Het Noord Nederlands Toneel rust te veel op lange monologen in De laatkomer

oktober 1st, 2014

“Ik steek de Styx over en neem mee…” Terwijl Désirés leven onder het juk van zijn dominante vrouw voortkabbelt, denkt hij na over die andere kant van de rivier en besluit hij voor de rest van zijn leven te doen alsof hij dement is. Met een monoloog van pak ‘m beet drie kwartier zet Hans Dagelet de toon in De laatkomer, naar de roman van Dimitri Verhulst. Hoewel zo’n lange monoloog qua vorm wellicht typerend is voor het leven van een bejaarde man als Désiré, doet die te weinig moeite de toeschouwer bij de les te houden.

De witte wand van het bejaardentehuis en de in een rolstoel zittende bewoner ervan maken het toneelbeeld er niet veel spannender op. Dagelets monoloog is bij vlagen vurig, maar door het gebrek aan prikkelende beeldelementen verslapt de aandacht snel. Er wordt meer interesse gewekt wanneer het tienkoppige ensemble later allemaal in een eigen wereld verkerend door het bejaardentehuis dwaalt, elk een andere melodie neuriënd of zingend. Het contrast met de monoloog van Dagelet is zo groot dat het toneelstuk onbedoeld in fragmenten uiteenvalt en dat enige samenhang ontbreekt.

Geveinsde dementie door Hans Dagelet

Désiré presenteert zich als een held die met het verloochenen van zijn eigen mentale bijzijn eindelijk van zijn chagrijnige vrouw af is. In hoeverre die geveinsde dementie gunstige gevolgen voor zijn verdere levensloop heeft, wordt echter niet duidelijk. Dagelet vertelt in zijn rol als Désiré dat het hem tegenzit dagelijks in zijn bed te ‘moeten’ schijten en de optimistische toon die zou moeten bijdragen aan de oproep van regisseuse Ola Malaafani om met de dag te leven blijft zo achterwege.

Gebrek aan levenslust in De laatkomer

De laatkomer kondigt aan het leven te vieren, maar veel meer reden voor feest dan de verjaardag van hoofdpersonage Désiré lijkt er niet te zijn in de bewerking van Dirkje Houtman. Op het acteerwerk is helemaal niets aan te merken, en toch mist het toneelstuk scherpte. Zo worden passages uit de roman van Verhulst vaak letterlijk geciteerd en zijn deze nauwelijks bewerkt voor op het toneel. Daardoor ontbreekt het in De laatkomer aan de hoop en levenslust die dit zware maatschappelijke thema in het theater wel degelijk nodig heeft.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Een vrolijke NFF VFX Sessie met Oscarwinnaar Erik-Jan de Boer over “zijn” tijger en Hollywood

oktober 1st, 2014

Dinsdag werd er bij het Nederlands Film Festival speciale aandacht besteed aan Visual Effects met de VFX Sessies. De afsluitende presentatie kwam van dè Nederlandse vertegenwoordiger van dit vak in Hollywood, Oscarwinnaar Erik-Jan de Boer.

De Boer is vooral bekend om “zijn” tijger in Ang Lee’s Life of Pi (2012) – de film waarvoor hij een Oscar voor de Visual Effects won. Wie echter een Hollywood ster compleet met rode loper outfit voor deze keynote verwachtte, kwam bedrogen uit. Gekleed in een geruite blouse, spijkerbroek en sneakers,  zag de senior animatie supervisor er net zo down-to-earth uit als zijn presentatie hem deed overkomen. Zo bewees ook de foto die aan het eind van de sessie op het projectiescherm verscheen. Het plaatje toonde een hond met een oranje voetbalshirt aan die naar een WK wedstrijd op televisie kijkt. ‘“Waar staat die Oscar nou?”, die vraag krijg ik vaak’, legt De Boer uit. Het kiekje geeft het antwoord: op een plankje naast de tv, gedecoreerd met een oranje vlaggetje. 

Viswater

Wat de meeste mensen niet zullen weten, is dat De Boer voor Life of Pi niet alleen de animatie tijger verzorgde, maar dat hij tijdens het filmen ook zèlf de tijger speelde. ‘Hier weer een voorbeeld van hoeveel lol ik had op de set,’ kondigt hij een illustrerend filmpje aan. Te zien is een man met een strak blauw ‘condoom’-pak aan, staande in een met dode visjes bezaaid roeibootje. Het is De Boer als “tijger”. Tot groot vermaak van het publiek, begint hij met zijn “klauwen” uit te halen naar de roeispaan waarmee hoofdrolspeler Suraj Sharma naar hem prikt. ‘Ik zat gewoon dagenlang op mijn knieën in viswater aan een stok te trekken’, vat hij droog samen.

