In oktober werd ze verkozen tot mooiste stem van Nederland. “Leuk. Maar met mijn stem ben ik gewoon geboren,” meent Sacha de Boer (42). Deze prijs kan niet tippen aan het compliment dat ze eerder dit jaar kreeg van topfotograaf Erwin Olaf, naar aanleiding van haar foto’s in de kersteditie van het tweewekelijkse blad Esta. “Hij zei tegen me dat hij de belichting zo mooi vond. Dat vergeet ik nooit meer.”

Als zevenjarige kreeg de kleine Sacha een Agfa Clack van haar oma. “Het doosje vond ik op zich al prachtig om te zien. Dat er ook nog een foto uit dat kastje kon komen was iets magisch.” De fascinatie voor het maken van foto’s bleef. Terwijl veel meisjes in de puberteit met hele andere dingen bezig zijn, was De Boer op zestienjarige leeftijd haar eerste foto’s zelf aan het afdrukken. Ze had haar vaardigheden zelf aangeleerd, maar ze wilde meer.

“Na mijn middelbare school had ik naar de Fotovakschool in Apeldoorn kunnen gaan. Maar volgens mij leidden ze daar alleen maar fotografen op die pasfoto’s zouden gaan maken in een winkelcentrum. Bovendien leek het mij helemaal niets om in Apeldoorn te gaan studeren. Dat er op de Rietveld Academie ook een afdeling voor fotografie was, wist ik helemaal niet.”

Ze koos uiteindelijke voor een propedeuse psychologie en een doctoraal communicatiewetenschappen. Hiermee koos ze onwillekeurig voor een maatschappelijke carrière, in plaats van het onzekere bestaan in de kunstwereld. Tijdens haar studie volgde ze cursussen en workshops fotografie, maar toen haar televisiecarrière een enorme vlucht nam, was daar vanzelfsprekend minder tijd voor.
Eerst keerde ze terug bij de Amsterdamse televisiezender AT5, waar ze als student achter de schermen had gewerkt. Dit keer werd ze voor de camera geplaatst. Haar talent als nieuwslezeres leverde De Boer een contract bij RTL op. “‘s Ochtends deed ik werk voor de radio, overdag was ik bezig met mijn eigen bedrijfje, ‘s avonds werkte ik voor RTL en in het weekend voor AT5. Ik had toen minder aandacht voor fotograferen, toch ben ik het altijd blijven doen.”

Inmiddels is Sacha de Boer, na dertien jaar in dienst bij het NOS Journaal, een vertrouwd gezicht op de televisie. Van veel publiciteit moet ze echter niets hebben. “Ik geef liever geen interviews en poseren voor een foto vind ik iets verschrikkelijks. Ik sta liever achter de fotocamera.” Haar persoonlijke aversie tegen fotoshoots hielp haar niet als beginnend fotografe. “Ik begreep heel goed dat mensen het vervelend vonden om op de foto te gaan: ik deed er alles aan om mijn modellen te pleasen. Ik nam zo snel mogelijk een aantal foto’s, maar dat leverde niet altijd het beste resultaat op. Ik heb geleerd dat het soms beter is als het model in een moeilijk parket wordt gebracht.”

Zo fotografeerde De Boer voor haar meest recente boek Retour New York – Amsterdam de Amerikaanse dichter Eddie Woods. “Hij zat daar helemaal alleen op zijn kamertje tussen de boeken en gedichten. Omdat hij het altijd koud had, zat hij aan zijn bureau zo dicht mogelijk bij zijn straalkacheltje. Voor de foto was het beter als hij twee meter naar achter ging, zodat het daglicht van het raam beter zou uitkomen. Woods was er niet blij mee, maar ik heb hem daar bij het tochtige raam expres een tijdje laten zitten. Die door kou getergde blik vanuit zijn ooghoek: dat is de foto geworden voor het boek. Als fotograaf kan je een beetje grenzen overschrijden.”

De stijl van De Boer doet klassiek aan: de portretten zijn vaak zwart-wit, gebruik makend van natuurlijk licht en duidelijke schaduwpartijen. “Moet ik enorm vernieuwend zijn?” vraagt De Boer zich af. “Ik fotografeer vanuit mijn hart, niet vanuit iets dat ik geleerd heb. Ik hoef niet de wereld te vernieuwen.” Misschien is dat is dat het verschil tussen een talentvolle fotografe, die vooral foto’s maakt uit liefhebberij en een revolutionaire kunstenaar.

De afgelopen drie jaar zijn er vier fotoboeken van De Boer gepubliceerd. “Dat was heel erg leuk om te doen, maar ook wel weer een beetje veel van het goede.” Kunnen we de komende tijd dan helemaal niets verwachten? “Eigenlijk ben ik op dit moment toch weer bezig met een nieuw project: over mensen die volledig in hun eigen wereld leven. Tot nu toe zijn dat voornamelijk kunstenaars. Maar daarna ga ik het echt wat rustiger aan doen hoor.” Dit klinkt bijna ongeloofwaardig uit de mond van iemand die met zoveel vreugde over fotograferen praat. “Het nieuws lezen zal ik echt niet mijn hele leven blijven doen. Fotograferen zeker wel.”

Gepubliceerd op: 21-11-2009