dinsdag, januari 31st, 2012
Het Internationaal Film Festival heeft dit jaar weer een groot aanbod van speelfilms, waardoor het lastig kan zijn om een eigen filmprogramma samen te stellen. CultuurBewust.nl helpt je hiermee door een aantal must-sees op een rij te zetten.
Une Vie Meilleure
Wanneer Nadia en Yann elkaar ontmoeten, is het liefde op het eerste gezicht. Ze besluiten samen een vervallen huis in het bos om te bouwen tot een restaurant, maar tijdens de verbouwing blijkt dat het plan financieel niet haalbaar is. Yann is vastbesloten om zijn plan door te zetten en Nadia besluit naar Canada te gaan om daar geld te verdienen voor de verbouwing. Haar negenjarige zoon laat ze achter bij Yann die steeds verder in de problemen raakt, maar er alles aan doet om het nieuwe gezin te herenigen.
De hoofdpersonages in Une Vie Meilleure van regisseur Cédric Kahn zijn bijzonder geloofwaardig uitgewerkt. Vooral de worstelingen en woede-uitbarstingen van Yann worden goed neergezet door Guillaume Canet. Une Vie Meilleure is het soort film dat geen overbodige scènes bevat en een goed samenhangend geheel is. Het verhaal is duidelijk en daardoor erg toegankelijk voor een breed publiek. En dat is te merken, want de film hoort inmiddels bij de publieksfavorieten.
The Invader
Nicholas Provost maakt met The Invader zijn eerste speelfilm. Het geheel opent op een magische wijze op een naaktstrand waar Afrikaanse vluchtelingen aanspoelen. De surrealistische vervolgscène doet vermoeden dat dit een heel abstracte film wordt, maar niets is minder waar. The Invader is een portret van de Afrikaanse Amadou, die een bestaan probeert op te bouwen in Brussel. Al gauw worstelt hij zich los van de andere vluchtelingen en wil hij zich mengen met het leven in Brussel. Hij ontmoet Agnes, een rijke blanke vrouw met wie hij een affaire krijgt, maar die hem binnen de kortste keren ook weer afwijst. De woede in Amadou komt op en hij besluit alles te doen om Agnes voor zich te winnen.
Wat meteen opvalt, is de reusachtige verschijning Amadou, gespeeld door Issaka Sawadogo. Hij weet goed de balans te vinden tussen enerzijds de vriendelijke kant van Amadou en in de tweede helft van de film zijn onbeheerste woede. The Invader bevat veel mooie shots die het hoofdpersonage goed tot zijn recht laten komen. Visueel gezien een mooie film met een sterk verhaal.
Clip
Maja Miloš maakt haar speelfilmdebuut met Clip, een film over de generatiekloof in Servië die op het moment enorm groot is. Veel jongeren zetten zich af tegen hun conservatieve ouders en raken betrokken in een wereld van seks, drugs en geweld. Zo ook hoofdpersonage Jasna, die met haar moeder, zusje en terminaal zieke vader woont. Ze ontvlucht voortdurend haar thuissituatie onder het mom van studeren, maar ondertussen zoekt ze samen met haar vrienden en vriendinnen de grenzen op op seksueel gebied.
De situatie in Clip lijkt op het eerste gezicht onvoorstelbaar, maar het blijkt de werkelijkheid te zijn in Servië. Miloš windt er geen doekjes om en confronteert de kijker met heftige beelden, voornamelijk van expliciete seksscènes die flink shockeren. Deze scènes staan allemaal in functie van het verhaal en versterken het beeld dat Miloš van de Servische jeugd geeft. De rol van Jasna wordt indrukwekkend goed gespeeld door Isidora Simijonovic, die zich letterlijk helemaal bloot geeft en totaal geen angst lijkt te hebben voor de camera. Ze legt haar eigen leven voor een groot deel vast met haar mobiele telefoon en mooi is dat deze beelden in de film zijn verwerkt. Clip is een film met een sterk verhaal dat hoe dan ook indruk maakt. Een echte aanrader dus voor diegenen die niet terugdeinzen voor heftig beeldmateriaal.
