Dé filmhoogtepunten van oktober 2014

oktober 1st, 2014

Welke films en filmfestivals mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de drie highlights uit de filmhoogtepunten van oktober volgens de redactie. 

Camera Japan

CAMERA JAPAN presenteert drieënveertig Japanse flms, aangevuld met lezingen, tentoonstellingen, live performances en Japanse lekkernijen. CAMERA JAPAN is van donderdag 2 tot en met zondag 5 oktober te vinden in LantarenVenster, Rotterdam. In Amsterdam vertoont het festival animeflms van maandag 6 tot en met donderdag 9 oktober in De Melkweg en een deel van het festivalprogramma van vrijdag 10 tot en met zondag 12 oktober in Kriterion.

Under the Skin

In Under the Skin zien we Scarlett Johansson zoals we haar nog nooit hebben gezien! Deze donkere en mysterieuze film is een visueel pareltje (mede door de mooie Scarlett Johansson) en weet je van begin tot eind te fascineren. Vanaf 16 oktober te zien in de bioscoop.

In jouw naam

In jouw naam vertelt het verhaal van een normaal, gelukkig stel dat volledig uit koers raakt als hun pasgeboren kind onverwacht overlijdt. Met acteer talenten als Barry Atsma en Lotte Verbeek, zal deze film je behoorlijk weten te raken. Vanaf 9 oktober te zien in de bioscoop.

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Lijstje, Tip | No Comments »

Dé muziekhoogtepunten van oktober 2014

oktober 1st, 2014

Welke concerten en festivals mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de vijf beste producties volgens de redactie.

The Firebird – Symphonic Cinema i.s.m. NFF
In TivoliVredenburg vindt de wereldpremière van deze bijzondere show plaats, waarbij een film gemaakt zal worden onder leiding van livemuziek van het honderdkoppige Radio Filharmonisch Orkest. Dit alles is gebaseerd op Igor Stravinsky’s Vuurvogel. Datum: 2 oktober 2014, in TivoliVredenburg Utrecht. Prijs: 19 euro.

The Kik
The Kik presenteert het publiek Nederlandstalige liedjes met melodieën uit de jaren zestig. Hier heb je eerder kunnen lezen wat The Kik zo bijzonder maakt. De Hollandse band trekt momenteel het hele land door om hun nieuwe plaat getiteld 2 te laten horen, waarbij ze enorm veel shows in de planning hebben staan. Data: o.a. 3 oktober 2014, in Effenaar Eindhoven, 4 oktober 2014, in Hedon Zwolle en 17 oktober 2014, in Tivoli Utrecht (klik hier voor het gehele tourschema). Prijs: tussen 13,50 en 15 euro.

Studentenconcert Spicy Classic
Spicy Classics is een initiatief van philharmonie zuidnederland voor studenten van 18 tot 25 jaar. Verwacht “een eigentijdse upgrade van de klassieke muziek” en “een explosieve klankencocktail on stage in een ongedwongen setting.” Er wordt samengewerkt met Spark, waarbij genres als pop, folk en klassieke beats gemixt worden. Data: 9 oktober 2014, in La Bonnière Maastricht, 10 oktober 2014, in Concertzaal Tilburg en 11 oktober 2014, in Strijp S, Klopgebouw Hal C Eindhoven. Prijs: 7,50 euro.

Amsterdam Dance Event
In oktober is het weer tijd voor het jaarlijks terugkerende ADE: een vijfdaags evenement waarbij niet alleen feesten, maar ook workshops en lezingen omtrent het genre dance gegeven worden. In enorm veel verschillende Amsterdamse clubs wordt het festijn gevierd. Namen zijn onder andere: Afrojack, Joris Voorn en Henrik Schwarz. Van 15 t/m 19 oktober 2014, in Amsterdam. Prijs: gevarieerd.

