Choreografe Alida Dors over Oogst: “In onze maatschappij moet alles beter, mooier en groter”

september 30th, 2014

Twee jaar geleden spraken we haar over de nominatie voor de Prijs van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht. Deze won ze, met gemak. Voor choreografe en hiphopdanseres Alida Dors is het tijd voor de volgende stap: toeren door heel Nederland (én een keer naar Duitsland) met haar nieuwe dansvoorstelling Oogst, die ze samen met dansers van haar dansgezelschap BackBone heeft gemaakt.

“Het was allemaal zó spannend”, antwoordt ze op de vraag hoe het haar de laatste twee jaar is vergaan.” De prijs van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht kwam totaal onverwachts, maar wel heel gewild: van het geld heb ik deels het drieluik Coffee and Cigarettesop af kunnen maken. Daarna ben ik als een gek Oogst gaan schrijven. En dat mag ik nu aan de mensen laten zien!”

Status quo

Alida Dors staat te springen om met de dansvoorstelling langs de theaters te gaan. Naast danseres is ze ook sociologe, en dat verklaart haar keuze voor het thema in Oogst. Hierin dansen de vier jonge talenten Donna Chittick, Sarah Mancini, Quincy Ignacia en Jason de Witt, onder begeleiding van live muziek gecomponeerd door Diego Soifer. Allemaal van verschillende afkomst, wat volgens Dors precies bij de voorstelling past. Het laat de multiculturele samenleving zien, waarin ze een nieuwe generatie ziet ontstaan. Die neemt ze – zei het dankzij haar sociologische kennis – graag onder de loep. “In de tijd dat mijn ouders jong waren, leefden groepen naast elkaar. Ik heb het idee dat iedereen nu veel meer door elkaar heen leeft. Niemand voelt zich meer verbonden met één bepaalde cultuur of groep. Tegelijkertijd is de voorstelling een status quo over wat ik denk te zien om mij heen: in onze maatschappij moet alles beter, mooier en groter. We leven erg gejacht, en ik denk dat daardoor verharding en vervreemding ontstaat. We zijn geneigd hierin mee te gaan, maar wie ben jíj nu eigenlijk? Waar liggen je roots?”

Reis naar jezelf

Zoals ze zelf zegt, is dit geen zoektocht maar juist een reis naar jezelf. Afgelopen jaar heeft Dors ook deze reis gemaakt. Naar Suriname, die plek waar haar ‘roots’ liggen. “Ik wist wel iets van de manier waarop Surinamers dansen, maar ik had totaal geen idee wat de traditionele, oorspronkelijke dans daar inhoudt. De kloof die ik voelde, wilde ik kleiner maken. Samen met twee andere danseressen – waaronder Donna Chittick, een van de dansers in Oogst - ben ik workshops gaan volgen en langzamerhand kwam ik erachter uit welke bewegingen de Surinaamse Aukaanse dans bestaat. Voor mij was die dans een mooie manier om kennis te maken met de cultuur die oorspronkelijk bij mij hoort.”

Hedendaagse minimalistische hiphop

Deze danselementen heeft de choreografe gecombineerd met haar eigen dansstijl, de hedendaagse minimalistische hiphop. “Ik heb geen folkloristische weerspiegeling proberen weer te geven, maar subtiel de sfeer en spiritualiteit die bij de Surinaamse Aukaanse dans hoort meegenomen. Dus veel contact met de aarde, door bijvoorbeeld te stampen en grondbewegingen te maken.”

Naast de Nederlandse theaters die het gezelschap aandoen, mag het nu al één keer mag een stap naar het buitenland maken. “Joehoe!” juicht Dors. “We gaan naar Duitsland! Ik ben heel blij dat we met deze voorstelling direct in zoveel theaters staan. Dat is boven verwachting. Het spannendste is dat er we nu een publiek gaan vormen dat zich aan je bindt. Ik wil graag een doelgroep vinden die naar de volgende ronde komt.” En met die volgende ronde bedoelt ze: de voorstelling die volgt op Oogst. Dors zit, letterlijk, niet stil.

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Interview, Theater | No Comments »

Aanmodderfakker is een onontkoombare aanrader

september 29th, 2014

 Michiel ten Horn doet het weer. Na zijn veelgeprezen hilarische, licht absurdistische speelfilmdebuut De Ontmaagding van Eva van End, komt de regisseur nu met een film die je opnieuw met een grote glimlach in je armen sluit en niet meer los wilt laten. Aanmodderfakker is aan, echt wel.