De films zijn nog op de volgende data te zien:
Une Vie Meilleure: vrijdag 3 februari om 12.15uur en zaterdag 4 februari om 22.00uur
The Invader: woensdag 1 februari om 20.00 uur
Clip: donderdag 2 februari om 22.15uur en zaterdag 4 februari om 21.45 uur
Een aantal van deze vertoningen is uitverkocht, maar op de dag zelf komen vaak de niet opgehaalde kaarten nog vrij.
Tags: 2012, Cédric Kahn, clip, guillaume canet, IFFR, Isidora Simijonovic, Issaka Sawadogo, Maja Miloš, Nicholas Provost, Sarah Ibrahimi, The Invader, Une viel meilleure
Posted in Film, Geen categorie, Recensie | No Comments »
woensdag, januari 18th, 2012
Na Blaudzun en Seadrift Soundmachine komt Blaudzun nu met Heavy Flowers. Blaudzun gaat in het echte leven door als Johannes Sigmond en wist afgelopen twee jaar het Nederlandse publiek voor zich te winnen. Nu levert hij een derde album, met dezelfde emotioneel geladen stem, maar melodieuzer dan de vorige twee. Met afwisselend zware en aanstekelijke nummers, creëert hij zo opnieuw een juweeltje voor de liefhebber.
Emotioneel beladen folk
Met het eerste nummer ‘Flame On My Head’ neemt Blaudzun je meteen mee met zijn unieke stem. Het is een dynamisch nummer, waar de emotie volop aanwezig is in de stem van Sigmond. De sfeer die het nummer brengt doet het aan folk denken. Zijn liefde voor folk komt vaker tot uiting op dit album, zoals ‘Le Chant Des Cigales’ doet beamen. Het is een van de vrolijkere nummers, als een arriverende trein komt het lied je tegemoet en vertelt over the New Age. Hoe kort het ook mag duren het blijft wel hangen. ‘Another Ghost Rocket’ lijkt zelfs wat Balkan-invloeden met zich mee te dragen, waarbij de banjo uiteraard niet ontbreekt.
Muzikale ondersteuning
Zware onderwerpen als verval en afscheid passeren de revue, maar ondersteund met hoop. ‘We become, these dying hours, heavy flowers’, zingt Blaudzun in ‘Heavy Flowers’. Zware bloemen, zoals het album letterlijk heet, omvat zowel dat zware verval, als dat hoopvolle in de bloemen, die doorgaans symbool staan voor vreugde en geluk.
Vaak versterkt de muziek zijn tekst. Zo is tijdens het nummer ‘Elephants’ trompetgeschal te horen, wat de olifanten doet zingen. In ‘Sunday Punch’ lijkt de vrolijke ritmiek het verlangen naar de lente te uiten en verzacht het fluiten en geklap in ‘We Both Know’ de vertelde leugens.
Kort maar krachtig
Deze dynamische plaat sluit mooi aan op zijn vorige. Waar het eerste nog vrij akoestisch en rustig was, maakte het tweede album een meer melancholische en droevigere indruk. Op zijn eerste album komt het nummer ‘Uphill Battle’ voor, een heel kort en vaag nummer. Ook op deze plaat verwerkt hij een mix van allemaal vage geluiden tot ‘Le Chant des Vagues’. In 20 seconden artrock verrast hij met boorgeluiden, gepiep en een koor welke uitmonden in het sfeervolle ‘Sunday Punch’.
Een zeer gevarieerd album welke door de karakteristieke stem van Blaudzun een eenheid wordt en waarin hij zich weer vernieuwd door meer dynamiek en melodie toe te voegen, wat de droevigheid van zijn vorige album iets doet afnemen. Heavy Flowers is een titel die bij het album past. Dit album verdient het om met een open mind beluisterd te worden, zodat deze zware pil kan doordringen met een gezonde dosis tevredenheid als gevolg.
