Will and the People: “Ik denk dat onze gezamenlijke reis net begonnen is”

september 17th, 2014

De Engelse alternatieve rock-band Will and the People is in Nederland sinds 2011 erg populair door hits als ‘Lion In The Morning Sun’ en ‘Salamander’. In september verschijnt hun nieuwe album Whistleblower, met twaalf nieuwe nummers. CultuurBewust.nl sprak met de vier bandleden in het Backstage Hotel te Amsterdam over hun nieuwe album en hun leven als muzikanten.

Door het vele touren in Europa, Amerika en Australië zijn de bandleden nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Jamie Rendle (bassist): “Ik denk dat onze gezamenlijke reis net begonnen is. Will (Rendle, zanger en gitarist, red.) speelt natuurlijk al langer muziek. Er was een moment dat Charlie (Harman, drummer, red.) en ik fan waren van de band,  dat we er nu deel van mogen uitmaken is geweldig. Ieder had zijn eigen ideeën over de groep, die hebben we meegenomen.” Will: “Ik vind het nog steeds lastig om onze vorige concerten te bekijken, dat was zo’n andere tijd.”

Omdat de vorige bassist de band verliet, hebben de mannen veel bij moeten leren. Will: “Voordat we in 2013 op Pinkpop stonden stopte onze toenmalige bassist ermee. Jamie speelde toen nog maar één week basgitaar bij ons en we moesten ook de studio in. Ik denk dat die periode ons heeft gemaakt tot wie we nu zijn. Het was net of je een biologie examen moest maken, maar net voordat de toets begint zegt iemand dat het over aardrijkskunde gaat. We hadden echt iets van what the f*ck!”

Will: “Tijdens Pinkpop 2013 waren we ons nog niet bewust hoe groots dat festival is, nu respecteren we zo’n podium veel meer.” Charlie vult aan: “We hebben nu meer onze identiteit als band gevormd, ook omdat we elkaar veel beter kennen.”

Begin van de reis
In september komt het vierde album van Will and the People uit: Whistleblower. Will: “Het nieuwe album is een combinatie van oudere nummers en nieuwe tracks die we individueel hebben geschreven. Jamie: “Nummers als ‘Penny Eyes’ en ‘Jekyll And Hyde’ had Will al jaren op de plank liggen. Het is bijzonder dat al deze opnames zo goed bij elkaar passen.”

Will: “Ons album laat zeker een progressie van ons geluid horen. Zó willen we op dit moment klinken, het is een goede weergave van waar we nu op muzikaal gebied zijn. Het is ook een coming of age album, we zijn erg trots op wat we hebben gemaakt. Een geluid dat representatief is voor wie we zijn.”

De andere leden van Will and the People knikken instemmend. Jamie: “Het album gaat erover dat je alles niet té serieus moet nemen en blij moet zijn met wat je hebt. We willen mensen blij maken met onze muziek, we willen een positieve kijk geven op hun leven.” Will: “Het is toch wel lastig om deze balans te vinden.”

Jamie knikt: “Ja, want het is gemakkelijk vast te houden aan het geluid van ‘Lion In The Morning Sun’. Mensen zien ons als een blije en gezellige festival band. We willen dat beeld zeker niet verliezen, maar willen ons wel verder ontwikkelen. Om de juiste balans te vinden, luisteren we veel naar andere bands, zoals Radiohead.”

De waarheid
Will: “Over een heel jaar verspreid hebben we dit album in een paar weken opgenomen.” Jamie: “Voor mij was dat een heel belangrijk leermoment. 2013 was een ontzettend druk jaar qua touren; we hadden eerst een aantal tracks opgenomen waar we later toch niet tevreden over waren, we blijven perfectionisten.”

Jamie: “De naam ‘Whistleblower’ verwijst voor ons naar de waarheid.” Will: “Het gaat erom dat we onszelf zijn. Dat we zeggen wat wij zelf denken en niet wat we volgens anderen zouden moeten zeggen. Door het toeren hadden we een budget opgebouwd om de plaat in een goede studio op te nemen. We hebben meer dan dertig nummers geschreven, dus nog genoeg materiaal voor een volgende album.”