Voor en na

Er zit een hoop werk tussen de live action takes op de set en het eindresultaat dat in de bioscoop te bewonderen is. Zo laat De Boer een set-filmpje van The Maze Runner (2014) zien, waarin twee blauwe pak-mannetjes in een studio achter een stel vluchtende kinderen aanrennen. Het komische gezicht ontlokt gegrinnik aan het publiek. ‘Toen ik daar stond dacht ik wel even: “mijn god, hoe zal dit ooit goedkomen?”’, grapt De Boer, terwijl hij een ander filmpje start. Opeens hebben de blauwe mannetjes plaatsgemaakt voor een schrikwekkend monster, en is de studio veranderd in een donker doolhof met torenhoge muren. Eventuele zorgen over het eindresultaat waren duidelijk ongegrond.

De weg naar deze indrukwekkende eindresultaten is helaas niet altijd even gemakkelijk. ‘Er is een hoop mis met deze industrie,’ vindt De Boer. Bijvoorbeeld wanneer een hele film opeens omgegooid moet worden naar aanleiding van ‘het commentaar van de zevenjarige dochter van de executive producer’, merkt hij sarcastisch op. Zijn passie voor het vak is echter nog niet gedoofd. Hij verkiest een goed resultaat nog altijd boven financiële winst. Hoe je dat volhoudt? ‘Ik heb vroeg geleerd dat het belangrijk is om lol te hebben.’ Als deze sessie enige indicatie is, gaat dat Erik-Jan de Boer nog steeds prima af.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Reportage, Type | No Comments »

Dé filmhoogtepunten van oktober 2014

oktober 1st, 2014

Welke films en filmfestivals mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de drie highlights uit de filmhoogtepunten van oktober volgens de redactie. 

Camera Japan

CAMERA JAPAN presenteert drieënveertig Japanse flms, aangevuld met lezingen, tentoonstellingen, live performances en Japanse lekkernijen. CAMERA JAPAN is van donderdag 2 tot en met zondag 5 oktober te vinden in LantarenVenster, Rotterdam. In Amsterdam vertoont het festival animeflms van maandag 6 tot en met donderdag 9 oktober in De Melkweg en een deel van het festivalprogramma van vrijdag 10 tot en met zondag 12 oktober in Kriterion.

Under the Skin

In Under the Skin zien we Scarlett Johansson zoals we haar nog nooit hebben gezien! Deze donkere en mysterieuze film is een visueel pareltje (mede door de mooie Scarlett Johansson) en weet je van begin tot eind te fascineren. Vanaf 16 oktober te zien in de bioscoop.

In jouw naam

In jouw naam vertelt het verhaal van een normaal, gelukkig stel dat volledig uit koers raakt als hun pasgeboren kind onverwacht overlijdt. Met acteer talenten als Barry Atsma en Lotte Verbeek, zal deze film je behoorlijk weten te raken. Vanaf 9 oktober te zien in de bioscoop.

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Lijstje, Tip | No Comments »

Dé muziekhoogtepunten van oktober 2014

oktober 1st, 2014

Welke concerten en festivals mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de vijf beste producties volgens de redactie.

The Firebird – Symphonic Cinema i.s.m. NFF
In TivoliVredenburg vindt de wereldpremière van deze bijzondere show plaats, waarbij een film gemaakt zal worden onder leiding van livemuziek van het honderdkoppige Radio Filharmonisch Orkest. Dit alles is gebaseerd op Igor Stravinsky’s Vuurvogel. Datum: 2 oktober 2014, in TivoliVredenburg Utrecht. Prijs: 19 euro.

The Kik
The Kik presenteert het publiek Nederlandstalige liedjes met melodieën uit de jaren zestig. Hier heb je eerder kunnen lezen wat The Kik zo bijzonder maakt. De Hollandse band trekt momenteel het hele land door om hun nieuwe plaat getiteld 2 te laten horen, waarbij ze enorm veel shows in de planning hebben staan. Data: o.a. 3 oktober 2014, in Effenaar Eindhoven, 4 oktober 2014, in Hedon Zwolle en 17 oktober 2014, in Tivoli Utrecht (klik hier voor het gehele tourschema). Prijs: tussen 13,50 en 15 euro.

