Productie, presentatie, het publiek en de kunstenaar: DordtYart heeft alles onder een dak. In de enorme fabriekshal in Dordrecht werken deze zomer veertien veelbelovende kunstenaars aan nieuwe kunstprojecten. Daarnaast presenteren elf van hen een al bestaand werk. Dit concept zorgt voor een grote tentoonstelling waarin steeds meer te zien is. Bovendien weet DordtYart met spannend en direct werk de bezoeker, de kunst en de kunstenaar samen te brengen.

Dynamisch concept
Dordtyart is een tijdelijk tweedelig project dat halverwege april is gestart en de komende acht zomers opnieuw zal plaatsvinden. Er zijn elf Nederlandse kunstenaars die een oud werk presenteren, terwijl ze gedurende de komende maanden een nieuw werk zullen maken. Daarnaast werken er drie buitenlandse residenten aan een nieuw project.

Veel van de kunstenaars staan aan het begin van een veelbelovende carrière, zoals Xandra van der Eijk, Erik Sep, Wouter Klein Velderman en Zoro Feigl. Daarnaast zijn ook oudere, meer gevestigde kunstenaars aanwezig, bijvoorbeeld Theo Jansen met zijn strandbeesten. Samen verzorgen de kunstenaars een tentoonstelling die tot aan het einde van de zomer blijft veranderen.

De tentoonstelling heeft in geen enkel opzicht de allure van een museale tentoonstelling. Bij binnenkomst voelt het in de eerste plaats alsof je een fabriek binnen stapt, en dat is natuurlijk ook zo. Niet alleen omdat het gebouw een voormalige scheepsmotorenfabriek is, maar ook omdat overal kunstenaars aan het werk zijn. Dit zorgt voor een directe betrokkenheid met hun werk; de kunstenaars kunnen over hun werk praten en bezoekers kunnen vragen stellen. De kloof tussen kunstenaar en publiek valt hiermee weg.

Afgedwongen toegankelijkheid
Het werk van de kunstenaars is niet moeilijk te vatten of erg theoretisch, maar voor een groot deel juist direct en toegankelijk. Het is gericht op de ervaring en heeft weinig uitleg nodig. Dit type werk maakt de tentoonstelling voor een breed publiek begrijpelijk. Daarnaast lijkt dit een gemeenschappelijke deler te vormen tussen de kunstenaars, waardoor ze op dit gebied van elkaar kunnen leren.

Hoewel het werk direct is, wordt het niet oppervlakkig. Neem bijvoorbeeld het werk Pyranography van Zoro Feigl: zeven grote glazen bollen branden met behulp van de zon een brandplek in een stuk hout. Het is een eenvoudig werk waarbij direct duidelijk is wat er gebeurt. Daarbij blijkt de zon een indrukwekkende kracht uit te oefenen op het dikke hout, dat op sommige plaatsen helemaal is doorgebrand.

Ondertussen is ook een diepere, subtielere laag te ontdekken in het werk. Het brandpunt maakt elke dag een streep, daarnaast verschuift het brandpunt langzaam met de seizoenen mee. Zo gebruikt Feigl het draaien van de aarde om op poëtische wijze de periode van de tentoonstelling vast te leggen.

Indrukwekkend, direct werk wordt voor een groot deel afgedwongen door de grote industriële ruimte, die op zichzelf al veel aandacht trekt. Hierdoor wordt klein of subtiel werk gemakkelijk over het hoofd gezien. Dit gevaar dreigt bijvoorbeeld voor het onderzoekende, fotografische werk van Anne Geene. Met verschillende fototechnieken onderzoekt zij de natuur en hoe de camera deze kan weergeven. Hoewel de foto’s  in DordtYart een grote muur vullen, vereist het werk een gedetailleerde, geconcentreerde blik. Hierdoor leent het werk zich beter voor kleinere ruimtes. Wellicht dat ze in DordtYart juist hierop een uitkomst vindt.

DordtYart is een nieuw, tijdelijk en jaarlijks terugkerend fenomeen waarbij veelbelovende kunstenaars elkaar en het publiek ontmoeten. Het dynamische concept van DordtYart biedt meer dan een spannende, steeds groter wordende tentoonstelling. Het daagt ook de kunstenaars uit nieuwe ontwikkelingen door te maken. Reden genoeg voor minimaal één bezoek.

Gepubliceerd op: 08-06-2012