Different Shades of Blue van Joe Bonamassa: licht verteerbare blues

oktober 1st, 2014

Met zijn 37 jaar heeft Joe Bonamassa een bijzonder hoog aantal albums op zijn naam staan: Different Shades of Blue is zijn elfde studio-album. Dit is het eerste album waarop uitsluitend eigen materiaal staat. Het album laat een mix zien van Bonamassa’s kunnen: een diversiteit tussen blues, elektrische gitaar en rock.

Bonamassa wilde een compleet origineel blues album maken; 2013 stond daarom in het teken om aan zijn geluid te werken. Hij vertrok naar Nashville om samen met onder andere Jonathan Cain (Journey) te werken aan de elf tracks op het album. Bonamassa ging daarna naar Las Vegas om samen met producer Kevin Shirley (Black Crowes, Led Zeppelin, Aerosmith) het album te voltooien.

Instrumentaal en vocaal sterk

Different Shades of Blue wordt geopend met een geheel instrumentaal nummer. ‘Hey Baby (New Rising Sun)’ laat het raamwerk horen voor de rest van de nummers. Het gitaarspel is subliem, snel speelwerk waarin blues doorklinkt. Bonamassa verzamelde een aantal muzikanten op onder andere basgitaar, drums, percussie, trompet en saxofoon om zich heen, wat de plaat voller maakt. De zang overheerst niet op de nummers, centraal staan vooral de volle blues gitaarriffs waar Bonamassa om bekend staat.

Makkelijk verteerbare blues

Een aantal nummers op Different Shades of Blue steekt boven de rest uit. Een voorbeeld hiervan is ‘Living on the Moon’, waarin de blaassectie op de voorgrond treedt. Bonamassa heeft gedacht less is more: geen grootse zang, maar rustig en vol emotie. De gitarist heeft gekozen voor veel instrumentale momenten op de plaat. Weinig teksten, maar een mix van blues en een vol klinkende blues gitaar.

Proper

Ondanks dat er zeker een aantal goede nummers zijn zoals de titeltrack ‘Different Shades of Blue’ en ‘I Gave Up Everything For You, ‘Cept The Blues’, zijn er geen echte uitschieters. Het is een plaat die uitblinkt in properheid, waarin gitaarsolo’s prachtig naar voren komen, maar waar de zang en teksten achterblijven in het grote geheel.

Toch wordt al snel duidelijk dat dit zeker niet het laatste album is van Bonamassa. Zo zingt hij: “I gave up everything for you,” en eindigt na een kort intermezzo met: “except the blues.” De perfecte samenvatting voor het album Different Shades of Blue.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Zingend en dansend de zaal uit bij Dreamgirls

september 30th, 2014

‘All you gotta do, is dream!’ zingen de meiden van de Dreams in de titelsong van de voorstelling. In de turbulente jaren die volgen, leren zij echter dat dromen en ambitie je ook fataal kunnen worden. Dreamgirls vertelt een verhaal over het belang van vriendschap en vertrouwen in jezelf. Of eigenlijk wordt dit verhaal gezongen. En hoe!

Dreamgirls is gebaseerd op het levensverhaal van The Surpremes en Diana Ross. In het Amerika van de jaren zestig doen drie zangeressen er alles aan om door te breken in de muziekwereld. Effie (Berget Lewis), Deena (Pearl Jozefzoon) en Lorrell (Aïcha Gill) komen op hun weg naar de top, voor vele obstakels te staan. Zo moet Effie haar rol als leadzangeres afstaan aan de meer commerciële Deena en verlaat zij uiteindelijk de groep. Jaloezie en relatieperikelen gaan steeds meer hun tol eisen in de roemrijke jaren die volgen voor de Dreams.

Backstage

Wanneer de deuren van de theaterzaal opengaan, lijkt het alsof de voorbereidingen voor de show in volle gang zijn. Het orkest speelt in, de danseressen nemen hun passen door en iedereen wacht op het sein dat ze mogen beginnen. Ook het decor laat ons het theater zelf zien: de muren en de zichtbare technici en theaterlampen. Het decor oogt simpel, maar is gevoelsmatig effectief. Het zorgt ervoor dat het publiek het gevoel krijgt écht een kijkje achter de schermen mogen nemen in het leven van de Dreams.

