CinemaDiner in Groninger Forum is een sensatie voor alle zintuigen

oktober 25th, 2014

Deze maand trapt het Groninger Forum af met het eerste CinemaDiner van dit seizoen. Het concept: terwijl je geniet van een innemende, hilarische of ontroerende filmhuishit, krijg je een heerlijk driegangen diner voorgeschoteld. Uiteraard staat het menu in het teken van de film. De film die woensdag 22 oktober werd vertoond is The Lunchbox, over wat een verdwaald lunchpakket teweeg brengt in Mumbai. Het kan dan ook niet anders of er staat een heerlijke Indiase curry op het menu.

In de entree van het Groninger Forum is het druk en staat een aantal gasten te wachten totdat zij een plekje krijgen toegewezen in de redelijk chique zaal. De keurig gedekte tafels zijn voorzien van een groot wit tafelkleed waarop rozen in vaasjes staan en kaarsen dienst doen als sfeerverlichting. Voorin hangt het grote filmscherm en op de zijmuren is links een enorm haardvuur geprojecteerd en rechts twee ramen met vallende herfstbladeren. Het is een leuke manier om sfeer te creëren, hoewel het oplichtende bordje van de nooduitgang een beetje een gekke plek heeft middenin de projectie.

Klinkende soeplepels

Al snel wordt door nette obers het voorgerecht opgediend: Indiase kerriesoep met koriander, geserveerd met naanbrood, korianderpesto en raita. De soep smaakt goed en heeft wat structuur gekregen door de toevoeging van kokos. Met het sluiten van een gordijn worden de projecties op de zijmuren onzichtbaar gemaakt en dan begint de voorstelling. Behalve filmgeluiden hoor je alleen nog klinkende lepels tegen de soepkommen.

India versus Groningen

The Lunchbox gaat over Ila, die aandacht van haar man probeert te krijgen met bijzondere lunchgerechtjes die ze elke dag meegeeft aan de Dabbawala’s, de lunchpakketjesdienst in Mumbai. Op een dag gaat het mis en wordt de lunchbox op het verkeerde kantoor afgeleverd bij de norse weduwnaar Sajaan. Zodra Ila doorheeft dat haar pakketje verkeerd is bezorgd, begint ze briefjes mee te sturen in de trommel. Dat is het begin van een bijzondere correspondentie tussen de twee.
Het hoofdgerecht van de avond is Gobi Mussalum: een curry van aardappelen, kip en bloemkool geserveerd met sambal goreng boontjes, jasmijnrijst en roti. Als Ila in de film staat te koken, kun je bijna proeven wat ze maakt. Een curry klinkt simpel, maar het gerecht bestaat uit vele ingrediënten en is licht pittig van smaak. Je heb het gevoel in India te zijn, hoewel de gasten in het Groninger Forum hun eten netjes aan hun vork rijgen en het niet met hun handen verorberen.

Dan is het alweer tijd voor de laatste gang en dat is Nariyal Burfi, een Indiaas kokosdessert geserveerd met mango-ijs. In het kokosmengsel zit kardemom, wat goed samengaat met het fruitige ijs. Na de koffie en thee gaan de gasten met een gevulde buik weer naar huis. Groningen in de herfst is helaas nogal een deceptie wanneer je je net drie en een halfuur in India hebt gewaand. Er is maar één uitweg: volgende maand weer naar het CinemaDiner!

Tags: , , , , ,
Posted in Film, Reportage, Tip | No Comments »

Acteur Logan Lerman: “Rollen zoals in Fury zijn dun gezaaid”

oktober 25th, 2014

Hij mag dan nog jong zijn, de 22 jarige Logan Lerman heeft al veel films op zijn naam staan. Zo acteerde hij naast Mel Gibson in The Patriot, werkte hij met Christian Bale en Russell Crowe in 3:10 To Yuma, en ken je hem van hoofdrollen in de Percy Jackson films en The Perks Of Being A Wallflower. Lerman is nu ook te bewonderen als de onervaren soldaat Norman in David Ayer’s Fury. De acteur was in Nederland voor de première, en vertelde in een interview meer over de oorlogsfilm.