Stapje naar voren
Will: “Het is geweldig om over de wereld te reizen. Bijzonder is het dat mensen buiten Engeland ons beter kennen.” Jamie: “Zeker in Engeland gaat het erom dat je vaak maar één kans krijgt. Ik ben blij met onze jarenlange ervaring, hier in Nederland en tijdens het vele touren, voordat we het in Engeland gaan maken. Er komt een moment dat we daar binnenkomen en dat mensen zeggen: waar is Will and the People al die jaren geweest?”

De band wil nog heel lang muziek maken en de wereld veroveren. Will: “De belangrijkste les is dat je in jezelf moet blijven geloven.” Jamie: “Je moet een open blik hebben naar anderen toe. En in het voorprogramma staan van een band als Radiohead zou geweldig zijn!” Charlie lacht: “Het belangrijkste is ook om gezond te blijven, omdat we dit nog lang willen volhouden.” Jim Ralphs (toetsenist): “Ik hoop dat we over tien jaar nog steeds aan het toeren zijn en steeds een stapje naar voren doen.”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

Smakelijke horror in Sweeney Todd

september 17th, 2014

De Amerikaanse Stephen Sondheim is een van de bekendste musicalschrijvers van de twintigste eeuw. Toch worden zijn musicals maar zelden opgevoerd in Nederland. Met Sweeney Todd brengt de Nederlandse Reisopera daar verandering in. Een Sondheim in de Nederlandse theaters is op zich al een goede reden om te gaan kijken. Bovendien staat bezoekers een boeiende uitvoering te wachten.

Kapper Benjamin Barker (Dale Duesing) keert na onterechte gevangenschap terug naar Londen onder de schuilnaam Sweeney Todd. Eenmaal teruggekeerd komt hij er achter dat zijn vrouw zichzelf heeft vergiftigd na door rechter Turpin (Richard Suart) te zijn verkracht. Todd besluit wraak te nemen –  op alle inwoners van Londen. Als kapper snijdt hij zijn klanten de keel door en Mrs. Lovett (Sanne Wallis de Vries) verwerkt de slachtoffers tot vleespasteien.

Moderne enscenering

Het verhaal, dat zich oorspronkelijk in de negentiende eeuw afspeelt, is in de regie van Marcel Sijm verplaatst naar het heden. De personages zien er met hun Burberry trainingspakken uit als rasechte Engelse tokkies en de pasteienwinkel van Mrs. Lovett is strak en modern. Erg eng wordt het niet; deze Sweeney is vooral grappig. Misschien dat dat deels door de tl-verlichte enscenering komt; geen grauwe Londense achterwijken te bekennen hier. Maar het is verfrissend om een nieuwe interpretatie te zien in plaats van de (in het buitenland vaak opgevoerde) Victoriaanse versie.

Sterke uitvoering

De Reisopera voert Sondheim’s complexe muziek uit met verve. Het ensemble klinkt als een klok in de overweldigende meerstemmige partijen en de solisten hebben stuk voor stuk een prettig, eigen  geluid. Sanne Wallis de Vries is de enige die vocaal minder sterk is, maar haar komische timing maakt dat helemaal goed. De zangers worden begeleid door een uitgebreid Gelders Orkest; nog een zeldzaamheid in het huidige theaterlandschap. Al met al staat Sweeney garant voor een smakelijke horrorvoorstelling met hoogwaardige ingrediënten.

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater, Tip | No Comments »

Acteertalent Abbey Hoes draagt zware rol in de rauwe Nena met gemak

september 17th, 2014

Regisseur Saskia Diessing heeft met de film Nena een rauwe, maar mooie coming of age-verhaal neergezet. Ondanks het zware onderwerp vervalt de film niet in een deprimerende sfeer, maar wordt het verhaal op een natuurlijke en meeslepende manier verteld.

In het jaar 1989 zit de zestienjarige Nena midden in de puberteit. Ze wordt verliefd op de knappe pitcher Carlo (Gijs Blom) met wie ze een problematische relatie aangaat. Alsof de puberteit niet genoeg problemen met zich meebrengt, lijdt de vader van Nena (Uwe Ochsenknecht) aan MS. De ziekte zorgt ervoor dat Nena’s vader dood wil, maar het lijkt alsof Nena de enige is die dit wil toegeven.

