Mag ik vragen hoeveel u verdient, meneer Pijbes?

oktober 31st, 2014

De directie van het Rijksmuseum lijkt er met hun hoge salaris deze winter warmpjes bij te zitten. De bekendmaking van de salariëring leidde eerder deze week tot ophef op internet. De topsalarissen in het bankwezen lagen al eerder onder vuur. Maar nu wordt ook de top van musea kritisch onder de loep genomen. Mag ik vragen hoeveel u verdient, meneer Pijbes?

Sinds de heropening van het Rijksmuseum in april 2013, is de lof groot. Het gebouw is prachtig en de kunstwerken oefenen een enorme aantrekkingskracht uit op de toestroom aan bezoekers. Het is de droom van menig kunstliefhebber om hier te mogen werken, al is het maar als vrijwilliger om bezoekers welkom te heten of gasten rond te leiden. Starters zijn bereid om onbetaald werk te doen om zo hun C.V. een boost te geven.

Als het Rijksmuseum echter een onbetaalde vacature voor een medewerker ‘Publiek & Educatie’ (tot 36 uur per week) uitzet, wanneer tegelijk bekend wordt dat de directie boven de Balkenendenorm* verdient, begint het te wringen. Want, hoe kan een rijksgesubsidieerd museum drie directeuren een topsalaris bieden, maar een gekwalificeerd educatief medewerker als ‘vrijwilliger’ aanmerken? Denkt het Rijksmuseum dat de liefde voor de kunst zo groot is, dat loon verwaarloosbaar is?

Dit soort vragen worden niet alleen in Nederland gesteld. Eerder al vonden protesten plaats onder medewerkers van de National Gallery in Londen. Directeur Nicholas Penny verdient (met bonus) €214.343,- (bron: Mirror). Dit is nog hoger dan het salaris van €198.455,- van directeur Wim Pijbes (bron: NRC Q). Schrijnend genoeg ligt het salaris van de suppoosten in de National Gallery onder de London Living Wage, een maatstaf voor minimumloon om in levensonderhoud te kunnen voorzien.

Het succesvol leiden van een internationaal georiënteerd museum is geen makkelijke baan en daar moet een goed salaris tegenover staan. Natuurlijk. De directie is namelijk verantwoordelijk voor het binnenhalen van grote geldschieters en sponsoring, wat het museum veel geld oplevert. Toch is de hoogte van de salarissen moeilijk verklaarbaar als gedacht wordt aan de onderbetaalde suppoosten of het toenemend aantal vrijwilligersfuncties met grote verantwoordelijkheden.

Hierover klinkt nu kritiek. En dat is best een bijzonder gegeven, want dit onderwerp werd niet eerder maatschappelijk bediscussieerd. De kritiek past in een ontwikkeling waarbij de autoriteit van musea steeds minder als vanzelfsprekend wordt gezien. De directie van musea heeft een publieke functie en het is terecht dat ze daarover bevraagd kunnen worden. De verdeling van salarissen vraagt om opheldering.
Mag ik vragen hoeveel uw personeel verdient, meneer Pijbes?
En, wanneer is iemand volgens u nog een ‘vrijwilliger’?

 

*De Balkenendenorm is ingesteld door voormalig minister-president Balkenende. Hij deed hiermee een beroep op bestuurders in de publieke sector om niet te meer dan 130% van het ministerssalaris te verdienen.

Tags: , , ,
Posted in In de media, Kunst | No Comments »

Dé filmhoogtepunten van november 2014

oktober 31st, 2014

Welke films en filmfestivals mag je echt niet missen de komende maand? Dit zijn de drie highlights uit de filmhoogtepunten van november volgens de redactie. 

Halloween Horror Show

In de nacht van zaterdag 1 op zondag 2 november is het griezelen geblazen in 20 bioscopen door heel Nederland met de Halloween Horror Show. Voor de liefhebber van de griezelfilm is deze horrormarathon een must-go! In onze hoofdstad Amsterdam is er daarnaast ook nog een Fox Amsterdam Halloween Parade en op 31 oktober een Halloween Costume Party georganiseerd door Spook Amsterdam. Genoeg griezelplezier om je de hele maand november door te loodsen.

Leiden International Film Festival (LIFF)

Van 31 oktober tot 9 november 2014 is in Leiden een van de belangrijkste filmfestivals in Nederland voor films op het gebied van arthouse en mainstream cinema, het Leiden International Film Festival (LIFF). Een bomvol programma vol voorpremières waarbij de American Indie Competition een Amerikaans onafhankelijk geproduceerde film beloont met de publieksprijs.