Ondanks zijn indrukwekkende cv, geeft Lerman aan dat het lastig is om als jonge acteur aan goede rollen te komen. “Afgelopen jaar heb ik bijvoorbeeld helemaal niet gewerkt. Het aanbod was zo zwak, er was helemaal niets. Als je jong bent maak je films voor je eigen leeftijdscategorie, en die hebben vaak weinig inhoud. Nu ik ouder word, beginnen er betere rollen te komen. Maar rollen zoals in Fury zijn erg dun gezaaid.” Hij werd dan ook meteen enthousiast van het script: “Ik weet nog dat ik tijdens het lezen het  gevoel kreeg dat ik dit echt moest doen.”
In het tijdsbestek van vierentwintig uur dat de film portretteert, zie je Norman langzaam veranderen van een bange jongen naar een soldaat. “Ik vond die transformatie erg boeiend,” licht Lerman toe. “Het leek me een complexe rol om te spelen en ik wilde die uitdaging graag aangaan. Dus ik werkte heel hard om David te overtuigen om mij te casten. Toen ik hoorde dat de laatste audities geweest waren belde ik hem op en zei: ‘Ik zal mezelf voor de volle honderd procent voor dit project inzetten.’ En hij zei: ‘Yeah dude, ik wil deze film met je doen.’

Lastig

“Dat was een erg gelukkig moment…voor ongeveer tien seconden”, bekent Lerman. “Toen begon het gewicht van de film en van David’s proces in te zinken. Mensen vroegen me steeds of ik wel zeker wist dat ik deze film wilde doen. David kan soms wat lastig zijn om mee te werken, maar dat wilde ik juist. Ik wilde een regisseur die me zou uitdagen. Ik heb op sets gewerkt waar ik helemaal geen aanwijzingen kreeg. David is juist erg goed met acteurs. Het is niet aangenaam”, lacht Lerman, “maar hij brengt echt interessante kanten van acteurs naar boven die je nog niet eerder hebt gezien.”
Het wordt gemakkelijker te begrijpen waarom Ayer’s werkwijze als ‘lastig’ te boek staat, wanneer Lerman vertelt over de voorbereidingen die hij moest doen voor de film: “We spraken met historici en veteranen, en we hadden militaire adviseurs. We leerden echt alles over onze tank en ons werk. Waar je je tassen moet zetten; hoe je de loop moest vervangen als hij te warm werd…We leerden precies wat een echte tank crew in die tijd moest weten. Op een gegeven moment konden we zelfs aan de rijsporen zien of ergens een Amerikaanse of een Duitse tank had gereden”, vertelt de acteur.

Bootcamp

Aan het eind van de voorbereidingsperiode moest Lerman met zijn collega’s Brad Pitt, Shia LaBeouf, Michael Peña en Jon Bernthal zelfs een korte Navy Seal stijl training doorlopen. De jonge acteur kan zich die zware bootcamp nog goed herinneren. “Ze lieten ons nauwelijks slapen en we werden fysiek uitgeput. We moesten rennen, vechten, rondlopen met onze geweren, en dat de hele dag lang. Daarnaast gaven ze ons onmogelijke opgaven om ons te frustreren. Zo moesten we een keer binnen vijf minuten twee vaten van meer dan 50 kilo per stuk 300 meter verplaatsen met slechts twee fietsen en een stuk touw, zonder dat de vaten de grond mochten raken. Ze wilden ons echt breken. Maar we vonden steun bij elkaar. Het heeft ons erg close gemaakt, we werden als crew echt een familie.”

