Het is druk bij de Kahmann Gallery te Amsterdam. Drommen mensen staan voor een witte, ietwat steriele ruimte te praten onder het genot van een glas wijn. Terwijl je naar binnen loopt kijkt het enige gecentreerde portret je recht aan. Een zittende vrouw voor een grijze achtergrond. Ze kijkt niet blij, maar ook niet verdrietig. Haar blik is neutraal, ze lijkt in de camera een antwoord te zoeken. Hoewel het portret vrij grauw is doet het niet kil aan bedenk ik me. Die gedachte wordt ruw verstoord als iemand sist: “Oh! Is ze er zelf ook vandaag?”

De ‘ze’ waarnaar wordt gevraagd is niet de vrouw van het portret maar Martien Mulder, de fotografe. En ja, ze is inderdaad aanwezig. Best bijzonder aangezien de -van oorsprong- Nederlandse tegenwoordig in New York woont en werkt. De tentoonstelling From Blue to Blue in de Kahmann Gallery toont haar hoogtepunten van tien jaar werk.

Helemaal niet ‘blue’
De titel lijkt een link met droevigheid te hebben; ‘to feel blue’, al is die associatie na binnenkomst snel weg. ‘From Blue To Blue’ slaat enkel op de opbouw van de tentoonstelling. De kleuren van de foto’s zijn als uitgangspunt genomen voor de expositie. Zo lijken de beelden bijna in elkaar over te lopen. Van blauw, naar groen, naar gele en oranje tinten en uiteindelijk weer terug naar een donkerder blauwe tint. Deze indeling versterkt de werken, en kijkt prettig.

De galerie is vrijwel volledig wit waardoor Mulders’ minimalistische foto’s eruit springen. De onderwerpen lijken soms een beetje simpel (boomstammen, rimpelend water, af en toe een portret) maar  samen tentoongesteld heft die simpliciteit zichzelf op. Door een mistig bos af te wisselen met een innige omhelzing worden de bomen iets menselijker en de omhelzing iets abstracter. De foto’s zijn eigenlijk stillevens, die zich richten op de relatie tussen mens en natuur.

Bestekbakjes
De kleinere portretten zijn vastgemaakt op bakjes die Mulder zelf heeft gevonden op rommelmarkten. Het zijn bijvoorbeeld houten bestekbakjes, die nu een tweede leven krijgen als ‘lijst’. Voor deze tentoonstelling was de zoektocht naar passende tweedehands bakjes helaas onbegonnen werk, daarom hangen de grotere werken nu in handgemaakte lijsten. De kleur is gelijk aan de tweedehands vondsten, waardoor je het vrijwel niet opmerkt. Het enige verschil is dat er bij de handgemaakte lijsten een randje hout om het werk loopt, terwijl je de vintage bakjes alleen van de zijkant kan zien omdat de foto’s er precies op passen. Het stoort niet, sterker nog, het complimenteert de foto’s. Dit zweempje persoonlijkheid past bij de menselijkheid die Martien Mulder haar werken meegeeft.

Gepubliceerd op: 01-10-2010