Tags: Alternative, artrock, Blaudzun, droevig, Emotioneel, Folk, Heavy Flowers, Johannes Sigmond, Juweeltje, Liefhebber, melancholisch, Seadrift Soundmachine, v2 records
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
dinsdag, december 6th, 2011
Naar aanleiding van zijn nieuwe voorstelling In zeer goede staat, sprak CultuurBewust.nl met Roué Verveer over het hiernamaals, de dood en de economische crisis.
In zeer goede staat is je vijfde solovoorstelling. In welke opzichten verschilt deze voorstelling van de vorige?
“Ik ben net bezig met de try-outs, dus het is allemaal nog in prille staat. De inhoud staat wel al vast, maar aan de vorm kan nog heel veel veranderen. Ik denk er nu aan om het geheel wat theatraler te maken en dus misschien wat minder interactie met het publiek te hebben. Maar de try-outs moeten ook nog maar uitwijzen of dat succesvol is.”
Met In zeer goede staat behandel je een aantal pittige onderwerpen, zoals de dood en slavernij. Waarom kies je voor zulke zware onderwerpen?
“Ik kies nooit voor onderwerpen. Ik maak een voorstelling over iets dat me op dat moment bezighoudt. Leven en dood hebben me al sinds de dood van mijn opa gefascineerd, het is zo’n vreemd fenomeen. Maar het overlijden van Floor van der Wal afgelopen jaar heeft zo’n indruk op me gemaakt, dat je dat misschien wel de directe aanleiding kan noemen. Daarnaast werkte ik afgelopen jaar aan de televisieserie De Slavernij, daaruit haalde ik ook inspiratie.”
Zit er een diepere betekenis verbonden aan stukken over de dood?
“Ja, ik wil wel duidelijk maken dat je nú leeft en dat je er iets van moet maken. Dat je, als het zo ver is, tevreden terug kunt kijken naar de dingen die je hebt gedaan. Daardoor leef je nu wat bewuster.”
Met de dood spreek je ook over het hiernamaals. Hoe denk jij dat het er in het hiernamaals uitziet?
“Ik zie groene weiden voor me en heel veel kleuren. En rust en harmonie en vrede. Eigenlijk precies zoals de Bijbel het beschrijft. Het lijkt me prachtig daar. Ik zou wel eens een kijkje willen nemen.”
De verkoop van de voorstelling In zeer goede staat gaat heel hard, net zoals de verkoop van Caribbean Combo. Heeft Nederland behoefte aan lachen?
“Absoluut, zeker in deze tijd. Iedereen is zo zwaarmoedig over de economie. Toch zal men niet zo snel gaan bezuinigen op cabaret. Misschien dat mensen eerder tien keer per jaar gingen en nu zes keer per jaar, maar ze zullen blijven gaan. Omdat het bijzonder is dat je even twee uur aan geen enkel probleem hoeft te denken, maar gewoon lekker kunt lachen. Je bent even niet bezig met alledaagse dingen. Dat is veel waard.”
Wat is het geheim van het succes van Roué en het Caribbean Combo?
“Dat vraagt iedereen, maar er is geen truc die we toepassen. Alles gaat heel natuurlijk. Dat komt omdat we in het dagelijks leven ook goede vrienden zijn. We staan op het podium als vrienden, niet als collega’s. Je zou bijna kunnen zeggen dat het er hetzelfde aan toegaat als we met z’n allen zitten te eten. Ik denk dat dat de kracht is van Caribbean Combo.”
Je speelt je voorstellingen ook in Suriname. Is er een wezenlijk verschil tussen spelen in Suriname en spelen in Holland?
“Hoewel de voorstelling in grote lijnen hetzelfde is, pas ik de voorstelling wel aan ja. Er zijn nu eenmaal typisch Hollandse grappen en typisch Surinaamse grappen. Grappen die ik in Suriname maak, begrijpt een Hollander niet. Omdat je daarvoor de typische Surinaamse gewoontes en het dagelijks leven daar moet kennen. Maar andersom geldt dat natuurlijk ook. Ik heb geen voorkeur voor het één of het ander, spelen vind ik sowieso leuk, of het nou hier of daar is.”