Stinkdier

Niet alleen de voorbereiding was zwaar, ook de rol zelf was erg uitdagend.
“Norman is het enige karakter in de film dat verandert”, legt Lerman uit. “Het was erg stressvol om een transformatie binnen een tijdsbestek van 24 uur over te brengen. Ik moest altijd in de gaten houden hoe een scène in de tijdlijn van mijn personage’s verandering paste. Dat was een zorg die de andere acteurs niet hadden.”
Zijn collega’s hadden echter hun eigen zorgen. De geruchten over Shia Labeouf’s extreme toewijding aan zijn rol kan Lerman bevestigen: “Hij douchte inderdaad niet. Ik had daar geen problemen mee. Ik vind dat hij lekker ruikt”, grijnst hij quasi serieus. “Shia is extreem gedreven om authenticiteit te brengen in zijn films. Hij was echt de persoon die de lat voor zichzelf het hoogste legde, wij probeerden hem daarin allemaal te volgen. Ik denk dat hij een van de redenen is dat we allemaal zulke sterke acteerprestaties in deze film neer hebben gezet.”

Benieuwd geworden naar de film? Fury draait nu in de Nederlandse bioscopen.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview | No Comments »

Koppelen, inspireren en leren tijdens A Box Social, de blind date voor ondernemers

oktober 25th, 2014

Je begint voor je zelf. En dan? Logo’s, websites, visitekaartjes, alles kost geld. Of je moet een manusje van alles zijn. Marleen Kers, Joost Gijselman en Elvie Casteleijn zijn zelfstandig ondernemers en liepen hier tegenaan. Onder de naam A Box Social organiseren ze sinds dit voorjaar netwerkbijeenkomsten voor startende ondernemers, kunstenaars en creatieve talenten. CultuurBewust.nl sprak de organisatoren in Amsterdam.

Het drietal kent elkaar van de studie kunstgeschiedenis in Amsterdam. Alle drie zijn ze werkzaam binnen de kunstsector. “Het is crisis en de banen liggen niet voor het oprapen, dus steeds meer mensen worden gedwongen om voor zichzelf te beginnen”, zegt Joost, “Dat heeft zijn voor- en nadelen. Uit de ervaring blijkt dat veel ondernemers tegen dezelfde problemen aanlopen.” Zelf mistten ze een plek om hun ervaringen te delen.

 Blinde date

“We hebben lang gebrainstormd over een pakkende naam”, zegt Marleen. “Uiteindelijk zijn The Simpsons onze inspiratiebron geweest”, zegt Elvie lachend. “In een van de afleveringen ontvangt Homer A Box Social”, vult Joost haar aan. A Box Social is een traditie uit het begin van twintigste eeuw in Amerika. Een vrouw vult een doos met een lunch of diner voor twee. Tijdens een veiling bieden mannen op de doos, zonder te weten welke vrouw gekoppeld is aan het diner. Het is dus eigenlijk een ouderwetse manier van blind daten.

“Ook wij willen mensen koppelen, niet als geliefdes, maar als zakenpartners. We hopen zoveel mogelijk kruisbestuivingen te ontwikkelen”, zegt Marleen, “We zijn opzoek naar een bonte mix, dus ook ondernemers buiten de creatieve sector zijn welkom.” De een is grafisch sterk, de ander kan goed overweg met social media en weer een ander is een geboren tekstschrijver. Joost: “Door van elkaars diensten gebruik te maken en samen dingen op te pakken, kom je beiden verder, zonder dat het geld hoeft te kosten.”

 Inspireren

Veel netwerkbijeenkomsten zijn moeilijk toegankelijk, of het draait alleen om de borrel of het dinertje, volgens Marleen. “Wij willen een informele en intieme sfeer creëren tijdens de bijeenkomsten en tegelijkertijd de deelnemers prikkelen door het geven van workshops en opdrachten.” De derde bijeenkomst vindt plaats op de Affordable Art Fair in Amsterdam op 30 oktober. Elvie: “We proberen elke keer een inspirerende locatie en thema te kiezen. We denken bijvoorbeeld aan ontbijtsessies, als iedereen nog fris en fruitig is, lunchworkshops en dienstenveilingen.”

Naast inspiratie wil het drietal de ondernemers ook handvatten bieden. De volgende bijeenkomst bestaat uit een rondleiding over de beurs, een pitchworkshop en een netwerkborrel. Joost: “Het is erg lastig om jezelf te presenteren en te profileren, maar alles valt te leren. Je kunt meer dan je denkt.”