Overweldigende zang

Voor de drie leading-ladies van de show, is gekozen voor musicaldebutanten. Hierdoor blijven de acteerkwaliteiten, met name van Lewis en Jozefzoon, helaas wat achter. Gelukkig is bijna heel de musical doorgecomponeerd en kan de cast zich voornamelijk richten op hun vocale kunsten. En die zijn fantastisch. Werkelijk alles in deze show is goed gezongen. Niet alleen door de droomvrouwen, maar door de gehele cast. Een zeer opvallende verschijning in deze cast is Clayton Peroti die, in de rol van soulzanger Jimmy, het publiek dolenthousiast maakt met zijn stem en persoonlijkheid.

Dreamgirls is vooral een muzikaal spektakel, waarbij het publiek zingend en dansend de zaal verlaat.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Debuutalbum Catfish & The Bottlemen niet uitdagend genoeg

september 30th, 2014

Je kan er je klok op gelijk zetten: in Engeland staat er ieder jaar een interessant rockbandje op om Europa te veroveren (zie The Strypes en Django Django bijvoorbeeld). In 2014 is het de beurt aan de band Catfish & The Bottlemen, die halverwege september het radiovriendelijke album The Balcony lanceerde. Echter, is de band wel zo spannend?

In thuisland Groot-Brittannië is het viertal de term ‘nieuw talent’ allang ontstegen. Voor het debuutalbum The Balcony strikte de band succesproducer Jim Abbiss (ondermeer bekend van zijn werk met Arctic Monkeys en Adele) en voordat The Balcony ook maar de mogelijkheid had om uit te komen, was de clubtour al volledig uitverkocht. Niet gek dus dat er in Nederland nu ook iets begint te borrelen rond Catfish & The Bottlemen.

Grote vis

De kunst is nu om te blijven plakken in het buitenland. En laat Catfish & The Bottlemen op dit vlak net een grote vis hebben binnengehaald, want hun single ‘Cocoon’ draait mee in de befaamde FIFA-playlist van editie 2015. Het niet al te zware indie rock liedje past precies in het straatje van de muziek waar FIFA zo bekend om staat en zal waarschijnlijk niet vaak worden doorgespoeld.

Naast de muziek moet natuurlijk ook de bandnaam worden onthouden, maar de naam Catfish & The Bottlemen is niet echt voor de hand liggend. Toch staat Zanger Ryan Van McCan volledig achter zijn keuze en dat legt hij uit in dit filmpje.

Té toegankelijk

Is de hype rond Catfish & The Bottlemen en The Balcony terecht? Als je hevig opzoek bent naar originaliteit kun je The Balcony beter laten liggen. De songs op dit album hebben nagenoeg dezelfde sound (het akoestische ‘Hourglass’ daargelaten), met veel drukke opzwepende gitaarnootjes, snelle zang en veel drums. De spanning is wel vaak zoek, omdat de band toegankelijkheid zo hoog in het vaandel heeft zitten.

The Balcony is een prima tussendoortje als je houdt van luchtige indie rock, maar als de band niet in de vergetelheid wil raken, moet het viertal echt meer doen aan hun creativiteit.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Johan Goossens’ Wie heeft er wél een boek bij zich? is een zeer geslaagd statement

september 30th, 2014

Na het interview met Johan Goossens werd het direct duidelijk: Wie heeft er wél een boek bij zich? is een boek dat aandacht verdient. Meer dan een bundeling docentencolumns is het een statement over de moderne tijd, over hoe leerlingen leven en hoe lesgeven veel meer is dan lesgeven.  

Ware observator

Goossens is een ware observator. Hij zet leerlingen en collega’s perfect neer en weet situaties levensecht te beschrijven: zijn angsten worden jouw angsten en dit maakt dat de hoofdstukken in rap tempo worden gelezen. De beschreven situaties zijn schrijnend en tonen dat Goossens meer is dan enkel docent: hij voedt de leerlingen op en staat hen bij in hun zorgen. Dit blijkt duidelijk in het hoofdstuk over de rapportvergadering. Jongens worden gepest, meisjes uitgehuwelijkt: het worden beter besproken dan de cijfers: ‘”Als ik hier op de cijferlijst kijk, zie ik dat Tim overal voldoende voor staat.” [.,.] Hij brengt de vergadering terug naar waar het om gaat: we zijn een school. Je zou het soms bijna vergeten.’

Stevige dosis humor

Als statement is de bundeling hierdoor zeer geslaagd. De combinatie met een stevige dosis humor, maakt het een luchtig geheel: ‘Ik hoor het mezelf zeggen. […] Zo’n automatische lerarenzin die ergens in een hersenkwab ligt opgeslagen, naast de jingle van Bassie en Adriaan‘. De passages over zijn leven naast het werk zijn een aangename afwisseling: ‘Het moeilijke aan het hebben van een baan is dat het dagelijkse leven gewoon doorgaat. Terwijl jij fulltime les staat te geven, gaat je geiser kapot, blijkt je paspoort verlopen. Door deze combinatie weet Goossens zware situaties aan de kaak te stellen zonder dat je wegzinkt in de ellende.