CATCH festival
Tivoli Utrecht en PITCH festival presenteren samen CATCH: een nieuw concept voor spannende en vernieuwende elektronische (live)muziek. Gooi de voetjes van de vloer en dans de hele nacht lang! Artiesten zijn onder andere: Hudson Mohawke, Simian Mobile Disco performing Whorl en John Wizards. Datum: 31 oktober 2014, in TivoliVredenburg Utrecht. Prijs: 35 euro.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Lijstje, Muziek, Tip | No Comments »

Different Shades of Blue van Joe Bonamassa: licht verteerbare blues

oktober 1st, 2014

Met zijn 37 jaar heeft Joe Bonamassa een bijzonder hoog aantal albums op zijn naam staan: Different Shades of Blue is zijn elfde studio-album. Dit is het eerste album waarop uitsluitend eigen materiaal staat. Het album laat een mix zien van Bonamassa’s kunnen: een diversiteit tussen blues, elektrische gitaar en rock.

Bonamassa wilde een compleet origineel blues album maken; 2013 stond daarom in het teken om aan zijn geluid te werken. Hij vertrok naar Nashville om samen met onder andere Jonathan Cain (Journey) te werken aan de elf tracks op het album. Bonamassa ging daarna naar Las Vegas om samen met producer Kevin Shirley (Black Crowes, Led Zeppelin, Aerosmith) het album te voltooien.

Instrumentaal en vocaal sterk

Different Shades of Blue wordt geopend met een geheel instrumentaal nummer. ‘Hey Baby (New Rising Sun)’ laat het raamwerk horen voor de rest van de nummers. Het gitaarspel is subliem, snel speelwerk waarin blues doorklinkt. Bonamassa verzamelde een aantal muzikanten op onder andere basgitaar, drums, percussie, trompet en saxofoon om zich heen, wat de plaat voller maakt. De zang overheerst niet op de nummers, centraal staan vooral de volle blues gitaarriffs waar Bonamassa om bekend staat.

Makkelijk verteerbare blues

Een aantal nummers op Different Shades of Blue steekt boven de rest uit. Een voorbeeld hiervan is ‘Living on the Moon’, waarin de blaassectie op de voorgrond treedt. Bonamassa heeft gedacht less is more: geen grootse zang, maar rustig en vol emotie. De gitarist heeft gekozen voor veel instrumentale momenten op de plaat. Weinig teksten, maar een mix van blues en een vol klinkende blues gitaar.

Proper

Ondanks dat er zeker een aantal goede nummers zijn zoals de titeltrack ‘Different Shades of Blue’ en ‘I Gave Up Everything For You, ‘Cept The Blues’, zijn er geen echte uitschieters. Het is een plaat die uitblinkt in properheid, waarin gitaarsolo’s prachtig naar voren komen, maar waar de zang en teksten achterblijven in het grote geheel.

Toch wordt al snel duidelijk dat dit zeker niet het laatste album is van Bonamassa. Zo zingt hij: “I gave up everything for you,” en eindigt na een kort intermezzo met: “except the blues.” De perfecte samenvatting voor het album Different Shades of Blue.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Zingend en dansend de zaal uit bij Dreamgirls

september 30th, 2014

‘All you gotta do, is dream!’ zingen de meiden van de Dreams in de titelsong van de voorstelling. In de turbulente jaren die volgen, leren zij echter dat dromen en ambitie je ook fataal kunnen worden. Dreamgirls vertelt een verhaal over het belang van vriendschap en vertrouwen in jezelf. Of eigenlijk wordt dit verhaal gezongen. En hoe!

Dreamgirls is gebaseerd op het levensverhaal van The Surpremes en Diana Ross. In het Amerika van de jaren zestig doen drie zangeressen er alles aan om door te breken in de muziekwereld. Effie (Berget Lewis), Deena (Pearl Jozefzoon) en Lorrell (Aïcha Gill) komen op hun weg naar de top, voor vele obstakels te staan. Zo moet Effie haar rol als leadzangeres afstaan aan de meer commerciële Deena en verlaat zij uiteindelijk de groep. Jaloezie en relatieperikelen gaan steeds meer hun tol eisen in de roemrijke jaren die volgen voor de Dreams.

