Shadowland verbeeldt slap sprookje met spectaculair schaduwspel

oktober 30th, 2014

Bloemen, olifanten, kwallen, je kunt het zo gek niet bedenken of de performers van de show Shadowland  van het Amerikaanse gezelschap Pilobolus, maken het. Het enige wat ze nodig hebben is een groot scherm waarop ze de schaduwen van hun lichaam projecteren. Met dit schaduwspel wordt de odyssee van een jong meisje verteld, dat verstrikt raakt in haar dromen. De acrobatische capriolen waarmee dit verhaal verteld wordt doen keer op keer versteld zijn. Dit geldt helaas niet voor het voorspelbare verhaal.

Het verhaal over de avonturen die een jong meisje in haar dromen beleeft, stelt teleur. In haar slaap voeren haar dromen haar naar een schaduwland, waar zij het op moet nemen tegen vleesetende planten, kannibalen en kwallen. Wanneer ze door een betovering door het leven moet met een hondenkop, gaat het meisje op reis in de hoop de betovering te kunnen verbreken. Deze mix van de Odyssee en Alice in Wonderland werkt al eeuwen, maar is inmiddels niet origineel meer. En dat is jammer, want de techniek waarmee de show werkt is dat wel.

Fantasiewereld van mensenlichamen

Achter het scherm duiken, springen en dansen de performers op en over elkaar, om zo een fantasiewereld te creëren van menselijke lichamen. De kluwens van ledematen waarmee de meest onwaarschijnlijke vormen ontstaan verraden de acrobatische achtergrond van de performers. Een levensgroot zeepaardje verschijnt alsof het niets is.

Als toeschouwer vraag je je af in welke onmogelijke houdingen de dansers zich moeten wurmen om dit voor elkaar te krijgen. Shadowland moet het dan ook vooral van de bijzondere techniek en stunts hebben.

Komische kannibalen

Met deze stunts weten de performers wel de humor erin te houden. Wanneer het meisje in haar droom bijna levend wordt gekookt door een stel kannibalen dat doet denken aan Franse haute-cuisine koks, wordt haar vlucht met veel theatrale sprongen uitgebeeld. Het publiek kan hartelijk lachen om de rare capriolen en dit zegt iets over de kracht van de dans: zonder gezichtsuitdrukkingen komen emoties prima over.

Kapstok voor stunts

Shadowland is een slap sprookje om bij weg te dromen. De scriptschrijver lijkt willekeurige elementen uit bekende verhalen bij elkaar te hebben gegooid. Dit resulteert in een verhaal dat vooral als kapstok functioneert om de fascinerende acrobatische hoogstandjes aan op te hangen. De mix van spectaculaire dans en hoogdravende acrobatiek maakt echter een hoop goed. Niet alleen in je dromen gebeuren de vreemdste dingen.

Tags: , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Win kaarten voor De| Die| The Fledermouse van Opera Zuid!

oktober 30th, 2014

Sorry, but you do not have permission to view this content.

Tags: , , , , ,
Posted in Prijsvraag, Theater | No Comments »

Morrissey strijdt tegen alles en iedereen in een uitverkocht TivoliVredenburg

oktober 30th, 2014

Wat zou jij doen als muzikant als je kanker én grote ruzie hebt met je platenmaatschappij? Thuis zitten kniezen, je verstoppen achter de geraniums? Morrissey niet! De Britse pop- en rockzanger, wereldberoemd geworden met The Smiths, zette zijn Europa tournee gewoon voort. Dinsdag 28 oktober speelde hij in een uitverkocht TivoliVredenburg en oogde topfit. De zanger strijdt tegen alles en iedereen en hoe!

United King-Dumb

Het concert begint meteen met een aanval op het Britse koningshuis. Morrissey zet knalhard in met het toepasselijke ‘The Queen is Dead’. Op de achtergrond verschijnen teksten als ‘United King-Dumb’. De zanger is uitstekend bij stem, zijn band speelt ijzersterk en ruim twee uur worden volgemaakt zonder pauze, maar enkel met een flesje water. “I’m doing this for a long time,” aldus de nog altijd zeer charismatische Morrissey.

Meat is Murder

De nummers die passeren zijn met name afkomstig van Morriseys meest recente album World Peace is None of Your Business. Het idealisme is de zanger gelukkig niet verleerd. Morrissey vecht voor wat hij belangrijk acht. De zaal valt stil als ‘Meat is Murder’ wordt ingezet en een video wordt vertoond met akelige beelden uit de bio-industrie. Mensen kijken weg, de sfeer bekoelt voor een ogenblik. Leuk of niet, Morrissey steekt zijn mening niet onder stoelen of banken.  