Wat kunnen we allemaal nog van je verwachten?
“Ik weet het niet. Ik laat alles over me heen komen en gebeuren. Op mijn vijfenvijftigste wil ik terug naar Suriname, dan kan ik daar ook nog wat betekenen voor de mensen. Tot die tijd blijf ik bezig met cabaret. Dat ben ik nog lang niet zat.”
Tags: caberet, caberetier, caribbean combo, dood, economische crisis, floor van der wal, in goede staat, Interview, nyncke havelaar, roots, roue verveer, slavernij, Suriname, try out
Posted in Geen categorie, Interview, Theater | No Comments »
zondag, december 4th, 2011
In de eerste twee delen van de Stockholm trilogie, Snel geld en Bloedlink, was Radovan Kranjic de onbetwiste leider van de Stockholmse onderwereld. Maar na zijn gewelddadige dood staat de stad op zijn kop. Wie neemt het stokje over? En hoe loopt het af met de grootse comeback van JW en Jorge, die in deel 1 waren opgepakt? Jens Lapidus weet met Val dood de trilogie op een prachtige wijze te voltooien.
Nadat er een dodelijke aanslag is gepleegd op de Godfather van de Stockholmse onderwereld ontstaat er een strijd om de macht. Wie wordt de nieuwe ‘Joegobaas’? De rechterhand van Radovan, Stefanovic, of zijn dochter Nathalie. Tegen deze achtergrond beraamd Jorge de ultieme WTO (waarde transport overval) en wil JW een grootse comeback maken met de perfecte manier om bloedgeld wit te wassen. Een undercover agent zit iedereen echter op de hielen.
Verschillende perspectieven tot in de perfectie
Lapidus schrijft, zoals bij elk deel, vanuit drie perspectieven. In Val dood zijn dit Nathalie Kranjic, Jorge Salinas en undercoveragent Hägerstrom. Op welke plek je het boek ook openslaat, welke willekeurige zin je ook leest, je weet precies vanuit welke persoon je op dat moment de wereld beziet. Zo kijkt Nathalie op een vrouwelijke manier en beschrijft Lapidus veel uiterlijke kenmerken. Bij Jorge daarentegen zijn de zinnen kort en doorspekt met straattaal.
‘Niet echt een megaluxe feeling. Maar dat deed er geen reet toe – de mensen maakten de sfeer. Jorge kende er veel hier. Was met z’n neef Sergio en z’n gabber Javier gekomen. Verderop bij de fauteuils zag hij Mahmud – de hermano nipte aan een glas champie. Was met zijn eigen matties aan het bonden.’
Daar gaat je nachtrust
Val dood is een ware pageturner. Lapidus schrijft snel, rauw, vol humor (‘Sommige noemden hem nu de Jood – die jongen bezette de telefooncel zoals Israel het Midden-Oosten.’) en sluit elk hoofdstuk af met een cliffhanger. En aangezien je daarna nog twee hoofdstukken moet lezen voor je weet hoe het verder gaat ben je genoodzaakt tot in de late uurtjes door te gaan. ‘Ze probeerde op te staan. Stond op handen en voeten. Uit de auto steeg rook op.’
In de kritieken wordt de trilogie van Lapidus vaak vergeleken met die van Stieg Larsson. Waarschijnlijk omdat beide schrijvers uit Zweden komen, want verder is de overlap klein. Lapidus sleept de lezer mee de straat op en zorgt ervoor dat je er naast staat als Jorge zijn kraak zet. Lapidus kan zich kwalitatief zeker meten met Larsson, maar is totaal anders. Hij is harder, rauwer, platter dan Larsson en raakt tot op het bot.