Interstellar

Interstellar is een van de meest naar uitgekeken films van dit jaar. Geregisseerd door blockbuster specialist Christopher Nolan (The Dark Knight Rises, Inception) en met in de hoofdrollen Oscar-winnaars Matthew McConaughey (Dallas Buyers Club) en Anne Hathaway (Les Miserables) en Oscar-genomineerde Jessica Chastain (Zero Dark Thirty). Deze film heeft alles in zich om de grootste kaskraker of grootste teleurstelling van het jaar te worden.

 

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Film, Lijstje, Tip | No Comments »

Shadowland verbeeldt slap sprookje met spectaculair schaduwspel

oktober 30th, 2014

Bloemen, olifanten, kwallen, je kunt het zo gek niet bedenken of de performers van de show Shadowland  van het Amerikaanse gezelschap Pilobolus, maken het. Het enige wat ze nodig hebben is een groot scherm waarop ze de schaduwen van hun lichaam projecteren. Met dit schaduwspel wordt de odyssee van een jong meisje verteld, dat verstrikt raakt in haar dromen. De acrobatische capriolen waarmee dit verhaal verteld wordt doen keer op keer versteld zijn. Dit geldt helaas niet voor het voorspelbare verhaal.

Het verhaal over de avonturen die een jong meisje in haar dromen beleeft, stelt teleur. In haar slaap voeren haar dromen haar naar een schaduwland, waar zij het op moet nemen tegen vleesetende planten, kannibalen en kwallen. Wanneer ze door een betovering door het leven moet met een hondenkop, gaat het meisje op reis in de hoop de betovering te kunnen verbreken. Deze mix van de Odyssee en Alice in Wonderland werkt al eeuwen, maar is inmiddels niet origineel meer. En dat is jammer, want de techniek waarmee de show werkt is dat wel.

Fantasiewereld van mensenlichamen

Achter het scherm duiken, springen en dansen de performers op en over elkaar, om zo een fantasiewereld te creëren van menselijke lichamen. De kluwens van ledematen waarmee de meest onwaarschijnlijke vormen ontstaan verraden de acrobatische achtergrond van de performers. Een levensgroot zeepaardje verschijnt alsof het niets is.

Als toeschouwer vraag je je af in welke onmogelijke houdingen de dansers zich moeten wurmen om dit voor elkaar te krijgen. Shadowland moet het dan ook vooral van de bijzondere techniek en stunts hebben.

Komische kannibalen

Met deze stunts weten de performers wel de humor erin te houden. Wanneer het meisje in haar droom bijna levend wordt gekookt door een stel kannibalen dat doet denken aan Franse haute-cuisine koks, wordt haar vlucht met veel theatrale sprongen uitgebeeld. Het publiek kan hartelijk lachen om de rare capriolen en dit zegt iets over de kracht van de dans: zonder gezichtsuitdrukkingen komen emoties prima over.

Kapstok voor stunts

Shadowland is een slap sprookje om bij weg te dromen. De scriptschrijver lijkt willekeurige elementen uit bekende verhalen bij elkaar te hebben gegooid. Dit resulteert in een verhaal dat vooral als kapstok functioneert om de fascinerende acrobatische hoogstandjes aan op te hangen. De mix van spectaculaire dans en hoogdravende acrobatiek maakt echter een hoop goed. Niet alleen in je dromen gebeuren de vreemdste dingen.

Tags: , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Win kaarten voor De| Die| The Fledermouse van Opera Zuid!

oktober 30th, 2014

Sorry, but you do not have permission to view this content.

Tags: , , , , ,
Posted in Prijsvraag, Theater | No Comments »

Morrissey strijdt tegen alles en iedereen in een uitverkocht TivoliVredenburg

oktober 30th, 2014

Wat zou jij doen als muzikant als je kanker én grote ruzie hebt met je platenmaatschappij? Thuis zitten kniezen, je verstoppen achter de geraniums? Morrissey niet! De Britse pop- en rockzanger, wereldberoemd geworden met The Smiths, zette zijn Europa tournee gewoon voort. Dinsdag 28 oktober speelde hij in een uitverkocht TivoliVredenburg en oogde topfit. De zanger strijdt tegen alles en iedereen en hoe!

United King-Dumb

Het concert begint meteen met een aanval op het Britse koningshuis. Morrissey zet knalhard in met het toepasselijke ‘The Queen is Dead’. Op de achtergrond verschijnen teksten als ‘United King-Dumb’. De zanger is uitstekend bij stem, zijn band speelt ijzersterk en ruim twee uur worden volgemaakt zonder pauze, maar enkel met een flesje water. “I’m doing this for a long time,” aldus de nog altijd zeer charismatische Morrissey.

