Op Kamers in Leeuwarden

september 17th, 2014

Ga je op kamers in Leeuwarden? Dit zijn dé culturele hotspots in de Friese hoofdstad. 

Film: Slieker Film

Het publiek heeft het voor het zeggen bij Slieker Film. Deze Friese filmtheater doet namelijk mee aan het landelijk initiatief van We Want Cinema. Op deze site kun je een film aanvragen om te laten draaien in een bioscoop naar keuze (waaronder Slieker Film). Als er genoeg kaartjes worden verkocht gaat de voorstelling door!

Film: Noordelijk Film Festival

Het Noordelijk Film Festival (niet te verwarren met het Nederlands Film Festival) vertoont een divers aanbod aan films. Ook biedt het onder de noemer van ‘Nieuwe Noordelijke Oogst’ ieder jaar een podium aan professionele noordelijke filmmakers, met daarnaast enkele jonge aanstormende talenten uit de provincies Friesland, Groningen en Drenthe.

Film: Tivoli bioscoop

Oorspronkelijk was de Tivoli bioscoop in Leeuwarden een Rooms-Katholieke kerk. Echter zijn in 1910 de kerkbankjes ingeruild voor bioscoopstoelen. Tegenwoordig kun je in de scherpte HD beeldkwaliteit en oorverdovend surround sound genieten van alle grote blockblusters.

Theater: Stadsschouwburg De Harmonie

Snuif een dosis cultuur op in één van de grootste schouwburgen van Nederland. Het schipvormige gebouw van De Harmonie is in 1995 gebouwd door architect Frits van Dongen. Hij liet zich inspireren door de Friese wateren. Voor een rondleiding achter de schermen ben je altijd welkom. Maar bezoek ook zeker eens één van de theatervoorstellingen die De Harmonie aanbiedt. Met de Culture Card kun je altijd voor een vriendelijk studentenprijsje naar binnen!

Theater: Fries theatergezelschap Tryater

Maak kennis met het oudste theatergezelschap van Nederland! Tryater biedt zowel klassiek als eigentijds repertoire. Bijzonder is dat een groot deel van hun voorstellingen in het Fries worden uitgevoerd. Ben je niet zo bekend met deze taal? Vrees niet, Tryater speelt haar producties ook in het Nederlands. Het gezelschap toert regelmatig door Friesland, waarbij Leeuwarden uiteraard niet overgeslagen wordt.

Kunst: Fries Museum

Wie in Leeuwarden studeert ontkomt niet aan de Friese cultuur: de poëtische taal, het winterse evenement waar heel Nederland naar uitkijkt (de Elfstedentocht) en de kunstzinnige traditie. Bij het Fries Museum kun je terecht voor een crash cours Friesland. Naast de vaste collectie kunstschatten kun je tot en met 26 oktober de bijzondere fotomanifestatie Noorderlicht bewonderen.

Muziek: Podium Asteriks

Podium Asteriks in één van de twee poppodia van Leeuwarden en richt zich voornamelijk op aanstormend talent. Het grootste deel van de shows die door Asteriks worden georganiseerd, vindt plaats in de theaterzaal van de voormalige Leeuwardse gevangenis. Een bijzondere locatie dus, waar je vaak voor slechts vijf euro local heroes of acts uit binnen- en buitenland kunt bewonderen.

Muziek: Welcome to the Village

Sinds 2013 verandert het natuurgebied net buiten Leeuwarden iedere zomer drie dagen lang in het mooiste kleine festivaldorp van Nederland, waar talloze muziekoptredens, kunstenaars, en poëzievoorstellingen te bewonderen zijn. Hier heb je niet het massale gevoel van festivals als Lowlands of Pinkpop; Welcome to the Village is een community. Naast gezellig en divers is het festival ook betaalbaar: voor een ticket ben je nog geen zeventig euro kwijt. Een prima studentenprijsje dus!

Literatuur: Poëzieroute

In Leeuwarden ligt de literatuur letterlijk op straat. De stad beschikt over een poëzieroute, waar verschillende gedichten in steen op te vinden zijn. Elk jaar wordt de route uitgebreid met nieuw werk. Inmiddels beschikt de poëzieroute over ruim 40 gedichten en zelfs een app om de wandelaar bij te staan.

