Het afgelopen jaar kwam Wilders vaak in het nieuws, net als de Arabische Lente. Kunststudent Mirra Berridge (1992) wilde al dit nieuws samenvoegen in haar werk. Ze maakte een tiendelige serie die getoond wordt op het National Arts Festival South Africa in Grahamstown. CultuurBewust.nl sprak met de jonge kunstenaar terwijl haar werk werd geïnstalleerd.

Als tweedejaars kunststudente aan Rhodes University (Grahamstown, Zuid-Afrika) was het voor Mirra Berridge (1992) een schok dat haar werk gekozen was om getoond te worden tijdens de studentententoonstelling van het National Arts Festival South Africa, het grootste kunstfestival op het zuidelijk halfrond. Van Berridge worden een houtskoolportret en een tiendelige serie met Geert Wilders in de hoofdrol getoond.

Wilders
Berridge vertelt dat ze nooit had verwacht aan portretten van beroemdheden te beginnen, maar dat het vanzelf ging. De Nederlandse Wilders is door de jonge kunstenaar afgebeeld met teksten op zijn gezicht, met een Arafat-sjaal, zelfs met een boerka. Berridge is opgegroeid in Zuid-Afrika, maar voelt zich vanwege haar afkomst verbonden met Nederland. Door haar opvoeding in Zuid-Afrika voelt ze ook een band met het continent van de Arabische Lente. Dus besloot ze de twee te combineren in een project.

Controversieel
Berridge vertelt dat toen ze begon met het werk, haar kunstdocent stelde dat ze moest experimenteren. Ze gebruikte daarom zoveel mogelijk verschillende technieken in de serie. Hier onder vallen onder andere schilderen, print, gebruik van stof, krassen en schrijven. Hoewel het werk een zware betekenis draagt was het voor haar een proces van spelen met materialen en werken met veel plezier. Door de invloed van de politicus ontstond het idee om het nieuws over de cultuur die hij belachelijk maakt te combineren met zijn gezicht. De uitgekrabde ogen en teksten verwijzen bijvoorbeeld naar de posters van de Arabische Lente. “Ik wilde alleen de uitlatingen van Wilders schenden, door hem samen met de Islamitische cultuur te tonen,” vertelt Berridge terwijl ze naar de portretten kijkt.

Berridge begrijpt dat haar werk in Nederland als controversieel kan worden gezien. Maar dat maakt haar niet uit, de serie is volgens haar een uiting van het recht op vrijheid van meningsuiting: “Als politici zich mogen uitspreken, dan mag ik dat ook!” Gedurende de drie weken waarin de serie ontstond viel het Nederlandse parlement omdat Wilders zijn steun terugtrok. Opnieuw wist Wilders de aandacht op zichzelf wist te vestigen en voor Berridge voelde dit als bevestiging van haar kunst.

Toekomst
De kunstenaar was in het begin bang om aan de serie te beginnen. Spotprenten zijn immers een gevoelig onderwerp. Berridge hoopt dat het Afrikaanse publiek haar vooral zal beoordelen op haar finesse en intelligentie.

Berridge stelt zonder twijfel dat de Wilders-serie een experiment was dat ze niet snel opnieuw ziet gebeuren, hoewel ze er wel erg veel plezier mee heeft gehad. Ze ziet zichzelf liever groeien in werk met een diepere betekenis dan populistisch werk waar veel ophef over zal worden gemaakt. Maar het feit dat ze op deze manier met kunst, materialen en stijlen kon experimenteren ziet ze als een mijlpaal voor zichzelf: “Mijn vermogen tot deze serie heeft mezelf verrast. Ik groei als kunstenaar.”

Gepubliceerd op: 29-06-2012