Meat is Murder

De nummers die passeren zijn met name afkomstig van Morriseys meest recente album World Peace is None of Your Business. Het idealisme is de zanger gelukkig niet verleerd. Morrissey vecht voor wat hij belangrijk acht. De zaal valt stil als ‘Meat is Murder’ wordt ingezet en een video wordt vertoond met akelige beelden uit de bio-industrie. Mensen kijken weg, de sfeer bekoelt voor een ogenblik. Leuk of niet, Morrissey steekt zijn mening niet onder stoelen of banken.  

Everyday is Like Sunday

De zanger is ook niet bepaald mild als het om stierenvechten gaat. ‘Bullfighter Dies’ wordt vergezeld door bloederige beelden van gewonde toreadors. Met ‘Interesting Drug’ aan de andere kant noemt Morrissey ebola een zegen voor de farmaceutische industrie. De taal van Morrissey is meedogenloos streng, maar heeft grote impact. Over zijn privéleven laat de zanger overigens niks los, gereserveerd als hij is. Hier en daar maakt hij een grapje of verontschuldigt hij zich voor zijn act. “I’m just not good enough.”

Als het slotnummer ‘Everyday is Like Sunday‘ door Tivoli schalt, wordt duidelijk hoezeer de zanger geliefd is bij het publiek. Fans springen het podium op, reiken naar zijn hand. Vier jaar lang heeft Nederland hem moeten missen. Nu is hij terug, met kanker en een ‘Fuck Harvest’ T-shirt om zijn platenmaatschappij te bespotten, maar in ongelooflijke, bewonderenswaardige topvorm. De strijd die Morrissey voert is duidelijk nog niet gestreden.

Tags: , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie, Tip | No Comments »

Ben Lerners 22.04 onderstreept de kracht van het verhaal

oktober 30th, 2014

Eerder dit jaar zorgde Abdelkader Benali voor een klein relletje door jonge Nederlandse schrijvers te bekritiseren. “Iedereen is wezenloos middelmatig en niemand heeft een leven,” stelde hij, wijzend op de autobiografische elementen in veel hedendaagse romans. Dat het fictionaliseren van het eigen leven niet tot eenheidsworst hoeft te leiden, bewijst de Amerikaanse romancier en dichter Ben Lerner met 22.04. Lerner vangt zijn dagelijkse beslommeringen in een wervelende, intelligente en ontregelende roman.

In 22.04 speelt Lerner een geraffineerd spel met zijn lezer. Het boek draait om een verteller die haast één op één met de auteur te verenigen valt. Deze hoofdpersoon heeft, net als Lerner zelf, een goed ontvangen debuut geschreven en is nu bezig met een opvolger. Die dient niet alleen ter voortzetting van zijn carrière, maar ook om een inseminatiebehandeling van zijn beste vriendin te bekostigen. Daarbovenop blijkt hij ook nog eens te kampen met een hartafwijking. Het plot ontvouwt zich in een zorgvuldige stijl, vol interessante waarnemingen: “Misschien werd het onderwerp aangesneden in het museum en niet bij de koffie of iets dergelijks omdat zowel in musea als tijdens wandelingen onze blikken parallel, op het doek voor ons, en niet op elkaar gericht waren; we werkten onze gezichtspunten uit terwijl we samen het uitzicht voor ons construeerden.”

Tussen fictie en autobiografie

Lerner schakelt soepel van dialoog naar observatie en balanceert regelmatig op de grens tussen fictie en autobiografie. Het verhaal dat de hoofdpersoon voor de New Yorker schrijft, is opgenomen in de roman. Daarin verwijst de auteur naar personages die al eerder in de roman aan bod zijn gekomen. Wanneer de schrijver met zijn agente spreekt over ideeën voor een vervolgroman, somt hij mogelijke verhaallijnen op die op andere plekken in 22.04 al onderdeel van Lerners tweede roman zijn.

Lerners bespiegelingen over kunst en herinnering dragen nog eens bij aan het gewicht van 22.04. Die passages vloeien rimpelloos door het plot, dat met honderden touwtjes lijkt verbonden aan een groter raamwerk. De auteur houdt dat als een poppenspeler stevig in handen. Of het dan om de verteller of de daadwerkelijke schrijver van het boek gaat, maakt amper meer uit. Juist door die ambiguïteit bruist 22.04 van het vertelplezier en beklemtoont het de kracht van verhalen.

Tags: , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie, Tip | No Comments »

Graduation Show zit barstensvol interessant design

oktober 30th, 2014

Topdesign en flinke drukte. Dat zijn de kernwoorden die de Graduation Show typeren. De expositie is elk jaar onderdeel van de Dutch Design Week in Eindhoven. Maar liefst 151 afgestudeerden van de Design Academy Eindhoven tonen hun projecten in de Witte Dame. Het is een enorme expositie met design van hoog niveau, waar je zeker een halve dag kunt ronddwalen.

Read the rest of this entry »

Tags: , , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.