Een verslavende dramaserie

Petje af: Goossens leven als docent is zwaar en een zenuwinzinking lijkt regelmatig nabij. Toch weet hij met Wie heeft er wél een boek bij zich? een statement te maken over de moderne tijd, zonder zwaar op de hand te zijn. De dosis humor erbij zorgt voor een verlangen naar meer.  Dit maakt het boek een dramaserie om aan verslaafd te raken.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie, Tip | No Comments »

Regisseur Michiel ten Horn: “Behalve op filmgebied ben ik een echte luilak”

september 30th, 2014

Vorig jaar gooide hij hoge ogen met zijn speelfilmdebuut De ontmaagding van Eva van End. Dit jaar komt regisseur Michiel ten Horn met Aanmodderfakker, een hilarische tragikomedie over een 32-jarige lamzak die maar niet volwassen wilt worden. CultuurBewust.nl legde de ambitieuze filmmaker een paar studentikoze stellingen voor.

Animatie of speelfilm? 

Dat is een goeie. Voor nu is het speelfilm, al ben ik in mijn hoofd altijd bezig om het gevoel van animatie in mijn speelfilms te vangen. In de toekomst wil ik graag een animatiefilm met speelfilmlengte realiseren. Voor speelfilms heb ik genoeg ideeën liggen, het is lastiger om in Nederland een lange animatiefilm op poten te zetten. Dit komt omdat tekenfilms nog duurder en arbeidsintensiever zijn. Er is binnen Nederland ook niet echt een industrie voor. De paar animaitefilms die er zijn, zijn puur op kinderen gericht. Als het er ooit van komt dan wil ik wel dat daar mijn vorm van verhalen vertellen en humor in zit. Dat zal dan meer een film voor volwassenen worden.”

Alex van Warmerdam of Dick Maas?

“Dan kies ik voor Van Warmerdam, maar ik vind Dick Maas ook echt te gek. Grappig genoeg zie ik hem net zo goed als Van Warmerdam als een auteurfilmer met een eigen stijl, je herkent hun werk in een paar seconde. Het mooie aan Van Warmerdam is dat al zijn films concessieloos lijken, hij doet wat hij mooi vindt. Als je dat goed kan uitvoeren, spreekt dat een grote groep mensen aan. Hij maakt films met een heleboel lef.”

Gouden Kalf of Gouden Palm?

“Een Gouden Palm, dat is toch wel het hoogst haalbare als regisseur. Film maken heeft met lef te maken en ik denk dat zo’n grote erkenning je nog meer zekerheid kan geven als beginnend filmmaker. Mijn streven is overigens niet per se om op Cannes te winnen, op Cannes draaien lijkt me al een hele prestatie. Dan gaat je film een rijk leven tegemoet. De meeste films die ik daar zie zijn steengoed en worden in veel landen verkocht.”

Luilak of streber?

“Ik ben eigenlijk alleen op filmgebied een streber, voor de rest ben ik best wel lui. Ik zit nu tegen alle verwachtingen in op schaakles en ik ben erachter gekomen dat dat simultaan loopt met hoe ik over film maken denk. Ineens herkende ik mijn streberigheid daarvan terug in het schaken toen ik laatst drie uur lang tegenover een ras-Amsterdammer van 60 jaar mijn volgende schaak move zat uit te denken.”

Mama’s Tupperware bakjes of zelf koken?

“Ik ga dan toch voor mama’s Tupperware bakjes. Alles wat ik zelf kook smaakt ‘mwah’. Mijn moeder kan heel goed koken en als zij me iets voorschotelt, voelt het als thuiskomen in Limburg, waar ik vandaan kom. Als ik zelf iets maak ben ik er al op uitgekeken als ik klaar ben met koken en dan moet ik nog aan eten beginnen.”

Jonge bloem of rijpe vrouw?

“Mijn vriendin is vier jaar jonger, niet 16 jaar zoals het leeftijdsverschil tussen Thijs en Lisa in Aanmodderfakker. Ik heb altijd wel vriendinnen gehad van mijn eigen leeftijd. Wat wel grappig is, is dat ik me realiseerde dat het type vrouw waar ik op val is gebaseerd op meisjes van films waar ik vroeger als kind al verliefd op was, zoals Natalie Portman in Léon en Jennifer Connelly uit Labyrinth. Schijnbaar is dat meegegroeid.”