We kennen ze allemaal, van die zogenaamde langstudeerders die hun tijd vullen met bier drinken en aanklooien. Hoofdpersoon Thijs (Gijs Naber) is zo’n tweeëndertigjarige eeuwige student, die vooral niet te hard over de toekomst wilt nadenken. Roken, zuipen en de was laten doen door zijn zus en ouders, dat lijkt er meer op. Toch verandert er iets in hem, wanneer hij de zestienjarige, super ambitieuze Lisa (Roos Wiltink) ontmoet.

Gouden combinatie

Humor is zonder twijfel een van de grootste charmes van deze film. Lach je niet als Thijs voor de zoveelste keer een glas cola over zijn toetsenbord heen gooit, dan doe je dat wel tijdens het pensioenfeest voor Thijs zijn vader als een 65-plusser gedachteloos op een trampoline springt. Ten Horn studeerde af als animator en dat is te merken. Hilarische stripboekachtige beeldcomposities, zoals Thijs die samen met zijn Mediamarkt collega’s in een keurige rij wacht op orders van de bedrijfsleider op een Segway, passeren regelmatig de revue. De regisseur werkte voor De Ontmaagding van Eva van End samen met scenarist Anne Barnhoorn en voor Aanmodderfakker sloegen zij de handen weer ineen; het blijkt een gouden combinatie.

Lamzak vs. studiebol

Behalve de treffende grappen en het ontwapenende spel van Naber -“JAHAAA”, verzucht hij als zijn moeder hem voor de honderdste keer vraagt de Tupperwarebakjes met kliekjes mee terug te nemen- boort de film ook een serieus onderwerp aan. Met Thijs als passieve lamzak aan de ene kant en Lisa met op haar zestiende torenhoge ambities aan de andere kant, kun je je afvragen welke houding het meest gelukkig maakt. Bestaat er wel een middenweg bestaat in een tijd waar studeren steeds duurder is en een geschikte baan vinden steeds moeilijker? Aanmodderfakker geeft geen sluitend antwoord op deze vragen, maar helpt je wel op uiterst innemende wijze op weg.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie, Tip | No Comments »

John Hiatt bezingt de blues zoals het bedoelt is

september 29th, 2014

Al veertig jaar draait hij al mee in de in de muziek en in al die jaren bleef de waanzinnige kwaliteit van de 61-jarige blueszanger John Hiatt onbetwist. Met zijn nieuwe plaat Terms of My Surrender gaat Hiatt terug naar zijn roots: de blues. Daarbij weet hij zijn authenticiteit en muzikale kwaliteiten uitstekend over te brengen.

Bij veel mensen zal de naam John Hiatt niet meteen bellen doen rinkelen, maar klassiekers als ‘Have a Little Faith in Me’ of ‘Bring the Family’ zullen meer herkenning oproepen.

Whisky in de kroeg

De echte bluesliefhebbers zullen hun hart ophalen bij Hiatts nieuwe plaat Terms of My Surrender. Want waar hij bij zijn vorige tweeëntwintig albums geregeld een uitstapje maakte naar de folk of country, bezingt hij op dit album de blues zoals het bedoelt is: karakteristiek, rauw en authentiek.

En daarbij is hij een absolute meester in het songwriten. Verhalen over schimmige personen, vervlogen liefdes en verkeerde keuzes. Verhalen die goed zouden passen bij een whisky in de kroeg bij een donkere dag.

Semi-akoestisch

De kwaliteit van het album komt ook zeker toe aan de producer: Doug Lancio. Deze heeft op dit album zeer bewust gekozen voor een semi-akoestische aanpak, opgesierd met diverse andere instrumenten. Zo bespeelt Lancio bij het speelse ‘Wind Don’t Have to Hurry’ de banjo en mandoline en komt in het prachtige maar sombere ‘Face of God’ het scheurende geluid van de mondharmonica om de hoek kijken. De soberheid en het liefdesverdriet die in de liederen op Terms of My Surrender worden bezongen, worden hierdoor uitstekend versterkt.

Nee, origineel is de muziek van Hiatt niet. Kritisch bekeken weet hij door de jaren heen weinig te vernieuwen. Zijn kwaliteiten zijn echter ongeëvenaard. Met Terms of My Surrender bewijst hij maar weer eens dat leeftijd niet in de weg hoeft te staan.

Voorlopig lijkt Hiatt ook lang niet klaar. Gelukkig maar, want mocht hij in deze lijn doorgaan, dan kunnen we nog heel wat mooie albums van hem verwachten.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Cláudia Dias kan nog veel verder gaan in Willingness To Will

september 29th, 2014

Waar kom je terecht als je vanaf een bepaald punt steeds rechtdoor blijft gaan? Die vraag gebruikt theatermaker Cláudia Dias en tekstschrijver Cátia Leitao om een maatschappijkritische en intrigerende voorstelling te maken. Met Willingness To Will neemt ze de kijker mee op een reis langs continenten en blijft ze tegelijkertijd letterlijk met beide benen op aarde staan.