Voor de Box Social op de Affordable Art Fair zijn nog plekken vrij, klik hier voor meer informatie.

Tags: , , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

How to Visit an Art Museum is een musthave voor iedereen die weleens naar een museum gaat

oktober 25th, 2014

Soms zijn er van die boeken die je bij het doorbladeren al leuk vindt. Je zou het de X-factor kunnen noemen. Het boek How to Visit an Art Museum van Johan Idema van BIS Publishers heeft die X-factor. Het boek geeft tips over iets waar je misschien al veel over weet. Toch ga je anders naar kunst kijken na het lezen van dit boek.

De noodzaak van hulp

Kan je – ook al ben je een kunstkenner – de hulp gebruiken? Als je bedenkt dat je soms doelloos rondloopt in een museum, zal het antwoord op deze vraag positief zijn. Idema registreert dat er iets mis is, zonder dat je daar misschien ooit bij hebt stilgestaan. “Too much purity Harms the museum. Art needs to be connected to the world in order to have meaning.” Meteen knik je instemmend bij het lezen van een dergelijke zin en probeer je te bedenken waarom je dat nooit eerder hebt ingezien.

Tips om het anders te doen

Het boek reikt instrumenten aan om het museumbezoek anders aan te pakken. Het staat bomvol nuttige adviezen waar je zelf nog nooit op was gekomen. Een fijne tip is om kinderen mee te nemen, omdat zij kunst vanuit een ander perspectief bekijken. Of om eens het gastenboek te lezen om tot nieuwe inzichten te komen. En waarom zetten we niet eens een muziekje op tijdens het kijken naar kunst? Kunst en muziek gaan namelijk verbazingwekkend goed samen.

Daarnaast staan er praktische tips in om specifieke kunstwerken, zoals landschappen, stillevens, naakten of portretten te bekijken. De tips zijn vaak op een bondige en prikkelende manier beschreven. Zelfs de vorm van het boek legitimeert het onderwerp. Het is namelijk een verfrissende presentatie mét instructie over hoe het boek gelezen kan worden.

Gewoon mooi

Dan is er nog niet eens iets gezegd over de esthetische kwaliteit, want het is ook een geweldig mooi boek. Het enige puntje van kritiek is dat paginanummering onderbreekt. Noem me ouderwets, maar af en toe is dat een gemis. Toch zal het ontbreken daarvan de pret niet drukken, er is verder  namelijk niets aan te merken op dit zeer vermakelijke en leerzame boek.

 

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

Vlaamse Verwarring in De Vierkantigste Rechthoek

oktober 24th, 2014

Steeds vaker vragen musea bekende figuren buiten de museumwereld als gastcurator. Kunsthal KAdE in Amersfoort vroeg Tom Barman, frontman van de Vlaamse band dEUS, om de tentoonstelling De Vierkantigste Rechthoek samen te stellen. In de tentoonstelling geeft Barman, naast zanger ook kunstliefhebber en kunstverzamelaar, zijn persoonlijke visie op honderd jaar Belgische kunst. Dit resulteert in een smeltkroes van zeer verschillende kunstwerken, van schilderijen en beelden tot foto’s en filmsHet is de vraag of Barmans visie de kwaliteit van de tentoonstelling ten goede komt.

Bij binnenkomst vertelt de zaaltekst wat de aanleiding is voor de tentoonstelling in Amersfoort over honderd jaar Belgische kunst. Het is honderd jaar geleden dat een aantal belangrijke Belgische kunstenaars tijdens de Eerste Wereldoorlog naar Amersfoort is gevlucht. Volkomen helder. De keuze voor de gastcurator is echter minder sterk onderbouwd. De simplistische link tussen Barman als Belg en een tentoonstelling over Belgische kunst volstaat niet.