Ontmaagding en verzorging

Nena vertelt een zwaar en heftig verhaal, maar het lukt regisseur Saskia Diessing om ervoor te zorgen dat het geen deprimerende film is geworden. Diessing weet mooie momenten van de puberteit te combineren met verdrietige ervaringen. Dit komt vooral naar voren in een prachtige scène waarin Nena wordt ontmaagd. Deze gebeurtenis wordt afgewisseld met fragmenten van de verzorging van haar vader.

In de film staat de vader-dochterrelatie centraal. Nena heeft een sterke band met haar vader en dat maakt de aftakeling van haar vader des te zwaarder. Deze sterke band wordt prachtig neergezet door acteurs Uwe Ochsenknecht en Abbey Hoes. Door hun kwaliteiten als acteurs lijkt de liefde tussen de twee natuurlijk te zijn.

Zware rol, prachtige vertolking

Hoes schitterde eerder al in Koning van Katoren (2012) en Razend (2011), maar ze laat met haar hoofdrol in Nena zien dat ze ook een zware rol kan vertolken. In elke scène weet ze al haar emoties natuurlijk en geloofwaardig over te brengen. Zo weet ze het verdriet om haar vaders aftakeling oprecht neer te zetten, zonder daarbij te overdrijven.

Nena is zeker geen feel good film, maar wel een absolute aanrader. Als het sterke verhaal al geen reden om te gaan is, dan is het wel de verschijning en acteertalent van Abbey Hoes.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

What If is een passieloze film waarin liefde overschat wordt

september 17th, 2014

Wallace en Chantry zijn goede vrienden, maar willen eigenlijk meer zijn dan dat. Maar de uiteindelijke relatie tussen de twee bevat zo weinig chemie dat het, in tegenstelling tot de boodschap van Michael Dowse’ What If, beter lijkt als ze vrienden blijven.

Wat als… je jouw soulmate tegenkomt, maar het blijkt dat deze al bezet is? In What If zit Wallace (Daniel Radcliffe) in deze situatie en weet hij niet zo goed wat hij moet doen. Hij ontmoet Chantry (Zoë Kazan) op een feestje en is meteen in de wolken. Zij voelt de klik tussen hen ook, maar geeft ook aan al samen te wonen met haar vriend. Toch blijft de vriendschap tussen de twee groeien, tot Wallace zijn gevoelens niet langer voor zich kan houden.

Passieloos

De (vriendschappelijke) relatie tussen Wallace en Chantry is goed beschreven. De twee geven om elkaar, maar laten elkaar vrij om de dingen te doen die zij willen. Echter ontbreekt er op romantisch gebied alle passie en is er absoluut geen chemie tussen de twee acteurs. In tegenstelling tot de vrienden van Wallace, Allan (Adam Driver) en Nicole (Mackenzie Davis) waar de seks van afspat. Driver en Davis spelen zo goed op elkaar in met gevatte en doch lieve opmerkingen dat de relatie van die twee veel realistischer overkomt.

Vieze zaken

Regisseur Michael Dowse heeft voorgaand veelal grove films (It’s All Gone Pete Tong, Goon) met platte humor gemaakt. What If is een daarentegen juist de tegenpool. De film heeft het zeker vaak over platte dingen zoals seks en poep, maar op een heel andere manier. Er wordt op een lieve, zelfs aandoenlijke manier gepraat over ‘vieze’ zaken. Dat zorgt voor de verterende sfeer die de film heeft.

What If neemt de kijker ook mee op een reisje rond de wereld. De film speelt zich voor de verandering af in Toronto in plaats van New York. Hierna gaan Chantry en Wallace (apart van elkaar) nog naar Dublin en reizen ze (samen) naar Taiwan. Maar geen van deze romantische tripjes helpt de vriendschappelijke relatie naar een ander niveau te tillen. Dit filmstelletje is uiteindelijk beter af als vrienden. What if… we gewoon vrienden blijven?

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Marijn Bussaard over Rhythm of the Night: “Het draait allemaal om het onderbuikgevoel.”

september 16th, 2014

In zijn debuutsolo Rhythm of the Night (onderdeel van Rudolphi Producties) zoekt Marijn Bussaard stilzwijgend zijn driften op. In een kale boksring die enkel verlicht worden door TL-buizen, neemt Brussaard ons mee in de wereld van het mimespelen. “Door middel van expressieve dans zoek ik niet alleen mijn eigen grenzen op, maar probeer ik ook het publiek te choqueren én te ontroeren. Ik wil dat ze uit hun comfort zone stappen, net zoals ik dat zelf doe.”