Studentenconcert Spicy Classic
Spicy Classics is een initiatief van philharmonie zuidnederland voor studenten van 18 tot 25 jaar. Verwacht “een eigentijdse upgrade van de klassieke muziek” en “een explosieve klankencocktail on stage in een ongedwongen setting.” Er wordt samengewerkt met Spark, waarbij genres als pop, folk en klassieke beats gemixt worden. Data: 9 oktober 2014, in La Bonnière Maastricht, 10 oktober 2014, in Concertzaal Tilburg en 11 oktober 2014, in Strijp S, Klopgebouw Hal C Eindhoven. Prijs: 7,50 euro.

Amsterdam Dance Event
In oktober is het weer tijd voor het jaarlijks terugkerende ADE: een vijfdaags evenement waarbij niet alleen feesten, maar ook workshops en lezingen omtrent het genre dance gegeven worden. In enorm veel verschillende Amsterdamse clubs wordt het festijn gevierd. Namen zijn onder andere: Afrojack, Joris Voorn en Henrik Schwarz. Van 15 t/m 19 oktober 2014, in Amsterdam. Prijs: gevarieerd.

CATCH festival
Tivoli Utrecht en PITCH festival presenteren samen CATCH: een nieuw concept voor spannende en vernieuwende elektronische (live)muziek. Gooi de voetjes van de vloer en dans de hele nacht lang! Artiesten zijn onder andere: Hudson Mohawke, Simian Mobile Disco performing Whorl en John Wizards. Datum: 31 oktober 2014, in TivoliVredenburg Utrecht. Prijs: 35 euro.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Lijstje, Muziek, Tip | No Comments »

Different Shades of Blue van Joe Bonamassa: licht verteerbare blues

oktober 1st, 2014

Met zijn 37 jaar heeft Joe Bonamassa een bijzonder hoog aantal albums op zijn naam staan: Different Shades of Blue is zijn elfde studio-album. Dit is het eerste album waarop uitsluitend eigen materiaal staat. Het album laat een mix zien van Bonamassa’s kunnen: een diversiteit tussen blues, elektrische gitaar en rock.

Bonamassa wilde een compleet origineel blues album maken; 2013 stond daarom in het teken om aan zijn geluid te werken. Hij vertrok naar Nashville om samen met onder andere Jonathan Cain (Journey) te werken aan de elf tracks op het album. Bonamassa ging daarna naar Las Vegas om samen met producer Kevin Shirley (Black Crowes, Led Zeppelin, Aerosmith) het album te voltooien.

Instrumentaal en vocaal sterk

Different Shades of Blue wordt geopend met een geheel instrumentaal nummer. ‘Hey Baby (New Rising Sun)’ laat het raamwerk horen voor de rest van de nummers. Het gitaarspel is subliem, snel speelwerk waarin blues doorklinkt. Bonamassa verzamelde een aantal muzikanten op onder andere basgitaar, drums, percussie, trompet en saxofoon om zich heen, wat de plaat voller maakt. De zang overheerst niet op de nummers, centraal staan vooral de volle blues gitaarriffs waar Bonamassa om bekend staat.

Makkelijk verteerbare blues

Een aantal nummers op Different Shades of Blue steekt boven de rest uit. Een voorbeeld hiervan is ‘Living on the Moon’, waarin de blaassectie op de voorgrond treedt. Bonamassa heeft gedacht less is more: geen grootse zang, maar rustig en vol emotie. De gitarist heeft gekozen voor veel instrumentale momenten op de plaat. Weinig teksten, maar een mix van blues en een vol klinkende blues gitaar.

Proper

Ondanks dat er zeker een aantal goede nummers zijn zoals de titeltrack ‘Different Shades of Blue’ en ‘I Gave Up Everything For You, ‘Cept The Blues’, zijn er geen echte uitschieters. Het is een plaat die uitblinkt in properheid, waarin gitaarsolo’s prachtig naar voren komen, maar waar de zang en teksten achterblijven in het grote geheel.

Toch wordt al snel duidelijk dat dit zeker niet het laatste album is van Bonamassa. Zo zingt hij: “I gave up everything for you,” en eindigt na een kort intermezzo met: “except the blues.” De perfecte samenvatting voor het album Different Shades of Blue.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Zingend en dansend de zaal uit bij Dreamgirls

september 30th, 2014

‘All you gotta do, is dream!’ zingen de meiden van de Dreams in de titelsong van de voorstelling. In de turbulente jaren die volgen, leren zij echter dat dromen en ambitie je ook fataal kunnen worden. Dreamgirls vertelt een verhaal over het belang van vriendschap en vertrouwen in jezelf. Of eigenlijk wordt dit verhaal gezongen. En hoe!