Lees ook onze uitgaanstips voor ZwolleNijmegenAmsterdamArnhemGroningen, Maastricht en Utrecht

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Film, Kunst, Lijstje, Literatuur, Muziek, Theater | No Comments »

Win kaarten voor L’étoile!

september 17th, 2014

L’étoile is een van de meest populaire opera’s van Emmanuel Chabrier (1841-1894). Deze spectaculaire opera met haar ontzettend mooie decor en prachtige kostuums, is geregisseerd door Laurent Pelly, een specialist in het maken van luchtige producties die kritisch zijn met een knipoog. Het is een van de vermakelijkste stukken in zijn soort door het komische spel met de manier waarop de hoofdpersonen menen dat de sterren hun lot – een onafscheidelijk, verbonden lot – bepalen. L’étoile is vrolijk muziektheater op zijn best, met een flinke dosis zwarte humor. > Meer info

In samenwerking met Nationale Opera en Ballet geeft CultuurBewust.nl 3×2 vrijkaarten voor 7 of 9 oktober weg voor L’étoile. Kans maken? Geef dan vóór 3 oktober in dit formulier het juiste antwoord op de volgende vraag: Wie heeft de bijzondere kostuums voor L’étoile ontworpen?

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Prijsvraag, Theater | No Comments »

Innerlijke strijd met veel finesse gebracht in ingetogen In the Name of

september 17th, 2014

Het verhaal van priester Adam die op het platteland van Polen worstelt met homoseksuele gevoelens wordt op bescheiden wijze verteld. Regisseur Malgorzata Szumowska weet dan ook met In the Name Of een subtiele film over de kwelling van de ziel te brengen.

Adam is een charismatische jonge en hippe priester die door zijn voormalige stedelijke parochie naar een landelijke parochie in pastoraal Polen is gestuurd. Hier woont en werkt hij in een opvangcentrum voor moeilijk opvoedbare jongeren. Mede door zijn moderne en betrokken omgang met de jongeren verdient hij al snel de bewondering van de locale gemeenschap. Maar wanneer zijn eigen bewondering voor een van de jongens van het centrum verandert in aantrekkingskracht, staat hem een moeizame beproeving te wachten. Terugvallend op zijn geloof maar verscheurd door schuldgevoelens probeert hij tevergeefs om te vechten tegen deze nieuwe liefde .

Provocatie

In tegenstelling tot andere homogerelateerde films (Stanger by the Lake), toont het bescheiden In the Name Of dat een verhaal over homoseksualiteit ook zonder provocatie kan worden vertelt. Nu zal echter in een land als Polen, waar katholicisme volop aanwezig is in het dagelijks leven van veel van haar inwoners, het onderwerp nog steeds als taboe worden beschouwt. Vooral nu een golf van homofobie door Oost-Europese landen trekt, onder het bewind van Russische president Poetin, is de film extra relevant.

De hypocrisie van (religieuze) leiders en de voelbare homofobie in de maatschappij zijn voor Adam de reden om dan ook niet toe te geven aan zijn gevoelens en zich terug te trekken in alcoholisme. Hierdoor krijgt de kerk, die weigert te houden van zijn eigen mensen in zichtbare nood, een lichte sneer uitgedeeld.

In de naam van

Maar uiteindelijk is het verhaal van Adam in In the Name Of eerder een persoonlijk verhaal over de kwelling van de ziel, dan een politieke statement. De psychische worsteling wordt met veel finesse gebracht. Hierbij verbeelden de mooie minimalistische beelden op passende wijze de innerlijke strijd van onze verwarde hoofdpersonage. Hierbij vergeven we regisseur Malgorzata Szumowska, die in de laatste tien minuten totaal uit de bocht schiet met een melodramatisch einde.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | Reageren uitgeschakeld

Will and the People: “Ik denk dat onze gezamenlijke reis net begonnen is”

september 17th, 2014

De Engelse alternatieve rock-band Will and the People is in Nederland sinds 2011 erg populair door hits als ‘Lion In The Morning Sun’ en ‘Salamander’. In september verschijnt hun nieuwe album Whistleblower, met twaalf nieuwe nummers. CultuurBewust.nl sprak met de vier bandleden in het Backstage Hotel te Amsterdam over hun nieuwe album en hun leven als muzikanten.