15 huisgenoten of eigen appartement?

“Ik ben op zoek naar een eigen appartement, maar ik heb altijd met vrienden of huisgenoten gewoond. Dat is tof, maar begint ook te vervelen. Mijn huisgenoot is net als ik al in de dertig en als we dan weer eens samen op de bank liggen te zappen, lijkt het alsof we nog steeds 15 zijn. Ik heb een tijdje met vrienden –waaronder Jim Taihuttu (regisseur van Wolf, red.)- op de Hartenstraat in Amsterdam gewoond. Dat was echt een soort boomhut. Niemand had een sleutel, je moest de deur via de brievenbus openmaken. Dat huis kon bijna weglopen zo vies, ik heb het anderhalf jaar volgehouden. Waar ik nu woon is het gelukkig wel iets schoner.”

Mondharp of elektrische gitaar?

“Ik ben niet opgegroeid met instrumenten, dus ik denk dat ik naar de mondharp moet grijpen voor een deuntje. Het lukt me niet goed om met twee handen los van elkaar iets te doen, laat staan muziek te maken, dus een elektrische gitaar is bij voorbaat niks voor mij. Voor de film hebben Gijs (Naber, red.), Roos (Wiltink, red.) en ik echt mondharples gehad. Roos kon er het snelst mee overweg, waarschijnlijk omdat zij zelf blaasinstrumenten speelt.”

Moederskindje of vaderskindje?

“Een moederskindje. Ik herken mezelf in de band die Thijs heeft met zijn moeder. Het was heel grappig tijdens de auditie van Joke Tjalsma, de actrice die in de film de moeder van Thijs speelt. Ze speelde de scène waarin Thijs op de bank ligt en weer eens geld en eten krijgt toegestopt zo goed en bemoederend, dat ik en Gijs onze lach niet meer in konden houden. We herkenden precies hoe we vroeger tegen onze eigen moeders deden. Zo lomp en bot kun je eigenlijk alleen maar doen tegen mensen van wie je het meeste houdt.”

 

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview, Tip | No Comments »

Sensatie en Sensualiteit. Rubens en zijn erfenis geeft een nieuwe blik op Rubens’ werk

september 30th, 2014

De schilderingen van wulpse vrouwen, vaak afgebeeld met slechts een doek over hun naakte lichaam, zijn misschien wel de meest bekende van de Belgische schilder Peter Paul Rubens (1577-1640). De tentoonstelling Sensatie en Sensualiteit: Rubens en zijn erfenis in het BOZAR Brussel, laat zien dat deze schilder veel meer op het doek zette dan dat. Deze expositie stelt de invloed die Rubens had op kunstenaars na hem centraal. Is deze invloed van Rubens te zien?

De tentoonstelling is onderverdeeld in verschillende thema’s. De zalen zijn gescheiden door gigantische roze wanden, waaraan levensgrote schilderijen hangen. Eromheen hangen werken in hetzelfde thema. Bezoekers kunnen Rubens’ werk vergelijken met andere schilders uit latere eeuwen. Het kleurgebruik, de compositie en onderwerpen komen vaak overeen. Het is duidelijk te zien hoe schilders werkten en in hoeverre zij Rubens als voorbeeld zagen.

Geweld

Zo hangt in de zaal met het onderwerp ‘geweld’ het doek De Tijgerjacht. Rubens zorgde voor een dramatisch effect, door de wolken donker en dreigend dicht achter het tafereel te schilderen. Rubens creëerde door zijn compositie in diagonale lijnen op te bouwen een dynamiek die het geweld in zijn werk versterkt. In dezelfde ruimte hangt het werk van Eugène Delacroix (1798- 1863), die overduidelijk heeft gekeken naar Rubens werk. De kleuren komen overeen en zijn schilderij De Leeuwenjacht laat praktisch hetzelfde tafereel zien. Deze twee werken zijn perfect bij elkaar gekozen en laten Rubens invloed goed zien.

Elegantie

Niet alleen ‘geweld’ is een bekend thema voor Rubens, hij schilderde ook elegante taferelen. Zo hangt er het schilderij Maria Grimaldi (?) en haar dwerg, waarin Rubens de elegantie van de vrouw laat zien tegen de achtergrond van de lelijkheid van een dwerg. De lichtinval op dit schilderij is warmer en daardoor krijgt dit schilderij een andere sfeer. Ook in de zaal waarin dit werk hangt, zijn schilderijen van latere generaties verzameld rondom Rubens’ werk heen.