Gebrek aan uitleg

Barman stelt in de zaaltekst te willen laten zien wat typisch is voor de Belgische kunst van de afgelopen honderd jaar. Volgens hem is dit de tegendraadsheid en humor. Soms is inderdaad duidelijk dat de werken humorvol zijn bedoeld, zoals het werk The Invasion van Peter De Meyer (1981). Dit werk bestaat uit gedroogde bladeren die het museum lijken te zijn binnen gewaaid. Vaak echter is geen humor of tegendraadsheid te bespeuren in de werken. Op de foto Zonder titel van Guy Mees (1935) is slechts een hoek van een kamer met een gele plint te zien. Ook het werk TNL, een uit buizen bestaande zeshoekige lichtinstallatie van Xavier Mary (1982), valt op het eerste gezicht niet te begrijpen.

What’s next?

De keuze van Kunsthal KAdE voor een zanger als gastconservator mondt uit in een onsamenhangende tentoonstelling. Het thema tegendraadsheid en humor is vaker niet dan wel terug te zien in de gekozen werken voor De Vierkantigste Rechthoek. What’s next? Gaat hoofdcurator Robbert Roos vanuit zijn persoonlijke interesse voor Belgische muziek een concert in België organiseren?

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

Fury regisseur David Ayer: “Ik wilde een film maken waar mensen over praten”

oktober 24th, 2014

Vanaf 23 oktober draait Fury, een rauw-realistische film over een Amerikaanse tank crew aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, in de Nederlandse bioscopen. Schrijver en regisseur David Ayer was voor de première in Nederland, en vertelde in een interview uitgebreid over zijn nieuwste werk.

Ayer’s films hebben vaak een raakvlak met zijn persoonlijke wereld. Zo speelde End of Watch zich af in Zuid LA, waar hij opgroeide, en heeft hij zelf ook in het leger gezeten, net als de personages in Fury. “Dat is absoluut belangrijk voor mij”, knikt de regisseur. “Ik ben geen filmschool man. Ik heb niet gestudeerd, ik heb de middelbare school niet afgemaakt…De wereld die ik heb gezien is niet de veilige middenklasse waar een hoop mensen van de filmindustrie uit komen. Ik groeide op op straat en in het leger. Ik heb mensen op hun best en op hun slechtst gezien, dat stop ik in mijn werk.”
Toch kan hij zich voorstellen een keer iets compleet anders te doen. “Ik denk dat een goede filmmaker ieder genre kan doen. Als schrijver is het makkelijk om getypecast te worden, omdat je schrijft over wat je weet. Maar als regisseur is het belangrijk om ‘uit te breken’. Ik heb politiefilms gedaan, nu een oorlogsfilm, hierna zal ik iets anders gaan maken. Wie weet”, grinnikt hij, “misschien ga ik wel een musical doen…”

Precisie

Hoewel Ayer gedurende het interview regelmatig dit soort grapjes maakt, zijn het vooral zijn enorme passie voor het werk en zijn uitgebreide kennis over zijn onderwerpen die opvallen. De regisseur staat bekend om zijn nauwkeurigheid en aandacht voor details. Voor Fury is er bijzonder veel werk verricht om een authentiek gevoel te creëren. Zo werd er voor het Duitse dorpje uit de film een speciale set gebouwd. “Dat duurde enkele maanden”, herinnert Ayer zich. “Ik eiste dat alles absoluut correct was, omdat ik nooit weet waar ik de camera ga plaatsen. Ik moet erop kunnen vertrouwen dat alles op de set iets is dat ik op een groot bioscoopscherm kan laten zien. Je kon een papiertje oppakken, en dat was dan in correct Duits, een stukje van een pamflet.”
Ook voor de scènes die zich in de tank afspelen liet hij een speciale set construeren. “We bouwden een tank na met glasvezel en staal. Het kanon vuurde, de machinegeweren schoten, de radio deed het – alles werkte echt. We moesten de muren verwijderen om de camera erin te plaatsen, en het duurde uren om de set te verlichten. Ik werd er gek van. Maar het resultaat is prachtig. Het voelt erg geloofwaardig.”