Door het vele touren in Europa, Amerika en Australië zijn de bandleden nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Jamie Rendle (bassist): “Ik denk dat onze gezamenlijke reis net begonnen is. Will (Rendle, zanger en gitarist, red.) speelt natuurlijk al langer muziek. Er was een moment dat Charlie (Harman, drummer, red.) en ik fan waren van de band,  dat we er nu deel van mogen uitmaken is geweldig. Ieder had zijn eigen ideeën over de groep, die hebben we meegenomen.” Will: “Ik vind het nog steeds lastig om onze vorige concerten te bekijken, dat was zo’n andere tijd.”

Omdat de vorige bassist de band verliet, hebben de mannen veel bij moeten leren. Will: “Voordat we in 2013 op Pinkpop stonden stopte onze toenmalige bassist ermee. Jamie speelde toen nog maar één week basgitaar bij ons en we moesten ook de studio in. Ik denk dat die periode ons heeft gemaakt tot wie we nu zijn. Het was net of je een biologie examen moest maken, maar net voordat de toets begint zegt iemand dat het over aardrijkskunde gaat. We hadden echt iets van what the f*ck!”

Will: “Tijdens Pinkpop 2013 waren we ons nog niet bewust hoe groots dat festival is, nu respecteren we zo’n podium veel meer.” Charlie vult aan: “We hebben nu meer onze identiteit als band gevormd, ook omdat we elkaar veel beter kennen.”

Begin van de reis
In september komt het vierde album van Will and the People uit: Whistleblower. Will: “Het nieuwe album is een combinatie van oudere nummers en nieuwe tracks die we individueel hebben geschreven. Jamie: “Nummers als ‘Penny Eyes’ en ‘Jekyll And Hyde’ had Will al jaren op de plank liggen. Het is bijzonder dat al deze opnames zo goed bij elkaar passen.”

Will: “Ons album laat zeker een progressie van ons geluid horen. Zó willen we op dit moment klinken, het is een goede weergave van waar we nu op muzikaal gebied zijn. Het is ook een coming of age album, we zijn erg trots op wat we hebben gemaakt. Een geluid dat representatief is voor wie we zijn.”

De andere leden van Will and the People knikken instemmend. Jamie: “Het album gaat erover dat je alles niet té serieus moet nemen en blij moet zijn met wat je hebt. We willen mensen blij maken met onze muziek, we willen een positieve kijk geven op hun leven.” Will: “Het is toch wel lastig om deze balans te vinden.”

Jamie knikt: “Ja, want het is gemakkelijk vast te houden aan het geluid van ‘Lion In The Morning Sun’. Mensen zien ons als een blije en gezellige festival band. We willen dat beeld zeker niet verliezen, maar willen ons wel verder ontwikkelen. Om de juiste balans te vinden, luisteren we veel naar andere bands, zoals Radiohead.”

De waarheid
Will: “Over een heel jaar verspreid hebben we dit album in een paar weken opgenomen.” Jamie: “Voor mij was dat een heel belangrijk leermoment. 2013 was een ontzettend druk jaar qua touren; we hadden eerst een aantal tracks opgenomen waar we later toch niet tevreden over waren, we blijven perfectionisten.”

Jamie: “De naam ‘Whistleblower’ verwijst voor ons naar de waarheid.” Will: “Het gaat erom dat we onszelf zijn. Dat we zeggen wat wij zelf denken en niet wat we volgens anderen zouden moeten zeggen. Door het toeren hadden we een budget opgebouwd om de plaat in een goede studio op te nemen. We hebben meer dan dertig nummers geschreven, dus nog genoeg materiaal voor een volgende album.”