Dit sfeervolle werk van Rubens’ zorgt voor een interessante blik op zijn werk. Deze expositie laat op een mooie manier zien hoe Rubens schilders generaties later nog inspireerde. Door deze werken samen tentoon te stellen kan de bezoeker zelf beoordelen hoe schilders Rubens als voorbeeld namen. Dit maakt het een sterke tentoonstelling.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | Reageren uitgeschakeld

Choreografe Alida Dors over Oogst: “In onze maatschappij moet alles beter, mooier en groter”

september 30th, 2014

Twee jaar geleden spraken we haar over de nominatie voor de Prijs van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht. Deze won ze, met gemak. Voor choreografe en hiphopdanseres Alida Dors is het tijd voor de volgende stap: toeren door heel Nederland (én een keer naar Duitsland) met haar nieuwe dansvoorstelling Oogst, die ze samen met dansers van haar dansgezelschap BackBone heeft gemaakt.

“Het was allemaal zó spannend”, antwoordt ze op de vraag hoe het haar de laatste twee jaar is vergaan.” De prijs van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht kwam totaal onverwachts, maar wel heel gewild: van het geld heb ik deels het drieluik Coffee and Cigarettesop af kunnen maken. Daarna ben ik als een gek Oogst gaan schrijven. En dat mag ik nu aan de mensen laten zien!”

Status quo

Alida Dors staat te springen om met de dansvoorstelling langs de theaters te gaan. Naast danseres is ze ook sociologe, en dat verklaart haar keuze voor het thema in Oogst. Hierin dansen de vier jonge talenten Donna Chittick, Sarah Mancini, Quincy Ignacia en Jason de Witt, onder begeleiding van live muziek gecomponeerd door Diego Soifer. Allemaal van verschillende afkomst, wat volgens Dors precies bij de voorstelling past. Het laat de multiculturele samenleving zien, waarin ze een nieuwe generatie ziet ontstaan. Die neemt ze – zei het dankzij haar sociologische kennis – graag onder de loep. “In de tijd dat mijn ouders jong waren, leefden groepen naast elkaar. Ik heb het idee dat iedereen nu veel meer door elkaar heen leeft. Niemand voelt zich meer verbonden met één bepaalde cultuur of groep. Tegelijkertijd is de voorstelling een status quo over wat ik denk te zien om mij heen: in onze maatschappij moet alles beter, mooier en groter. We leven erg gejacht, en ik denk dat daardoor verharding en vervreemding ontstaat. We zijn geneigd hierin mee te gaan, maar wie ben jíj nu eigenlijk? Waar liggen je roots?”

Reis naar jezelf

Zoals ze zelf zegt, is dit geen zoektocht maar juist een reis naar jezelf. Afgelopen jaar heeft Dors ook deze reis gemaakt. Naar Suriname, die plek waar haar ‘roots’ liggen. “Ik wist wel iets van de manier waarop Surinamers dansen, maar ik had totaal geen idee wat de traditionele, oorspronkelijke dans daar inhoudt. De kloof die ik voelde, wilde ik kleiner maken. Samen met twee andere danseressen – waaronder Donna Chittick, een van de dansers in Oogst - ben ik workshops gaan volgen en langzamerhand kwam ik erachter uit welke bewegingen de Surinaamse Aukaanse dans bestaat. Voor mij was die dans een mooie manier om kennis te maken met de cultuur die oorspronkelijk bij mij hoort.”

Hedendaagse minimalistische hiphop

Deze danselementen heeft de choreografe gecombineerd met haar eigen dansstijl, de hedendaagse minimalistische hiphop. “Ik heb geen folkloristische weerspiegeling proberen weer te geven, maar subtiel de sfeer en spiritualiteit die bij de Surinaamse Aukaanse dans hoort meegenomen. Dus veel contact met de aarde, door bijvoorbeeld te stampen en grondbewegingen te maken.”

Naast de Nederlandse theaters die het gezelschap aandoen, mag het nu al één keer mag een stap naar het buitenland maken. “Joehoe!” juicht Dors. “We gaan naar Duitsland! Ik ben heel blij dat we met deze voorstelling direct in zoveel theaters staan. Dat is boven verwachting. Het spannendste is dat we nu een publiek gaan vormen dat zich aan je bindt. Ik wil graag een doelgroep vinden die naar de volgende ronde komt.” En met die volgende ronde bedoelt ze: de voorstelling die volgt op Oogst. Dors zit, letterlijk, niet stil.

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Interview, Theater | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.