Fight or flight

Dat er al talloze films over de oorlog gemaakt zijn, betekent volgens de regisseur niet dat er niets nieuws meer te vertellen valt. “Fury speelt zich af aan het einde van de oorlog, in een onbekende uithoek waar tot nu toe niemand echt aandacht aan besteed heeft. Tegen die tijd waren het geen vrolijke bevrijding meer voor het Amerikaanse leger. Ze bezetten Duitsland. Dat is iets heel interessants, dat in andere films nog niet getoond is”, legt Ayer uit.
De inspiratie voor het script haalde hij uit verschillende verhalen van Tweede Wereldoorlog veteranen. “Fury is losjes gebaseerd op een echte missie, van een specifieke divisie die behoorlijk geïsoleerd was en een hele riskante zet deed. Ik geloof dat ze rond die tijd iets van 35 tanks verloren in één dag.” Zelfs het meest ‘fictief’ aanvoelende moment van de film – wanneer de tank crew besluit het met zijn vijven op te nemen tegen een klein leger Duitse soldaten – is geïnspireerd op de werkelijkheid. “Mensen deden dat echt’, verklaart de regisseur gepassioneerd. “Ik heb daar vele specifieke verhalen over gehoord. Het is fascinerend om te zien dat dit voor een modern publiek moeilijk te geloven is. Militairen en veteranen snappen het. En gelukkig maar! Als soldaten wegrenden wanneer hun leven in gevaar was…dan zou ik de wereld overnemen”, lacht Ayer.

Paradox

Fury mag dan een bijzonder rauw en realistisch beeld van oorlog geven, het blijft wel duidelijk een actiefilm. “Taak één is entertainen”, benadrukt de regisseur. “Ik wil geen documentaire maken.” Dat neemt niet weg dat Ayer hoopt dat kijkers Fury ervaren als meer dan een vermakelijke film. “Ik wilde realisme, maar tegelijkertijd het publiek meenemen op een emotionele, intense reis. Ik wilde een film maken waar mensen over praten, die ze niet na de credits meteen vergeten. Ik wil dat mensen begrijpen hoe moeilijk vechten was, hoe toxic oorlog is voor mensen. Niet dat er niets goeds uit de oorlog kwam, het leidde tot iets geweldigs: we versloegen fascisme, we versloegen een monster. Dat is de paradox. Fury laat zien dat onze broers en zussen de prijs van oorlog betalen, hoe nobel het doel ook is.”

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview, Tip | No Comments »

Hoe is het nu met… Lotte Debeij en de documentaire Eva en Lotte maken een film?

oktober 24th, 2014

Geen droombaan kunnen vinden, een baan die niet aansluit op de studie of noodgedwongen werkloos thuis zitten. Stuk voor stuk problemen waar de huidige generatie jongeren tegenaan loopt. De jonge documentairemakers Eva van Riet en Lotte Debeij ervaren precies hetzelfde en zijn daarom bezig met een documentaire over de werkloosheid onder jongeren. Voor de rubriek Hoe is het nu met..? interviewde CultuurBewust Lotte, die samen met Eva geld inzamelde via Voordekunst om Eva en Lotte maken een film te maken.

Lotte (26 jaar) volgde de opleiding Journalistiek in Utrecht en behaalde drie jaar geleden haar diploma. Al vrij snel kwam ze erachter, net als veel leeftijdsgenoten, dat het vinden van een baan die aansluit op de studie niet gemakkelijk is. ‘Ik werk nu als freelancer en maak onder andere filmpjes voor verschillende bedrijven. De ene maand brengt dit een redelijk bedrag op, de andere maand nét niet genoeg om van te leven. Ik werk daarom ook twee dagen per week in een restaurant.’

Studiegenoot Eva van Riet, momenteel werkzaam voor een mode-website, ervoer hetzelfde. Ze werkte een tijdje bij SBS Shownieuws, maar is nu toch op zoek naar een baan die beter bij haar past. Niet alleen Eva en Lotte hebben met dit probleem te maken, het komt ook veel voor bij hun leeftijdsgenoten. ‘Ik kwam het probleem erg vaak tegen. Hele groepen vrienden hebben moeite met het vinden van hun droombaan of hebben een baan ver onder hun opleidingsniveau.’ Op basis van hun eigen ervaringen en die van vrienden en kennissen, besloten ze om de documentaire Eva en Lotte maken een film te maken.