De planning was dat Val dood in het voorjaar van 2011 zou verschijnen. Met enige vertraging ligt hij nu dan toch echt in de winkel. Het was het wachten meer dan waard.
Tags: advocaat, AW Bruna, godfather, Jens Lapidus, Joris van Boxtel, Lapidus, Literatuur, maffia, onderwereld, politie, Recensie, Stockholm, Stockholm trilogie, thriller, Trilogiee, undercover, Val dood
Posted in Geen categorie, Literatuur, Recensie, Site, Type | No Comments »
donderdag, december 1st, 2011
Het proces bevat een aloude clash tussen goed en kwaad. David Zinc, een naïeve goedzak die opbloeit door de straatadvocatuur komt in de rechtszaal tegenover een partij te staan waarbij het alleen maar om geld draait. De gerechtigheid is hieraan ondergeschikt. Deze set-up is typerend voor John Grisham. Een teleurstelling kun je Het proces niet noemen, maar verrassend is het ook niet.
Het grote geld
Als David Zinc, een jonge en talentvolle advocaat, op een morgen instort, rent hij weg van zijn leventje als hardwerkende advocaat bij een invloedrijk advocatenkantoor. Via een omweg komt hij terecht bij ‘boutique firm’ Finley & Figg. Hier wordt hij tegen wil en dank opgescheept met een massaclaim tegen een groot farmacieconcern. En zo komt hij, heel verrassend, recht tegen over zijn oud-collega’s van Rogan Rothberg te staan.
De voornaamste inkomstenbron van Finley & Figg bestaat uit ‘Ambulance jagen’ (zelfs de kantoorhond is hierna vernoemd, AJ). Wanneer ze een ambulance horen veren ze op en spoeden zich naar het ongeval om daar cliënten te ronselen. Het grote geld blijft echter aanlokkelijk en wanneer er in de media slechte berichten opduiken over het geneesmiddel Krayoxx sluiten ze zich aan bij een massaclaim. Oscar Finley probeert zijn partner Wally Figg nog tot de orde te roepen, maar deze ex-alcoholist, is verblind door zijn toekomstige rijkdom.
Sterke rechtbankscènes
De aanklacht loopt voorspoedig en een schikking ligt in de lijn der verwachting, maar na een aantal verassende omwentelingen staat David Zinc, samen met Oscar en Wally, ineens tegenover zijn oud-collega’s. De scènes in de rechtbank die hierop volgen zijn goed en Grisham waardig. Scherpe kruisverhoren worden afgewisseld met sfeerbeschrijvingen die de lezer mee de rechtbank intrekt. Grisham maakt goed gebruik van het vertellerperspectief, zodat alle partijen aan het woord komen. Door het snel wisselen van perspectief blijft het verhaal uptempo en krijg je de drang om door te lezen.
“Om twee uur ’s middags werd de zitting hervat. Het bloedvergieten zou aanstonds beginnen, en Wally maakte een opvallend relaxte indruk. ‘Roep uw volgende getuige op’, zei de rechter, en Wally pakte zijn schrijfblok. ‘Dit wordt erg’, fluisterde hij, en David ving de onmiskenbare geur van pas gedronken bier op.”
Ook het leven van David Zinc houdt Het proces boeiend. Hij vertegenwoordigt, naast de ‘Krayoxx-zaak’, illegale werknemers die door hun baas worden misbruikt en de familie van een jongen die zwaar gehandicapt is geworden door een loodvergiftiging. Deze zaken vertolken echter wel een bijrol en zijn niet goed uitgewerkt. Enig inlevingsvermogen voor deze cliënten blijft dan ook weg. En dat is jammer, want het waren karakters die het boek genuanceerder hadden kunnen maken. Nu blijft het steken bij strijd tussen goed en kwaad.
Al met al is Het proces een vermakelijk boek wat bij vlagen echt weet te boeien. Dat het einde niet zo voorspelbaar is als je in eerste instantie zou denken draagt hier zeker aan bij.