Everyday is Like Sunday

De zanger is ook niet bepaald mild als het om stierenvechten gaat. ‘Bullfighter Dies’ wordt vergezeld door bloederige beelden van gewonde toreadors. Met ‘Interesting Drug’ aan de andere kant noemt Morrissey ebola een zegen voor de farmaceutische industrie. De taal van Morrissey is meedogenloos streng, maar heeft grote impact. Over zijn privéleven laat de zanger overigens niks los, gereserveerd als hij is. Hier en daar maakt hij een grapje of verontschuldigt hij zich voor zijn act. “I’m just not good enough.”

Als het slotnummer ‘Everyday is Like Sunday‘ door Tivoli schalt, wordt duidelijk hoezeer de zanger geliefd is bij het publiek. Fans springen het podium op, reiken naar zijn hand. Vier jaar lang heeft Nederland hem moeten missen. Nu is hij terug, met kanker en een ‘Fuck Harvest’ T-shirt om zijn platenmaatschappij te bespotten, maar in ongelooflijke, bewonderenswaardige topvorm. De strijd die Morrissey voert is duidelijk nog niet gestreden.

Tags: , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie, Tip | No Comments »

Ben Lerners 22.04 onderstreept de kracht van het verhaal

oktober 30th, 2014

Eerder dit jaar zorgde Abdelkader Benali voor een klein relletje door jonge Nederlandse schrijvers te bekritiseren. “Iedereen is wezenloos middelmatig en niemand heeft een leven,” stelde hij, wijzend op de autobiografische elementen in veel hedendaagse romans. Dat het fictionaliseren van het eigen leven niet tot eenheidsworst hoeft te leiden, bewijst de Amerikaanse romancier en dichter Ben Lerner met 22.04. Lerner vangt zijn dagelijkse beslommeringen in een wervelende, intelligente en ontregelende roman.

In 22.04 speelt Lerner een geraffineerd spel met zijn lezer. Het boek draait om een verteller die haast één op één met de auteur te verenigen valt. Deze hoofdpersoon heeft, net als Lerner zelf, een goed ontvangen debuut geschreven en is nu bezig met een opvolger. Die dient niet alleen ter voortzetting van zijn carrière, maar ook om een inseminatiebehandeling van zijn beste vriendin te bekostigen. Daarbovenop blijkt hij ook nog eens te kampen met een hartafwijking. Het plot ontvouwt zich in een zorgvuldige stijl, vol interessante waarnemingen: “Misschien werd het onderwerp aangesneden in het museum en niet bij de koffie of iets dergelijks omdat zowel in musea als tijdens wandelingen onze blikken parallel, op het doek voor ons, en niet op elkaar gericht waren; we werkten onze gezichtspunten uit terwijl we samen het uitzicht voor ons construeerden.”

Tussen fictie en autobiografie

Lerner schakelt soepel van dialoog naar observatie en balanceert regelmatig op de grens tussen fictie en autobiografie. Het verhaal dat de hoofdpersoon voor de New Yorker schrijft, is opgenomen in de roman. Daarin verwijst de auteur naar personages die al eerder in de roman aan bod zijn gekomen. Wanneer de schrijver met zijn agente spreekt over ideeën voor een vervolgroman, somt hij mogelijke verhaallijnen op die op andere plekken in 22.04 al onderdeel van Lerners tweede roman zijn.

Lerners bespiegelingen over kunst en herinnering dragen nog eens bij aan het gewicht van 22.04. Die passages vloeien rimpelloos door het plot, dat met honderden touwtjes lijkt verbonden aan een groter raamwerk. De auteur houdt dat als een poppenspeler stevig in handen. Of het dan om de verteller of de daadwerkelijke schrijver van het boek gaat, maakt amper meer uit. Juist door die ambiguïteit bruist 22.04 van het vertelplezier en beklemtoont het de kracht van verhalen.

Tags: , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie, Tip | No Comments »

Graduation Show zit barstensvol interessant design

oktober 30th, 2014

Topdesign en flinke drukte. Dat zijn de kernwoorden die de Graduation Show typeren. De expositie is elk jaar onderdeel van de Dutch Design Week in Eindhoven. Maar liefst 151 afgestudeerden van de Design Academy Eindhoven tonen hun projecten in de Witte Dame. Het is een enorme expositie met design van hoog niveau, waar je zeker een halve dag kunt ronddwalen.

Read the rest of this entry »

Tags: , , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »

Lezen en laten lezen: Read-a-thon

oktober 30th, 2014

Nooit eerder had ik van een read-a-thon gehoord, tot ik het inspirerende blog van CultuurBewust.nl-eindredacteur Wendy Reniers las. Het evenement was inmiddels voorbij, maar wat een luxe moest het zijn om vierentwintig uur lang te lezen. Liefst sloot ik mezelf gelijk op in een hotelkamer met uitzicht op zee en een stapel boeken, of nestelde ik me thuis op de bank met de haardvuur-DVD en twee katten. Wat ik zou lezen? Heb je even?
Wereldwijd hielden deelnemers van de read-a-thon elkaar op de hoogte van hun vorderingen, er ontstond een online groepsgevoel. Voor mij echter is lezen een privé-aangelegenheid: één waarover je voor- en achteraf kunt reflecteren maar niet tíjdens, laat staan via Twitter.
Er waren mini challenges die ik niet helemaal begreep, zoals die waarbij men in korte tijd zoveel mogelijk pagina’s moest lezen. Vergelijk zo’n uitdaging met een taart-eetwedstrijd: door het schrokken proef je de verschillende smaaksensaties niet meer, je gaat voorbij aan de vulling, de bodem, de zoete topping, alleen maar omdat je wilt winnen. Voor lezen geldt hetzelfde: je wilt toch geen laagje missen?
Eet niet te snel, dan word je misselijk.