Backstage

Wanneer de deuren van de theaterzaal opengaan, lijkt het alsof de voorbereidingen voor de show in volle gang zijn. Het orkest speelt in, de danseressen nemen hun passen door en iedereen wacht op het sein dat ze mogen beginnen. Ook het decor laat ons het theater zelf zien: de muren en de zichtbare technici en theaterlampen. Het decor oogt simpel, maar is gevoelsmatig effectief. Het zorgt ervoor dat het publiek het gevoel krijgt écht een kijkje achter de schermen mogen nemen in het leven van de Dreams.

Overweldigende zang

Voor de drie leading-ladies van de show, is gekozen voor musicaldebutanten. Hierdoor blijven de acteerkwaliteiten, met name van Lewis en Jozefzoon, helaas wat achter. Gelukkig is bijna heel de musical doorgecomponeerd en kan de cast zich voornamelijk richten op hun vocale kunsten. En die zijn fantastisch. Werkelijk alles in deze show is goed gezongen. Niet alleen door de droomvrouwen, maar door de gehele cast. Een zeer opvallende verschijning in deze cast is Clayton Peroti die, in de rol van soulzanger Jimmy, het publiek dolenthousiast maakt met zijn stem en persoonlijkheid.

Dreamgirls is vooral een muzikaal spektakel, waarbij het publiek zingend en dansend de zaal verlaat.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Debuutalbum Catfish & The Bottlemen niet uitdagend genoeg

september 30th, 2014

Je kan er je klok op gelijk zetten: in Engeland staat er ieder jaar een interessant rockbandje op om Europa te veroveren (zie The Strypes en Django Django bijvoorbeeld). In 2014 is het de beurt aan de band Catfish & The Bottlemen, die halverwege september het radiovriendelijke album The Balcony lanceerde. Echter, is de band wel zo spannend?

In thuisland Groot-Brittannië is het viertal de term ‘nieuw talent’ allang ontstegen. Voor het debuutalbum The Balcony strikte de band succesproducer Jim Abbiss (ondermeer bekend van zijn werk met Arctic Monkeys en Adele) en voordat The Balcony ook maar de mogelijkheid had om uit te komen, was de clubtour al volledig uitverkocht. Niet gek dus dat er in Nederland nu ook iets begint te borrelen rond Catfish & The Bottlemen.

Grote vis

De kunst is nu om te blijven plakken in het buitenland. En laat Catfish & The Bottlemen op dit vlak net een grote vis hebben binnengehaald, want hun single ‘Cocoon’ draait mee in de befaamde FIFA-playlist van editie 2015. Het niet al te zware indie rock liedje past precies in het straatje van de muziek waar FIFA zo bekend om staat en zal waarschijnlijk niet vaak worden doorgespoeld.

Naast de muziek moet natuurlijk ook de bandnaam worden onthouden, maar de naam Catfish & The Bottlemen is niet echt voor de hand liggend. Toch staat Zanger Ryan Van McCan volledig achter zijn keuze en dat legt hij uit in dit filmpje.

Té toegankelijk

Is de hype rond Catfish & The Bottlemen en The Balcony terecht? Als je hevig opzoek bent naar originaliteit kun je The Balcony beter laten liggen. De songs op dit album hebben nagenoeg dezelfde sound (het akoestische ‘Hourglass’ daargelaten), met veel drukke opzwepende gitaarnootjes, snelle zang en veel drums. De spanning is wel vaak zoek, omdat de band toegankelijkheid zo hoog in het vaandel heeft zitten.

The Balcony is een prima tussendoortje als je houdt van luchtige indie rock, maar als de band niet in de vergetelheid wil raken, moet het viertal echt meer doen aan hun creativiteit.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Johan Goossens’ Wie heeft er wél een boek bij zich? is een zeer geslaagd statement

september 30th, 2014

Na het interview met Johan Goossens werd het direct duidelijk: Wie heeft er wél een boek bij zich? is een boek dat aandacht verdient. Meer dan een bundeling docentencolumns is het een statement over de moderne tijd, over hoe leerlingen leven en hoe lesgeven veel meer is dan lesgeven.  

