De tentoonstelling Poste Restante is een reis door persoonlijke leven van de groot fotografe Nan Goldin. De vrouw die alles fotografeerde om niks of niemand te verliezen is ironisch genoeg alleen overgebleven met haar beelden. Met deze kennis in je achterhoofd wordt de feestelijke tentoonstelling eerder een macaber ritje door Nan Goldins discotheek aan herinneringen. Of dat een slecht iets is moet ieder voor zich beslissen.

Muziek over vrouwen met geweren
Wat de tentoonstelling zeker doet is je raken. Tussen de vier slideshows (een soort diashows)  en acht collages van haar foto’s, zit sowieso iets dat je aanspreekt. Natuurlijk doet het ene werk dat meer dan het andere maar bij Poste Restante is dat contrast vrij schril. Zo wordt er bij the Other Side en the Ballad of Sexual Dependency (deze laatste titel is geleend van het boek dat Goldin wereldberoemd maakte) erg vaak van muziek gewisseld, waardoor je minder in de gelegenheid komt om mee te leven met de foto’s en de muziek. Bovendien is bij the Other Side de muziekkeuze vrij plat en eenvoudig. Bij foto’s van vrouwen met geweren is gekozen voor muziek die letterlijk op dit thema aansluit.  Natuurlijk zijn beide slideshows wat ouder (samengesteld in de jaren negentig) maar vandaag de dag is er muziek die zich perfect voor de slideshows geleend had. (Denk hierbij aan Coco Rosie’s  ‘By your side’ en ‘The truth is in the dirt’ door Karen Elson).

Liefde in zijn puurste vorm
De muziek bij Heartbeart lijkt een stuk zorgvuldiger te zijn gekozen. Terwijl foto’s langskomen van verschillende intieme koppels zingt Björk ‘Prayer of the heart’, begeleid door het Brodsky Quartet. Hier zorgt de snapshotstijl van Goldin ervoor dat het niet vulgair wordt. Waren de beelden niet zo wazig of bewogen geweest, dan was de slideshow zeker als pornografisch beschouwd. De foto’s zijn heel eerlijk. Ze worden niet mooier gemaakt of op een andere manier bewerkt. Daardoor ziet het er niet banaal uit en heb je het gevoel dat je naar liefde in zijn meest pure vorm kijkt. De slideshow All by myself is ook mooi gedaan. Wel doet dit denken aan het einde van Goldins documentaire I’ll be your mirror, die bijna identiek is.

Leegte
De slideshows staan twee aan twee midden in het museum. De ruimtes zijn allemaal zwart en er hangen glitterende slierten langs de ingangen. Zo gauw je de ruimte binnen stapt is het intiem en persoonlijk. Niet zo gek aangezien je eigenlijk een kijkje in iemands leven neemt. Goldin begon alles te fotograferen nadat haar zus op achttien jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Goldin was elf en zwoer niet zo te worden. Bij de opening was de fotografe zelf aanwezig en kon ik haar even spreken. “Het was nooit ‘ik wil deze foto maken, nee, het was altijd ‘ik moet’” aldus Goldin. Volgens haar was fotograferen nooit zomaar leuk, ze wilde mensen bij zich houden. Ik vraag of dat na al die jaren en verliezen is veranderd: “Mijn foto’s staan nu voor wat ik heb verloren, zoveel vrienden en kennissen zijn overleden dat het nu niet meer ‘ik moet’ is. Nu is er gewoon een leegte”.

Poste Restante staat voor een pakje dat verstuurd  wordt naar een postkantoor en vanzelf wordt opgehaald door iemand. Deze methode wordt vaak gebruikt voor mensen zonder een vast adres. Misschien slaat het wel op Goldin zelf. Of misschien op de grote hoeveelheid foto’s die ze eerder in zakken bewaarde en waar ze nu de slideshows van heeft gemaakt. Dit laat ik aan de verbeelding over. Hoe dan ook; Nan Goldin is intrigerende vrouw met even intrigerende foto’s.

Gepubliceerd op: 11-10-2010