En Prozac is mijn paracetamol vertelt het verhaal van de 14-jarige Charlie Bee die in een zware depressie zit en haar ervaringen wil delen met anderen. In intelligente reflecties vertelt zij over schaamte en schuldgevoelens die ook zonder depressie herkenbaar zijn. Hierdoor is het een zeer toegankelijk boek voor een breed publiek.

Charlie Bee is het pseudoniem van een 14-jarig meisje dat in een zware depressie terecht is gekomen. Ze doet zichzelf anders voor – draagt de hele dag een masker – waardoor de buitenwereld niet door heeft dat er achter dat masker een zeer ongelukkig meisje zit. Ze is zeer intelligent en heeft veel vrienden. Maar Charlie Bee heeft een hoop emotionele bagage te verwerken, mede doordat  haar ouders twee jaar geleden gescheiden zijn.

Vooroordelen
Charlie voelt zich verantwoordelijk voor dingen die op haar leeftijd niet haar verantwoordelijkheid zijn. Als kind is haar moeder emotioneel verwaarloosd. Ze zoekt voortdurend bevestiging bij haar dochter. Hierdoor wordt Charlie in een positie geduwd waarin ze aan te veel verwachtingen moet voldoen. Haar vader is juist het tegenovergestelde. Charlie zoekt bij hem de bevestiging dat hij van haar houdt.

Het boek maakt de lezers bewust van de vooroordelen die er heersen over pubergedrag. Het is normaal om als puber woedeaanvallen en onredelijk gedrag te vertonen: dat hoort bij het ontwikkelingsproces. Maar er zijn ook pubers die niet uit deze spiraal komen. Niet omdat ze het niet willen, maar omdat het ze niet lukt. Dat is ook wat Charlie over wil brengen met haar boek: depressiviteit is een ziekte en geen aanstellerij.

Intelligentie reflecties
En Prozac is mijn paracetemol bestaat uit korte hoofdstukken waarin Charlie Bee vertelt wat haar de afgelopen twee jaar is overkomen. Tussendoor bespreekt ze op zeer intelligente wijze haar eigen situatie waarbij ze zichzelf als ware observeert.  In deze reflectieve hoofdstukken wordt de lezer er ook steeds weer bewust van gemaakt dat dit geen roman is, maar een waargebeurd verhaal. De lezer wordt hierdoor steeds even wakker geschud: een knappe prestatie voor zo’n jonge schrijfster.

Charlie weet haar gevoel heel goed te verwoorden. De gedichten in het boek weten met sterke beeldtaal een beroep te doen op het verbeeldingsvermogen van de lezer, waardoor het nog beter is voor te stellen hoe zij zich voelt. De wijsheid van haar woorden zorgen er ook voor dat je Charlie serieus neemt en je bereidt bent je mening over depressieve mensen te veranderen.

Onrealistische verwachtingen
Gaandeweg het boek begint Charlie steeds beter te begrijpen wat er mis is gegaan. Ze leert ook in te zien dat er meer mensen zijn die met dezelfde problemen rondlopen. Ze vindt dat de huidige maatschappij erg prestatiegericht is en een grote druk legt op mensen. Men moet aan verwachtingen voldoen die niet altijd reëel zijn. De kracht van het boek is dat het zulke waarheden durft te zeggen. Er zijn veel mensen die niet om kunnen gaan met de druk van verwachtingen en het moeilijk vinden om dit toe te geven en om hulp te vragen.

Zeer toegankelijk
Het boek is verschenen in een Young Adult versie en een volwassen versie. De YA-versie is zeer toegankelijk geschreven voor de doelgroep en beschrijft herkenbare emoties en gedachten waar veel leeftijdsgenoten van Charlie Bee mee rondlopen. Het is dan ook goed dat een meisje als Charlie zo dapper is geweest om haar verhaal te vertellen en daarmee de problematiek bespreekbaar maakt.

Gepubliceerd op: 11-10-2010