeven regels zijn eerder regel dan uitzondering en Auster schuwt ook filosofische zijpaden niet. ‘Het menselijk lichaam leeft in de geest van hen die een menselijk lichaam hebben, en leven in een menselijk lichaam met een geest die een ander menselijk lichaam waarneemt betekent leven in een wereld van anderen.’ Hoewel deze passages er af en toe voor zorgen dat de aandacht verslapt, ben je als lezer toch nieuwsgierig naar de andere verhaallijnen en wil je blijven doorlezen. Prachtige observaties zoals ‘minuscule haarscheurtjes’, dragen bij aan dat gevoel.

De talloze verhaallijnen, de onuitputtelijke bron van kennis en de knap gecomponeerde zinnen maken Sunset Park tot een waar leesgenot. Auster weet de juiste woorden op het juiste moment te vinden. Sunset Park is een klein kunstwerkje dat de onvermoeibare geest van de crisis en de kwetsbare ziel van de mens blootlegt.

Gepubliceerd op: 22-11-2010