Van zijn elfde tot zijn zeventiende volgde Brussaard een voorbereidende opleiding aan de Nationale Ballet Academie, met als doel door te stromen naar de professionele balletopleiding. Na het voltooien van de jeugdopleiding bedacht hij zich: het zou de MIME opleiding worden aan de Amsterdams de Theaterschool. “Ik werd gepitcht voor mime opleiding via een vriend. Ik ging kijken en was meteen verkocht. In tegenstelling tot het ballet gaat mime over individualiteit. Bij ballet leer je al snel dat er altijd iemand beter is; het klimaat is heel competitief en dat stimuleerde mij totaal niet. Het mimespelen voelt als een bevrijding – mensen waarderen me hier om mijn eigenzinnigheid.”

Zelfonderzoek
“Het mimespel is heel fysiek, dat trekt me enorm aan. Ik probeer mezelf echt te pushen om over mijn grenzen heen te gaan. Mijn voorstelling begon als zelfonderzoek: het was een uitdaging voor mezelf om in een voorstelling de dingen te doen die ik normaal gesproken liever niet laat zien. Ik probeer bewust te vergeten of het mooi of lelijk is om naar te kijken: ik wil me volledig overgeven aan het publiek.”

Om dat te kunnen doen ging Brussaard naar eigen zeggen opzoek naar het afgrijselijke en het onaantrekkelijke: “Ik vroeg me af waarom mensen dat toch zo aantrekt. Onbewust willen mensen dingen zien die ze onaantrekkelijk vinden, dat vinden ze interessant. Denk aan hele ranzige porno bijvoorbeeld. In de voorstelling laat ik daarom mijn driften zien, zowel seksueel als emotioneel gezien. Het ziet er voor de toeschouwer misschien raar uit en kan confronterend werken, maar daardoor wordt de sfeer in de zaal juist intiem. Ik deel iets met het publiek wat normaal gesproken taboe is.”

“Het publiek zit in een kring om mij heen; zelf sta ik in een ring. Tijdens het stuk speel ik de host; ik verzorg de avond. De eerste twee delen van de voorstelling zijn voor mij fysiek zwaar – ik dans, schud en neuk. In het laatste deel richt ik me juist op de emotie, en laat ik mijn verdriet zien. Maar ieder deel is een andere zoektocht naar overgave.”

De kracht van mime
De kracht van mime schuilt volgens Brussaard in het beeld dat je als speler creëert. “Tekst en toneel gaat uit van taal en de muzikaliteit. Bij mime zoek je juist het beeld op; dat van het lichaam, de beweging en de ruimte. Het is evengoed theater, maar met een totaal ander uitgangspunt. Taal speelt in op de ratio: het mooie aan mime is dat hetgeen wat je ziet, je eigenlijk niet kunt benoemen. Het draait allemaal om het onderbuikgevoel.”

Tags: , , ,
Posted in Interview, Theater | No Comments »

Dé literatuurhoogtepunten van september 2014

september 16th, 2014

Welke boeken en literaire evenementen mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de beste producties volgens de redactie. 

Manuscripta

De traditiegetrouwe opening van het literaire seizoen, dit jaar vanuit Utrecht en inclusief de uitreiking van de Europese Literatuurprijs. Zondag 7 september in de Utrechtse binnenstad. Het programma is bomvol en de toegang gratis.

Read My World

Internationaal literatuurfestival in de Tolhuistuin in Amsterdam. Bij deze editie ligt de focus op auteurs en literatuur uit het Caribisch gebied. Kaarten vanaf 15 euro. CultuurBewust.nl was erbij en interviewde enkele schrijvers.

Paul Mennes - Niets bijzonders

Een absurdistische roman over een Belgische schrijver die op uitnodiging in de Verenigde Staten aan de slag gaat. Hij belandt daar in een maalstroom van bizarre verwikkelingen met de meest uiteenlopende personages. Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, €18,50.