Ware observator

Goossens is een ware observator. Hij zet leerlingen en collega’s perfect neer en weet situaties levensecht te beschrijven: zijn angsten worden jouw angsten en dit maakt dat de hoofdstukken in rap tempo worden gelezen. De beschreven situaties zijn schrijnend en tonen dat Goossens meer is dan enkel docent: hij voedt de leerlingen op en staat hen bij in hun zorgen. Dit blijkt duidelijk in het hoofdstuk over de rapportvergadering. Jongens worden gepest, meisjes uitgehuwelijkt: het worden beter besproken dan de cijfers: ‘”Als ik hier op de cijferlijst kijk, zie ik dat Tim overal voldoende voor staat.” [.,.] Hij brengt de vergadering terug naar waar het om gaat: we zijn een school. Je zou het soms bijna vergeten.’

Stevige dosis humor

Als statement is de bundeling hierdoor zeer geslaagd. De combinatie met een stevige dosis humor, maakt het een luchtig geheel: ‘Ik hoor het mezelf zeggen. […] Zo’n automatische lerarenzin die ergens in een hersenkwab ligt opgeslagen, naast de jingle van Bassie en Adriaan‘. De passages over zijn leven naast het werk zijn een aangename afwisseling: ‘Het moeilijke aan het hebben van een baan is dat het dagelijkse leven gewoon doorgaat. Terwijl jij fulltime les staat te geven, gaat je geiser kapot, blijkt je paspoort verlopen. Door deze combinatie weet Goossens zware situaties aan de kaak te stellen zonder dat je wegzinkt in de ellende.

Een verslavende dramaserie

Petje af: Goossens leven als docent is zwaar en een zenuwinzinking lijkt regelmatig nabij. Toch weet hij met Wie heeft er wél een boek bij zich? een statement te maken over de moderne tijd, zonder zwaar op de hand te zijn. De dosis humor erbij zorgt voor een verlangen naar meer.  Dit maakt het boek een dramaserie om aan verslaafd te raken.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie, Tip | No Comments »

Regisseur Michiel ten Horn: “Behalve op filmgebied ben ik een echte luilak”

september 30th, 2014

Vorig jaar gooide hij hoge ogen met zijn speelfilmdebuut De ontmaagding van Eva van End. Dit jaar komt regisseur Michiel ten Horn met Aanmodderfakker, een hilarische tragikomedie over een 32-jarige lamzak die maar niet volwassen wilt worden. CultuurBewust.nl legde de ambitieuze filmmaker een paar studentikoze stellingen voor.

Animatie of speelfilm? 

Dat is een goeie. Voor nu is het speelfilm, al ben ik in mijn hoofd altijd bezig om het gevoel van animatie in mijn speelfilms te vangen. In de toekomst wil ik graag een animatiefilm met speelfilmlengte realiseren. Voor speelfilms heb ik genoeg ideeën liggen, het is lastiger om in Nederland een lange animatiefilm op poten te zetten. Dit komt omdat tekenfilms nog duurder en arbeidsintensiever zijn. Er is binnen Nederland ook niet echt een industrie voor. De paar animaitefilms die er zijn, zijn puur op kinderen gericht. Als het er ooit van komt dan wil ik wel dat daar mijn vorm van verhalen vertellen en humor in zit. Dat zal dan meer een film voor volwassenen worden.”

Alex van Warmerdam of Dick Maas?

“Dan kies ik voor Van Warmerdam, maar ik vind Dick Maas ook echt te gek. Grappig genoeg zie ik hem net zo goed als Van Warmerdam als een auteurfilmer met een eigen stijl, je herkent hun werk in een paar seconde. Het mooie aan Van Warmerdam is dat al zijn films concessieloos lijken, hij doet wat hij mooi vindt. Als je dat goed kan uitvoeren, spreekt dat een grote groep mensen aan. Hij maakt films met een heleboel lef.”

Gouden Kalf of Gouden Palm?