Die aarde ligt in een strook over het podium, en refereert aan de grond van haar thuisland Portugal, maar ook aan moeder aarde. Door alleen maar haar vinger te wijzen, neemt Dias de kijker vanuit Portugal mee op reis. Bijvoorbeeld door Europa, waar ze zijdelings kritische opmerkingen plaatst bij verschillende landen. Zo leren we dat Frankrijk immigranten betaald om te vertrekken en valt ze het idee aan dat Duitsers harder werken dan Zuid-Europeanen. Soms zijn haar opmerkingen een beetje flauw of gedateerd, omdat ze refereert aan zaken die een tijd geleden in het nieuws waren.

Langs grondstoffen en God

Dat doet echter niet af aan haar talent om knappe verbindingen te maken tussen verschillende werelddelen en periodes, alleen al door ze achter elkaar op te sommen ontstaan soms verrassende connecties. Nog spannender wordt het als ze door middel van haar tekst ook op reis gaat door de aarde en weer omhoog, door het universum. Hierbij passeert ze zowel de grondstoffen als God en stelt ze hem de vraag of ruimte eindig is.

Onbevredigend

Hoewel al deze vragen en opmerkingen en vragen een intrigerend uitgangspunt vormen, mist het stuk een climax. Willingness To Will leunt teveel op de ‘wat als’-vraag zonder daarin een ontwikkeling door te maken. Ook de conclusie om uiteindelijk te blijven waar ze is, is nogal onbevredigend. Hoewel zij haar motivatie wel rationeel verwoord, wordt deze niet voelbaar.

Integriteit

Desalniettemin speelt Dias deze voorstelling met veel overtuiging en integriteit, waardoor ze als acteur de aandacht vasthoudt. Het idee van de reis langs de continenten is spannend, maar kan nog veel afwisselender worden uitgewerkt. Nu mist het stuk nog een ontwikkeling waardoor het geheel boeiend blijft om naar te kijken. Maar de voorstelling maakt in ieder geval wel nieuwsgierig naar wat er gebeurt als Dias nog verder rechtdoor gaat.

Tags: , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Er is niets aan de hand in Aan niets overleden

september 28th, 2014

In de keuken staat een vrouw in volle concentratie een peen te raspen. Op de bank zit een jonge vrouw, in relaxte houding, die een spelletje speelt op haar telefoon. Bij binnenkomst stapt de toeschouwer deze huiskamer van de familie Purperhart binnen. Net als Julius  Florentina dit doet, wanneer hij via de voordeur arriveert. De rechter voordeur wel te verstaan. De eerste keer.

Julius Florentina (Raymi Sambo) besluit na jaren op zoek te gaan naar zijn studievriend, Kelvin. Het enige dat hij nog van hem heeft is het adres van zijn ouderlijk huis, in de derde flat vanaf het water gezien. Wanneer hij dit huis binnenstapt, stapt hij in een wereld vol leugens. Is Kelvin een zakenman geworden? Een rondreizend, succesvol industrieel ontwerper? Of is hij dood? Kelvins moeder (Urmie Plein) en zus (Jaike Belfor) proberen in verschillende scenario’s de waarheid te verhullen, maar de waarheid dreigt zijn weg naar boven te vinden.

Drie verhalen, één waarheid                                    

Tot drie keer toe wordt Julius afgescheept met een ander verhaal en begint alles opnieuw. De ruzie tussen moeder en dochter over de kapotte tv, het raspen van de peen en Julius die bij het huis arriveert. Steeds via een andere deur. We leren de personages en het verhaal steeds anders en beter kennen. De complexiteit van de leugen wordt hierdoor mooi aangetoond.    

Veelzeggende vormgeving

Het zoemen van een mug, het tikken van een klok, dreigend onweer. De continu aanwezige geluiden worden dreigender, naarmate de waarheid dichterbij komt. Het knipperen van de lamp wordt steeds heftiger, tot het moment dat deze zelfs uitvalt. Of er iets met de lamp aan de hand is? Nee, niets, er is niets aan de hand, maar ondertussen lijken deze signalen ons iets anders te vertellen. De actieve rol van de vormgeving is een krachtige element in Aan niets overleden en kenmerkend voor het werk van Theatergroep VIG.