Stapje naar voren
Will: “Het is geweldig om over de wereld te reizen. Bijzonder is het dat mensen buiten Engeland ons beter kennen.” Jamie: “Zeker in Engeland gaat het erom dat je vaak maar één kans krijgt. Ik ben blij met onze jarenlange ervaring, hier in Nederland en tijdens het vele touren, voordat we het in Engeland gaan maken. Er komt een moment dat we daar binnenkomen en dat mensen zeggen: waar is Will and the People al die jaren geweest?”

De band wil nog heel lang muziek maken en de wereld veroveren. Will: “De belangrijkste les is dat je in jezelf moet blijven geloven.” Jamie: “Je moet een open blik hebben naar anderen toe. En in het voorprogramma staan van een band als Radiohead zou geweldig zijn!” Charlie lacht: “Het belangrijkste is ook om gezond te blijven, omdat we dit nog lang willen volhouden.” Jim Ralphs (toetsenist): “Ik hoop dat we over tien jaar nog steeds aan het toeren zijn en steeds een stapje naar voren doen.”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

Smakelijke horror in Sweeney Todd

september 17th, 2014

De Amerikaanse Stephen Sondheim is een van de bekendste musicalschrijvers van de twintigste eeuw. Toch worden zijn musicals maar zelden opgevoerd in Nederland. Met Sweeney Todd brengt de Nederlandse Reisopera daar verandering in. Een Sondheim in de Nederlandse theaters is op zich al een goede reden om te gaan kijken. Bovendien staat bezoekers een boeiende uitvoering te wachten.

Kapper Benjamin Barker (Dale Duesing) keert na onterechte gevangenschap terug naar Londen onder de schuilnaam Sweeney Todd. Eenmaal teruggekeerd komt hij er achter dat zijn vrouw zichzelf heeft vergiftigd na door rechter Turpin (Richard Suart) te zijn verkracht. Todd besluit wraak te nemen –  op alle inwoners van Londen. Als kapper snijdt hij zijn klanten de keel door en Mrs. Lovett (Sanne Wallis de Vries) verwerkt de slachtoffers tot vleespasteien.

Moderne enscenering

Het verhaal, dat zich oorspronkelijk in de negentiende eeuw afspeelt, is in de regie van Marcel Sijm verplaatst naar het heden. De personages zien er met hun Burberry trainingspakken uit als rasechte Engelse tokkies en de pasteienwinkel van Mrs. Lovett is strak en modern. Erg eng wordt het niet; deze Sweeney is vooral grappig. Misschien dat dat deels door de tl-verlichte enscenering komt; geen grauwe Londense achterwijken te bekennen hier. Maar het is verfrissend om een nieuwe interpretatie te zien in plaats van de (in het buitenland vaak opgevoerde) Victoriaanse versie.

Sterke uitvoering

De Reisopera voert Sondheim’s complexe muziek uit met verve. Het ensemble klinkt als een klok in de overweldigende meerstemmige partijen en de solisten hebben stuk voor stuk een prettig, eigen  geluid. Sanne Wallis de Vries is de enige die vocaal minder sterk is, maar haar komische timing maakt dat helemaal goed. De zangers worden begeleid door een uitgebreid Gelders Orkest; nog een zeldzaamheid in het huidige theaterlandschap. Al met al staat Sweeney garant voor een smakelijke horrorvoorstelling met hoogwaardige ingrediënten.

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater, Tip | No Comments »

Acteertalent Abbey Hoes draagt zware rol in de rauwe Nena met gemak

september 17th, 2014

Regisseur Saskia Diessing heeft met de film Nena een rauwe, maar mooie coming of age-verhaal neergezet. Ondanks het zware onderwerp vervalt de film niet in een deprimerende sfeer, maar wordt het verhaal op een natuurlijke en meeslepende manier verteld.

In het jaar 1989 zit de zestienjarige Nena midden in de puberteit. Ze wordt verliefd op de knappe pitcher Carlo (Gijs Blom) met wie ze een problematische relatie aangaat. Alsof de puberteit niet genoeg problemen met zich meebrengt, lijdt de vader van Nena (Uwe Ochsenknecht) aan MS. De ziekte zorgt ervoor dat Nena’s vader dood wil, maar het lijkt alsof Nena de enige is die dit wil toegeven.