Eva en Lotte maken een film wordt niet de eerste documentaire van de jonge makers: ‘Als afstudeerproject maakte ik samen met Eva al een documentaire over voormalig minister van Immigratie en Asiel Gerd Leers. In Thoes dichzelf kênne zeen volgden we Leers tussen de regeringsstad Den Haag en zijn veilige thuishaven Maastricht.’ Met deze documentaire kwamen ze niet alleen achter hun interesse in het maken van documentaires, het bracht hen ook voor het eerst in aanraking met de televisieomroep VARA: ‘Na ons afstuderen kocht de VARA de uitzendrechten van onze documentaire om het uit te zenden in het televisieprogramma Uitgesproken VARA op Nederland 2.’

Niet lang daarna kwamen ze weer bij de VARA terecht via een crowdfunding-wedstrijd. ‘Eva zag een oproep in de VARA-gids gericht aan lezers met een goed idee voor het maken van een documentaire. Het beste idee zou door de VARA geholpen worden om de financiering rond te krijgen. Uit alle ingezonden ideeën zijn wij uiteindelijk uitgekozen.’

Maar het winnen van de wedstrijd betekende niet dat Lotte en Eva al het geld al binnen hadden. Uiteindelijk moest er nog €8000,- binnen gehaald worden, wat via Voordekunst gebeurde. ‘Ondanks de hulp die we kregen van de VARA, waren we erg bang dat het niet zou lukken. Het is erg veel geld en onze doelgroep, de werkloze jongere, heeft nou eenmaal niet veel geld.’ Uiteindelijk konden Eva en Lotte opgelucht ademhalen, want er kwamen er meer dan 127 donaties binnen.

Met hun documentaire over jongerenwerkloosheid zijn Lotte en Eva eigenlijk een voorbeeld van de ‘verloren generatie’. Beide konden na hun studie journalistiek geen passende baan vinden maar doen er alles aan om dat in de toekomst wél te bereiken. Het maken van deze documentaire is daar een voorbeeld van. Dit is dan ook de reden dat de VARA het een goed idee vond dat Lotte en Eva zelf ook in de documentaire te zien zijn.

Ook Brian, Stephanie en Marleen worden gevolgd. ‘Brian reageerde via onze Facebook-pagina. Als negentwintigjarige piloot gaat hij een spannend jaar tegemoet. Veel vacatures voor piloten stellen namelijk dat je na je dertigste niet meer hoeft te reageren zonder een hoog aantal vlieguren.’ Ook voor Marleen is het een lastige tijd. ‘Door de vele veranderingen binnen de gezondheidszorg heeft Marleen met haar Psychologie-diploma moeite een baan te vinden.’ Stephanie, wordt binnenkort door Lotte gevolgd in de Verenigde Staten. ‘Na het krijgen van een beurs volgt Stephanie in Los Angeles een songwriter-opleiding. Ze heeft eerder al in Nederland de opleiding Jazz- en Musicaldans gedaan, maar bevindt zich ook in een lastig gebied voor het vinden van een baan.’

Momenteel zijn Eva en Lotte nog druk bezig met het maken van de documentaire, maar ze hopen in februari klaar te zijn met filmen. ‘We hebben al erg veel beeldmateriaal, maar er zijn nog een aantal belangrijke momenten in het vooruitzicht. Het verhaal van Stephanie in Los Angeles is daar een voorbeeld van.’ Na het monteren zal de film waarschijnlijk in mei in première gaan op een nog nader te bepalen locatie.

Als het aan Lotte en Eva ligt gaan we nog veel van hen horen na Eva en Lotte maken een film. Beiden zijn erg enthousiast over het maken van documentaires en Lotte heeft zelfs al nieuwe ideeën. ‘Ik heb al erg veel ideeën, maar zeker nog geen concrete plannen. Ik moet eerst dit project afronden, maar het zou fijn zijn als ik daarna door kan gaan met het maken van documentaires. En hopelijk wordt de documentaire zo goed ontvangen dat het dan zonder crowdfunding kan.’

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Interview | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.