Iets wat duidelijk blijkt uit deze voorstelling, is dat de waarheid altijd zijn weg naar boven vindt. Hoeveel overtuigende scenario’s je ook verzint, uiteindelijk zal de waarheid in het felle licht treden en om stilte vragen.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Johan Goossens boeit elke minuut in Leer mij de mensen kennen

september 28th, 2014

Een slungelig lijf, geen nee kunnen zeggen en homo zijn, blijken de perfecte ingrediënten voor een geslaagd cabaretier. Tijdens Leer mij de mensen kennen balanceert Goossens als een ervaren acrobaat tussen gevoelige kleinkunstliedjes en hilarische anekdotes, waardoor hij anderhalf uur lang alle aandacht vasthoudt.

Leer mij de mensen kennen is alweer de derde voorstelling van Johan Goossens, die in 2006 de jury-, publieks-, en persoonlijkheidsprijs won bij het Groninger Studenten Cabaret Festival. Omdat een doorbraak na twee voorstellingen uitbleef, solliciteerde Goossens bij een ROC. Een gouden zet, want hij deed er ruimschoots ervaring op voor een reeks columns voor het Parool, een boek en een cabaretshow.

Sympathiek

Door de leerlingen waarover hij vertelt een naam te geven, hun stemmen te imiteren en hun taal te gebruiken, schetst Goossens een haarscherp beeld van het leraarschap op een ROC. Met een hoop ironie krijgt hij de lachers op zijn hand. Zo kreeg hij eens de tip om de klas in te gaan en net zolang te wachten tot het stil werd. “Maarja, op een gegeven moment werd het weekend…”. Door letterlijk te beschrijven wat er gebeurt in de klas wekt hij bovendien sympathie op bij het publiek.

Hilarische anekdotes

Goossens is direct en vertelt openhartig over zichzelf – als homo en schijtluis – en zijn omgeving. Dat levert hilarische anekdotes op, die steeds nét een andere koers varen dan dat je verwacht. “Ik schrik, want ik heb nog nooit een pistool gezien. Zólang zit ik nog niet in het onderwijs…”. Goossens doseert goed en zet op het goede moment kleinkunstliedjes in, zoals een teer nummer over kanker. Zo geeft hij het publiek even de kans de lachspieren te ontspannen. Maar niet voor lang.

Vorig jaar ging de cabaretprijs Neerlands Hoop net aan zijn neus voorbij, maar vanaf februari 2015 maakt Johan Goossens weer kans met zijn nieuwe voorstelling Daglicht. Tot die tijd is het nog smullen van een gezonde dosis zelfspot en recht-voor-zijn-raap-humor in Leer mij de mensen kennen.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Sterke slotscène redt Souls van choreograaf Olivier Dubois

september 27th, 2014

Zijn minimalistische, trage en soms choquerende dansvoorstellingen maken Olivier Dubois doorgaans niet de makkelijkste choreograaf. Dit geldt ook voor zijn nieuwe stuk Souls, dat hij voor zes mannelijke Afrikaanse dansers maakte. Het stuk is een danse macabre waarin hij thema’s als afscheid en sterfelijkheid niet schuwt. Helaas is de opbouw te onsamenhangend en te vaag om impact te hebben, waardoor de voorstelling pas raakt bij de sterke slotscène.

Het is niet de eerste keer dat Dubois Nederland aandoet. Eerder al maakte hij wisselende reacties los met Tragédie en Révolution. Ook nu weer wordt zijn stuk getypeerd door de traagheid waarmee het begint. Langzaam rollen de dansers door het zand op het podium, waarbij ze uiteindelijk bij elkaar uitkomen. Hoewel het een interessant begin is, komt het stuk hierna niet van de grond.

Rommelig

Dat komt doordat de opbouw van Souls heel rommelig is, waardoor het hypnotiserende effect dat zijn werk zo interessant maakt uitblijft. In plaats van geleidelijke overgangen die de kijker ongemerkt meezuigen, ontbreekt de eenheid in Souls doordat de scènes elkaar losjes opvolgen.

Voorbode

Dat wil niet zeggen dat er geen sterke momenten zijn. Heel mooi is bijvoorbeeld de scène waarin de mannen elkaar dragen. Heel langzaam wordt er van positie gewisseld, terwijl ze blijven lopen in een cirkel. Dit deel doet denken aan soldaten die hun gewonde kameraden van het slagveld wegdragen, en is hierin een voorbode van het aangrijpende einde.

Glashelder

De slotscène springt eruit doordat dit deel ineens glashelder maakt waar het stuk over gaat: afscheid, sterfelijkheid en de dood. Mede dankzij de sterke performance is dit deel erg aangrijpend. Het is jammer dat deze lijn pas aan het eind wordt ingezet, nu haalt de rest van het stuk het geheel naar beneden.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.