Karl Ove Knausgård – Schrijver

Vijfde deel in de wereldwijd bejubelde Mijn Strijd-serie. In dit deel vervolgt Knausgård zijn autobiografische bespiegelingen aan de hand van zijn ervaringen in zijn jonge schrijversjaren op de academie in Bergen. Uitgeverij De Geus, €25,00.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Tip | No Comments »

Hoe is het nu met… Jürgen Visser?

september 16th, 2014

Begin dit jaar bracht Jürgen Visser met behulp van crowdfunding via Voordekunst zijn eerste EP uit: Towards the Sun. Sindsdien stond hij onder andere in voorprogramma’s van Tangarine en Maria Mena en speelde hij op Noorderzon. CultuurBewust.nl vroeg zich af hoe het nu met de singer-songwriter gaat en sprak hem in een boekhandel in Groningen.

Het idee om een EP op te nemen was er al langer, maar het kwam er steeds maar niet van. Totdat Visser en zijn band in de halve finale van de Grote Prijs van Nederland stonden. “We dachten, als we nou in de finale komen, moeten we wel iets hebben wat we kunnen laten zien. Maar dan heb je ineens de klus om een cd op te nemen. Dat kan best low-budget, maar het kost altijd geld. We besloten toen om te gaan crowdfunden, zo hadden we aan de ene kant wat publiciteit en hielden we er aan de andere kant geld aan over.”

Vervolgens ging het snel. Binnen ongeveer een maand was het geld voor de EP, Towards the Sun, binnen en kregen alle donateurs net voor Sinterklaas als bedankje de cd opgestuurd. “We hebben hem in januari officieel uitgebracht, met een releaseconcert hier in deze boekwinkel.” Visser ging door naar de finale van de Grote Prijs en won daar uiteindelijk de publieksprijs.

Verhalenverteller

“Als ik een cd maak of luister, wil ik een verhaal horen. Ik wil van begin tot einde meegenomen worden door de artiest in een verhaal of in een thema.” Het thema op Towards the Sun is Vissers geloof. “Ik zing veel over alledaagse dingen, maar daarin verweven zit altijd mijn relatie met God. Hoe ik de dingen die ik beleef met hem beleef en met hem bespreek. Het idee dat ik heb over wat hij daarover zegt, of wat hij daar niet over zegt, en de frustraties of de blijdschap die daarbij komen kijken.”

De zanger is een echte verhalenverteller: “Op de EP is een stukje van mijn verhaal te horen. Het gaat over de worsteling met het concept God en ook over de manier waarop je opvoeding en de cultuur waarin je leeft je vormen. Hoe je soms gepusht wordt om in een bepaalde richting te denken. Dat gaat over in een verhaallijn over het verlangen om dingen zelf te ervaren, om voor jezelf te bedenken wat je gelooft en waarom je dat gelooft. Uiteindelijk is er een soort epische climax waarbij dat duidelijk is geworden.”

Huiskamerconcerten

“De komende tijd ga ik weer veel solo optreden, omdat mijn band bestaat uit studenten en werkenden, die allemaal ook andere prioriteiten hebben. Met een band optreden is een heel andere ervaring, je gaat dan veel socialer te werk, maar solo optreden vind ik ook leuk. Ik wil een reeks huiskamerconcerten gaan geven. Die vind ik leuk om te doen, omdat je dan heel dicht bij het publiek zit. Je hebt veel interactie, en een heel ontspannen sfeer.”

Nieuw album

Er is nog een reden dat de muzikant huiskamerconcerten wil verzorgen: “Er komt begin volgend jaar een nieuwe cd uit en ik wil de nummers daarvoor even testen in de praktijk. Bij een huiskamerconcert kun je heel duidelijk de reacties zien van mensen, omdat ze zo dichtbij zijn. Je kunt bijvoorbeeld zien wat er gebeurt als iemand een bepaalde tekst hoort.”

De nieuwe cd komt rond januari uit, en zal ook weer ontstaan via crowdfunding. Er is nog niet veel over de plaat bekend, maar waarschijnlijk zal het weer een EP worden. “Ik wil een verhaal vertellen dat van begin tot eind klopt. Ik zou nu al wel genoeg nummers hebben voor een langspeler, maar ik wil niet alleen maar tijd vullen. Als blijkt dat ik met vijf nummers een betere eenheid kan neerzetten dan met tien, dan wordt het een EP… Ik denk dat het een EP wordt.”

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.