Wat zo’n read-a-thon mooi laat zien is hoe eindeloos liefde voor literatuur kan variëren, de een doet het niet beter dan de ander. Wat Wendy met plezier lukte, namelijk het achter elkaar lezen van meerdere boeken, krijg ik jammer genoeg niet voor elkaar. Ik was er een beetje jaloers op.
Als ik helemaal in een verhaal heb gezeten, ezelsoortjes vouwde bij alles wat ik raak vond, heimwee kreeg lang voor ik aan het laatste hoofdstuk begon en uiteindelijk noodgedwongen het boek heb dichtgeslagen, is het nog niet af. Het verhaal is uit, ik heb een leeservaring gehad – maar wat voor één? Die vraag beantwoorden kost tijd.
Ik wacht een dag.
Toen ik na herlezing The Green Mile van Stephen King dichtsloeg, begon ik gelijk in Dogma. Dat bleek een grote fout, de roman kreeg geen kans. In mijn hoofd klonk de lyrische vertelstem van Paul Edgecombe nog zo luid dat alles aan het debuut van Anne Eekhout me tegenstond – net of ik na een stuk appeltaart een slok whisky nam: allebei goed, maar niet na elkaar.
Mijn geest stond nog niet open voor iets nieuws. En verdient niet ieder boek het om te worden gelezen met een open geest? Misschien moet ik eens vierentwintig uur achter elkaar níet lezen. En daarna beginnen aan Dogma.

Marijn Sikken schrijft eens in de twee weken een literaire column voor CultuurBewust.nl. Lees hier al haar columns.

Tags: , , ,
Posted in Column, Literatuur | No Comments »

Bizarre zwarte komedie Wild Tales is verrassend verfrissend

oktober 29th, 2014

In Wild Tales laat de Argentijnse regisseur Damián Szifron mensen zien die tot het uiterste gedreven worden. In zes verschillende verhalen draaien zijn personages helemaal door in een mix van absurditeit en pikzwarte humor. De verrassend eigenaardige film zit vol met onverwachte en originele plotwendingen die een verfrissend bioscoopbezoek verzorgen.    

De verhalen beginnen allemaal redelijk normaal. In het eerste verhaal ‘Pasternak’ ontmoeten twee mensen elkaar in een vliegtuig. Tijdens hun vriendelijke gesprek komen ze erachter dat ze dezelfde persoon kennen. Heel toevallig kent een andere medereizigster deze jongeman ook en al gauw blijkt dat iedereen in het vliegtuig op de één of andere manier verbonden is met deze man die vervolgens voor de betreffende vliegmaatschappij blijkt te werken. Wat volgt is een escalatie van emoties met een absurde climax.

Zes gevechten

De volgende vijf verhalen kennen een zelfde soort formule: ogenschijnlijk normale situaties – een meningsverschil op de weg, een verkeersboete, een bruiloft – lopen compleet uit de hand wanneer iemand verblind door wraak alle remmen loslaat en op haast primitieve wijze het spreekwoordelijke (en vaak ook het letterlijke) gevecht aangaat. Sommige verhalen werken beter dan andere. De eerste helft van de film kent de meest onverwachte en snelst opeenvolgende plotwendingen, waardoor de verhalen daarna wat saaier aandoen. Dat heeft echter niet zozeer met de inhoud te maken, want alle delen zijn enorm goed geschreven en sterk geacteerd.

Bizarre zwarte humor

Regisseur Szifron schreef zelf het script en wisselt daarin moeiteloos en constant af tussen grappig en gruwelijk. In het segment ‘El más fuerte’ raken twee mannen slaags en wanneer het toppunt lijkt te zijn bereikt gaan ze nog een paar stappen verder. Het ongeloof begint al snel op de lachspieren te werken omdat de personages bloedserieus zijn. Verwacht dus geen onderbroekenlol, want de humor is pikzwart. Dit maakt de verhalen ongelooflijk bizar, maar tegelijkertijd heel erg menselijk. Buiten het overkoepelende thema wraak hebben de delen vrijwel niks met elkaar te maken, maar de overgangen zijn erg vloeiend. De twee uur durende film is voorbij voordat je het weet en de individuele verhalen zijn zo goed dat je na afloop eigenlijk zes films voor de prijs van één hebt gezien.

Tags: , , , , ,
Posted in Film, Recensie, Tip | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.