Tags: advocaat, Bruna, Grisham, het proces, John Grisham, proces, rechtbank, thriller, thrillerschrijver
Posted in Geen categorie, Literatuur, Recensie | No Comments »
zondag, november 13th, 2011
Roberto Bolaño’s Moordende Hoeren is een intrigerende verhalenbundel die de lezer niet snel los zal laten. De verhalen, waarin persoonlijke zoektochten en traumaverwerking centraal staan, maken grote indruk doordat ze zo openhartig zijn geschreven. De lezer wordt meegezogen in de trieste belevenissen van verschillende Chileense ballingen, van wie Bolaño er zelf één was.
De tragiek van een generatie
In Moordende Hoeren beschrijft Roberto Bolaño de moeilijkheden op de weg van mensen die op zoek zijn naar een eigen plek en identiteit. Ieder hoofdstuk is op zijn eigen manier melancholisch en onvoorspelbaar. Er zijn slechts drie personages die steeds terugkeren: Bolaño zelf, een man die ‘B’ wordt genoemd, en een vrouw zonder naam. Het enige wat ze gemeen hebben is hun leeftijd: allen zijn in de jaren vijftig in Latijns-Amerika geboren. In Moordende hoeren komen allerlei problemen van deze generatie aan bod.
Zoals uit de titel van deze bundel al blijkt, is Bolaño beslist niet fijngevoelig. Hij geeft de dingen weer zoals ze zijn, zonder fratsen. Vanwege deze eerlijkheid zijn de verhalen nóg sterker en blijven de personages zeker hangen in je gedachten. Door de moeiteloze manier van vertellen leest Moordende hoeren als een gesprek met een oude vriend. De verhalen kunnen het onbehaaglijke gevoel van de personages goed overbrengen op de lezer:
“Ik weet niet hoelang we hierna zwegen. Ik weet wel dat het koud was, want op een gegeven moment begon ik te rillen. Naast me hoorde ik Het Oog een paar keer snikken, maar ik wilde niet naar hem kijken.”
Machteloosheid
Elk verhaal is uniek, maar toch weet Roberto Bolaño steeds opnieuw een onheilspellende sfeer te creëeren. De locaties waarover hij schrijft variëren van Chili of andere Latijns-Amerikaanse landen tot Europese steden als Parijs of Brussel. In elk afgelegen dorp of een grote stad hangt ereen eenzame en melancholische ondertoon. Hierdoor krijgt de lezer een constant gevoel van naderend onheil:
“Alles is donker, zei ik. Het is net een atoomschuilkelder. En ik voegde eraan toe dat de ziel ineenkromp op een dergelijke plek, en ik zou verder zijn gegaan met opnoemen wat ik voelde, de leegte die zich in mijn ziel had genesteld…”
Al is wat hij vertelt nog zo treurig, Bolaño’s stijl is steeds rustig en direct. Door de simpele manier van vertellen, krijg je als lezer af en toe een onbehaaglijk gevoel van machteloosheid, omdat de verhalen een eigen leven leiden. De schrijver speelt met de onvermijdelijkheid van tragiek in het leven. In een van de verhalen schrijft hij zelfs: “Hier zou het verhaal eigenlijk moeten eindigen, maar het leven is een beetje harder dan de literatuur.” Als lezer kun je dus niets voorspellen of veranderen. Je blijft slechts een toeschouwer, ook al zou je soms nog zo graag helpen.
Moordende Hoeren is een weergave van het leven en alles wat onvermijdelijk is. Roberto Bolaño blijft de lezer boeien met zijn directe stijl en tragische onderwerpen. Hierdoor bekruipt de lezer vaak een onbehaaglijk gevoel. Het is een zeer indrukwekkend boek dat vreemde gebeurtenissen en tragiek combineert en zo de lezer deel uit laat maken van de wereld van de personages.