Ontmaagding en verzorging

Nena vertelt een zwaar en heftig verhaal, maar het lukt regisseur Saskia Diessing om ervoor te zorgen dat het geen deprimerende film is geworden. Diessing weet mooie momenten van de puberteit te combineren met verdrietige ervaringen. Dit komt vooral naar voren in een prachtige scène waarin Nena wordt ontmaagd. Deze gebeurtenis wordt afgewisseld met fragmenten van de verzorging van haar vader.

In de film staat de vader-dochterrelatie centraal. Nena heeft een sterke band met haar vader en dat maakt de aftakeling van haar vader des te zwaarder. Deze sterke band wordt prachtig neergezet door acteurs Uwe Ochsenknecht en Abbey Hoes. Door hun kwaliteiten als acteurs lijkt de liefde tussen de twee natuurlijk te zijn.

Zware rol, prachtige vertolking

Hoes schitterde eerder al in Koning van Katoren (2012) en Razend (2011), maar ze laat met haar hoofdrol in Nena zien dat ze ook een zware rol kan vertolken. In elke scène weet ze al haar emoties natuurlijk en geloofwaardig over te brengen. Zo weet ze het verdriet om haar vaders aftakeling oprecht neer te zetten, zonder daarbij te overdrijven.

Nena is zeker geen feel good film, maar wel een absolute aanrader. Als het sterke verhaal al geen reden om te gaan is, dan is het wel de verschijning en acteertalent van Abbey Hoes.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

What If is een passieloze film waarin liefde overschat wordt

september 17th, 2014

Wallace en Chantry zijn goede vrienden, maar willen eigenlijk meer zijn dan dat. Maar de uiteindelijke relatie tussen de twee bevat zo weinig chemie dat het, in tegenstelling tot de boodschap van Michael Dowse’ What If, beter lijkt als ze vrienden blijven.

Wat als… je jouw soulmate tegenkomt, maar het blijkt dat deze al bezet is? In What If zit Wallace (Daniel Radcliffe) in deze situatie en weet hij niet zo goed wat hij moet doen. Hij ontmoet Chantry (Zoë Kazan) op een feestje en is meteen in de wolken. Zij voelt de klik tussen hen ook, maar geeft ook aan al samen te wonen met haar vriend. Toch blijft de vriendschap tussen de twee groeien, tot Wallace zijn gevoelens niet langer voor zich kan houden.

Passieloos

De (vriendschappelijke) relatie tussen Wallace en Chantry is goed beschreven. De twee geven om elkaar, maar laten elkaar vrij om de dingen te doen die zij willen. Echter ontbreekt er op romantisch gebied alle passie en is er absoluut geen chemie tussen de twee acteurs. In tegenstelling tot de vrienden van Wallace, Allan (Adam Driver) en Nicole (Mackenzie Davis) waar de seks van afspat. Driver en Davis spelen zo goed op elkaar in met gevatte en doch lieve opmerkingen dat de relatie van die twee veel realistischer overkomt.

Vieze zaken

Regisseur Michael Dowse heeft voorgaand veelal grove films (It’s All Gone Pete Tong, Goon) met platte humor gemaakt. What If is een daarentegen juist de tegenpool. De film heeft het zeker vaak over platte dingen zoals seks en poep, maar op een heel andere manier. Er wordt op een lieve, zelfs aandoenlijke manier gepraat over ‘vieze’ zaken. Dat zorgt voor de verterende sfeer die de film heeft.

What If neemt de kijker ook mee op een reisje rond de wereld. De film speelt zich voor de verandering af in Toronto in plaats van New York. Hierna gaan Chantry en Wallace (apart van elkaar) nog naar Dublin en reizen ze (samen) naar Taiwan. Maar geen van deze romantische tripjes helpt de vriendschappelijke relatie naar een ander niveau te tillen. Dit filmstelletje is uiteindelijk beter af als vrienden. What if… we gewoon vrienden blijven?

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.