“Een Gouden Palm, dat is toch wel het hoogst haalbare als regisseur. Film maken heeft met lef te maken en ik denk dat zo’n grote erkenning je nog meer zekerheid kan geven als beginnend filmmaker. Mijn streven is overigens niet per se om op Cannes te winnen, op Cannes draaien lijkt me al een hele prestatie. Dan gaat je film een rijk leven tegemoet. De meeste films die ik daar zie zijn steengoed en worden in veel landen verkocht.”

Luilak of streber?

“Ik ben eigenlijk alleen op filmgebied een streber, voor de rest ben ik best wel lui. Ik zit nu tegen alle verwachtingen in op schaakles en ik ben erachter gekomen dat dat simultaan loopt met hoe ik over film maken denk. Ineens herkende ik mijn streberigheid daarvan terug in het schaken toen ik laatst drie uur lang tegenover een ras-Amsterdammer van 60 jaar mijn volgende schaak move zat uit te denken.”

Mama’s Tupperware bakjes of zelf koken?

“Ik ga dan toch voor mama’s Tupperware bakjes. Alles wat ik zelf kook smaakt ‘mwah’. Mijn moeder kan heel goed koken en als zij me iets voorschotelt, voelt het als thuiskomen in Limburg, waar ik vandaan kom. Als ik zelf iets maak ben ik er al op uitgekeken als ik klaar ben met koken en dan moet ik nog aan eten beginnen.”

Jonge bloem of rijpe vrouw?

“Mijn vriendin is vier jaar jonger, niet 16 jaar zoals het leeftijdsverschil tussen Thijs en Lisa in Aanmodderfakker. Ik heb altijd wel vriendinnen gehad van mijn eigen leeftijd. Wat wel grappig is, is dat ik me realiseerde dat het type vrouw waar ik op val is gebaseerd op meisjes van films waar ik vroeger als kind al verliefd op was, zoals Natalie Portman in Léon en Jennifer Connelly uit Labyrinth. Schijnbaar is dat meegegroeid.”

15 huisgenoten of eigen appartement?

“Ik ben op zoek naar een eigen appartement, maar ik heb altijd met vrienden of huisgenoten gewoond. Dat is tof, maar begint ook te vervelen. Mijn huisgenoot is net als ik al in de dertig en als we dan weer eens samen op de bank liggen te zappen, lijkt het alsof we nog steeds 15 zijn. Ik heb een tijdje met vrienden –waaronder Jim Taihuttu (regisseur van Wolf, red.)- op de Hartenstraat in Amsterdam gewoond. Dat was echt een soort boomhut. Niemand had een sleutel, je moest de deur via de brievenbus openmaken. Dat huis kon bijna weglopen zo vies, ik heb het anderhalf jaar volgehouden. Waar ik nu woon is het gelukkig wel iets schoner.”

Mondharp of elektrische gitaar?

“Ik ben niet opgegroeid met instrumenten, dus ik denk dat ik naar de mondharp moet grijpen voor een deuntje. Het lukt me niet goed om met twee handen los van elkaar iets te doen, laat staan muziek te maken, dus een elektrische gitaar is bij voorbaat niks voor mij. Voor de film hebben Gijs (Naber, red.), Roos (Wiltink, red.) en ik echt mondharples gehad. Roos kon er het snelst mee overweg, waarschijnlijk omdat zij zelf blaasinstrumenten speelt.”

Moederskindje of vaderskindje?

“Een moederskindje. Ik herken mezelf in de band die Thijs heeft met zijn moeder. Het was heel grappig tijdens de auditie van Joke Tjalsma, de actrice die in de film de moeder van Thijs speelt. Ze speelde de scène waarin Thijs op de bank ligt en weer eens geld en eten krijgt toegestopt zo goed en bemoederend, dat ik en Gijs onze lach niet meer in konden houden. We herkenden precies hoe we vroeger tegen onze eigen moeders deden. Zo lomp en bot kun je eigenlijk alleen maar doen tegen mensen van wie je het meeste houdt.”

 

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview, Tip | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.