Tags: boek, Chili, Harriot Voncken, Literatuur, magie, meulenhoff, Moordende Hoeren, Recensie, Roberto Bolaño, verhalen, verhalenbundel
Posted in Geen categorie, Literatuur, Recensie | No Comments »
donderdag, oktober 20th, 2011
De zomervakantie is definitief voorbij en de dichters zijn teruggekeerd naar Club Moira in Utrecht. iPoetry begint het nieuwe seizoen demonstratief in zomerse sferen. De altijd olijke presentator slash dichter Alexis de Roode kwam op met zonnebril en een zonnige boodschap: op 13 oktober werd de zomer nog eventjes verlengd en wel met de dichters Roel Weerheijm, Esther Gerritsen, Peter Verhelst en Dennis Gaens. De Zuid-Afrikaanse Gert Vlok Nel zorgde samen met begeleiding voor wat zwoele zuidelijke gitaarliedjes en ook de quiz verhoogde de gemiddelde temperatuur in de zaal als vanouds.
Kortom: de vertrouwde formule van iPoetry is weer afgestoft en in werking gesteld na een zomer van afwezigheid. Het bezoekersaantal stelde tevreden, en zoals altijd begon het minifestival een flink aantal minuten te laat. Vraag is: overtuigt die vaste, succesvolle formule na twee jaar iPoetry nog steeds?
Geslaagd?
Het antwoord is een twijfelachtige ja. Het was een moeizame start van het seizoen voor iPoetry afgelopen donderdag. Hoewel het niveau van de optredens zoals altijd hoog lag en Gert Vlok Nel een interessante aanvulling vormde van het ‘reguliere’ dichtersprogramma, leek het alsof het publiek er nog even in moest komen.
Misschien kwam dit door de toch wel markante afwezigheid van huisband Phinx, die met zijn opzwepende refreinachtige liedjes het publiek van tijd tot tijd energiek wakker schudde tussen de optredens van de dichters door. Maar helaas, Phinx’ voorman Vincent Beijer was ziek. Jammer, want hij had waarschijnlijk de sfeer net dat beetje op kunnen krikken om het publiek wat enthousiaster te maken.
Een goede presentator is het halve werk
Presentator Alexis de Roode maakte de afwezigheid van Phinx echter meer dan goed: hij wist de zaal nu en dan aan het lachen te maken door komische aankondigingen uit te kramen. Dit deed hij ook bij Esther Gerritsen:
“Nog even een saillant en licht erotisch detail: Esthers vader is vernoemd naar drie Belgische koningen, namelijk Leopold, Boudewijn en Albert, dat is toch wel de samba, flamengo en balalaika ineen!”
Goed, bedankt voor deze informatie.
Jong talent
Ook was het jonge talent een aangename verrassing tijdens deze iPoetry editie. Niet alleen de Nijmeegse stadsdichter Dennis Gaens bracht vernieuwende gedichten mee, ook twee studenten van de Rietveld academie kregen een plaatsje op het podium. Zij zetten een gedicht van J.H. Leopold om in een zeer geslaagde multimediale kunstinstallatie, waarvan ook het publiek uiteindelijk onderdeel uit bleek te maken. Deze andere kijk op poëzie was verfrissend en konden de toeschouwers mee naar huis nemen om eens goed over na te denken.
Publiekstrekker
Maar de echte publiekstrekker bleek toch wel – terecht – de veelschrijver Peter Verhelst. De Vlaming laat zien waarom hij meerdere keren de Gedichtendagprijs won in simpele maar effectieve poëtische frasen: “Eeuwigheid is dodelijk voor het verlangen / en dat wisten we.” Hij kreeg met zijn krullerige, kalme persoonlijkheid grip op de avond, waar de andere dichters hier soms minder in slaagden.
Ondanks de onwennige start voor iPoetry, voelde de avond desalniettemin als de zo vaak aangehaalde jas van Rutger Kopland; vertrouwd, maar hij wrong ook een beetje.