Dreamgirls is gebaseerd op het levensverhaal van The Surpremes en Diana Ross. In het Amerika van de jaren zestig doen drie zangeressen er alles aan om door te breken in de muziekwereld. Effie (Berget Lewis), Deena (Pearl Jozefzoon) en Lorrell (Aïcha Gill) komen op hun weg naar de top, voor vele obstakels te staan. Zo moet Effie haar rol als leadzangeres afstaan aan de meer commerciële Deena en verlaat zij uiteindelijk de groep. Jaloezie en relatieperikelen gaan steeds meer hun tol eisen in de roemrijke jaren die volgen voor de Dreams.

Backstage

Wanneer de deuren van de theaterzaal opengaan, lijkt het alsof de voorbereidingen voor de show in volle gang zijn. Het orkest speelt in, de danseressen nemen hun passen door en iedereen wacht op het sein dat ze mogen beginnen. Ook het decor laat ons het theater zelf zien: de muren en de zichtbare technici en theaterlampen. Het decor oogt simpel, maar is gevoelsmatig effectief. Het zorgt ervoor dat het publiek het gevoel krijgt écht een kijkje achter de schermen mogen nemen in het leven van de Dreams.

Overweldigende zang

Voor de drie leading-ladies van de show, is gekozen voor musicaldebutanten. Hierdoor blijven de acteerkwaliteiten, met name van Lewis en Jozefzoon, helaas wat achter. Gelukkig is bijna heel de musical doorgecomponeerd en kan de cast zich voornamelijk richten op hun vocale kunsten. En die zijn fantastisch. Werkelijk alles in deze show is goed gezongen. Niet alleen door de droomvrouwen, maar door de gehele cast. Een zeer opvallende verschijning in deze cast is Clayton Peroti die, in de rol van soulzanger Jimmy, het publiek dolenthousiast maakt met zijn stem en persoonlijkheid.

Dreamgirls is vooral een muzikaal spektakel, waarbij het publiek zingend en dansend de zaal verlaat.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Debuutalbum Catfish & The Bottlemen niet uitdagend genoeg

september 30th, 2014

Je kan er je klok op gelijk zetten: in Engeland staat er ieder jaar een interessant rockbandje op om Europa te veroveren (zie The Strypes en Django Django bijvoorbeeld). In 2014 is het de beurt aan de band Catfish & The Bottlemen, die halverwege september het radiovriendelijke album The Balcony lanceerde. Echter, is de band wel zo spannend?

In thuisland Groot-Brittannië is het viertal de term ‘nieuw talent’ allang ontstegen. Voor het debuutalbum The Balcony strikte de band succesproducer Jim Abbiss (ondermeer bekend van zijn werk met Arctic Monkeys en Adele) en voordat The Balcony ook maar de mogelijkheid had om uit te komen, was de clubtour al volledig uitverkocht. Niet gek dus dat er in Nederland nu ook iets begint te borrelen rond Catfish & The Bottlemen.

Grote vis

De kunst is nu om te blijven plakken in het buitenland. En laat Catfish & The Bottlemen op dit vlak net een grote vis hebben binnengehaald, want hun single ‘Cocoon’ draait mee in de befaamde FIFA-playlist van editie 2015. Het niet al te zware indie rock liedje past precies in het straatje van de muziek waar FIFA zo bekend om staat en zal waarschijnlijk niet vaak worden doorgespoeld.

Naast de muziek moet natuurlijk ook de bandnaam worden onthouden, maar de naam Catfish & The Bottlemen is niet echt voor de hand liggend. Toch staat Zanger Ryan Van McCan volledig achter zijn keuze en dat legt hij uit in dit filmpje.

Té toegankelijk

Is de hype rond Catfish & The Bottlemen en The Balcony terecht? Als je hevig opzoek bent naar originaliteit kun je The Balcony beter laten liggen. De songs op dit album hebben nagenoeg dezelfde sound (het akoestische ‘Hourglass’ daargelaten), met veel drukke opzwepende gitaarnootjes, snelle zang en veel drums. De spanning is wel vaak zoek, omdat de band toegankelijkheid zo hoog in het vaandel heeft zitten.

The Balcony is een prima tussendoortje als je houdt van luchtige indie rock, maar als de band niet in de vergetelheid wil raken, moet het viertal echt meer doen aan hun creativiteit.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.