Tags: 13 oktober 2011, Alexis de Roode, Club Moira, Dennis Gaens, dichters, Esther Gerritsen, Gedichtendagprijs, Gert Vlok Nel, iPoetry, Iris de Graaf, nieuw seizoen, Peter Verhelst, Poeziecircus, poezievoordracht, Rietveld academie, Roel Weerheijm, Utrecht
Posted in Geen categorie, Literatuur, Reportage | No Comments »
maandag, oktober 3rd, 2011
Na reisgidsen over Rome en Firenze is Luc Verhuyck terug met een nieuw exemplaar. Niet zomaar één, maar een anekdotische reisgids. Op basis van verhalen neemt Verhuyck je mee door Venetië en door middel van interessante anekdotes leert hij je de stad kennen. Verhuyck wil net die extra dimensie bieden die gewone gidsen missen. Hij wil de petites histoires vertellen die de stad doen schitteren.
Venezia is geen gemakkelijk doorblader boek, maar een knus snuisterboek voor liefhebbers, vol overbodigheden die het reizen en het lezen zo boeiend kunnen maken. Verhuyck vertelt over het Venetië van Casanova, Vivaldi, Monet en Hemingway. Verhuyck vertelt niet alleen, hij neemt je waarlijk aan de hand over de mooiste bruggen, de meest rijke straten door en over de gezelligste pleinen. Vergeten verhalen, verhelderende details, met een vleugje romantiek.
Opbouw
Vooral het eerste deel van het boek ‘Venetië, een bijzondere stad’ is een heerlijk deel. De verhalen die hier verteld worden geven als geen ander een beeld van het prachtige Venetië. Zo wordt er verteld over het Venetiaanse carnaval, over het leven van Casanova en de stad. Hoe zij gebouwd is op palen, hoe de straatnummers lopen en over de vele waterputten die de stad rijk is.
Vervolgens neemt Verhuyck je mee naar de verschillende hoogtepunten van de stad, zoals de meest prachtige pleinen, en maar liefst meer dan 50 kerken en kathedralen en vertelt hij over de geschiedenis en kunsthistorie daarvan. Zonder ook maar een stap in de stad gezet te hebben, heb je het gevoel alsof je haar al op je duimpje kent. Verhuyck behandelt ook onalledaagse vragen als ‘Waar woonden Titiaan en Tintoretto?’, ‘Waar komen de paarden op San Marco vandaan?’, ‘Hoe komt de Brug der Zuchten aan zijn naam?’ en ‘Waar ontstond de carpaccio?’.
Stad op palen
Behalve de mooiste stad ter wereld is Venetië zelf ook een verzameling anekdotes en historische verhalen. Beroemde mensen hebben er hun hart verloren of hebben zich door de stad laten inspireren, onder wie Lord Byron, Ernest Hemingway, Richard Wagner, Igor Stravinsky en Claude Monet. En dan hebben we het nog niet eens over beroemde Venetianen als Casanova, Antonio Vivaldi, Giovanni Bellini, Jacopo Tintoretto of Canaletto. Verhuyck doet zijn best – met succes – om ons de stad slechts door middel van woorden te laten bezoeken.
Aanrader!
Door de alfabetische rangschikking, de interne verwijzingen, een handig register en een nuttige plattegrond is Venezia onontbeerlijk voor wie naar de stad afreist. Het boek, dat geïllustreerd is met een aantal foto’s en afbeeldingen, brengt de stad tot leven en geeft Venetië de extra dimensie die in andere reisgidsen ontbreekt. De hoeveelheid foto’s had weliswaar wat opgevoerd mogen worden, maar desalniettemin is het een heerlijk boek. Na het lezen van Venezia wil je nog maar één ding doen en dat is met het boek in de hand door die prachtige stad slenteren en al dat moois aanschouwen.
Tags: anekdotisch, Anne Hofman, Canaletto, Casanova, kanalen, Literatuur, Luc Verhuyck, Monet, palazzo's, Recensie, reisgids, reizen, Tintoretto, Venetië, Venezia, vivaldi
Posted in Geen categorie, Literatuur, Recensie | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
