woensdag, mei 16th, 2012
Na een serie albums waarbij de nadruk op het serene karakter van de muziek lag, heeft de Britse muzikant Richard Hawley zichzelf voor zijn nieuwe album Standing at the Sky’s Edge opnieuw uitgevonden. Met psychedelische geluidseffecten en uptempo rocknummers probeert hij een nieuw publiek voor zich te winnen. En daar lijkt hij aardig in te gaan slagen.
Doordat het album wat toegankelijker is dan zijn voorgangers, weet Hawley de luisteraar meteen voor zich te winnen. De nummers zijn wat betreft opbouw veel compacter dan op bijvoorbeeld zijn laatste album Truelove’s Gutter. Het album klinkt als een frisse interpretatie van jaren ’60 psychedelica, met het verschil dat Hawley niet zingt over alles omvattende liefde of drugsgebruik, maar over alledaagse zaken. Zoals bij al zijn albums staat het gewone leven in zijn geboorteplaats Sheffield centraal en daarvoor draagt ook het nieuwe album een aantal bijzondere boodschappen met zich mee.
Man met een visie
Wanneer je het album aandachtig beluisterd kun je niet om de referenties naar het leven in de Noord-Engelse arbeidersstad heen. Zo zingt Hawley in het titelnummer: “Marie she was a troubled girl (..) she had to sell her body to put shoes on her feet”, een confronterende tekst over het leven aan de rand van de stad. Maar ook de schoonheid van het simpele leven weet Hawley in zijn opzwepende zangpartijen te vatten. Het nummer ‘Seek It’ is een onvervalste ode aan de liefde en degene die zich er moeiteloos aan kunnen overgeven.
In muzikaal opzicht heeft Hawley met dit album een grote sprong gemaakt. Hij gebruikt op verschillende nummers elektronica en schuwt het experiment niet. Niemand had twaalf jaar geleden echter gedacht dat hij één van Engelands meet begenadigde songwriters zou kunnen worden. Na een carrière met de band The Longpigs en een korte affaire met Pulp wees niets erop dat Hawley solo zou doorbreken. Daar kwam verandering in na het uitbrengen van zijn debuutalbum Late Night Final in 2001, dat positief werd ontvangen door zijn vaderlandse muziekrecensenten. Standing At The Sky’s Edge is alweer Hawley’s zevende album en de muzikant klinkt gedrevener dan ooit tevoren.
Sfeermaker
Richard Hawley is een muzikant die zijn vak als geen anders beheerst. Hij weet gevoelige nummers te brengen zonder overdreven clichématig over te komen en speelt gitaar alsof het zijn tweede natuur is. Maar het allerbelangrijkste kenmerk aan zijn werk is dat hij met elk nieuw album een verzameling aan coherente nummers weet af te leveren. Geen enkel nummer op Starring At The Sky’s Edge valt namelijk uit de toon en alle nummers roepen afzonderlijk gevoelens op van hernieuwde levenskracht. Richard Hawley is op dit moment op de top van zijn kunnen en hij laat de luisteraar daar maar al te graag van meegenieten.
Tags: album, at, cd, CultuurBewust.nl, Daniel Westdorp, edge, hawley, Muziek, Psychedelisch, pulp, Recensie, richard, rock, Sheffield, standing, the sky
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
zondag, mei 6th, 2012
Het album van de gelijknamige band The Temper Trap staat vol met melancholische, hypnotische ballades en tegelijkertijd krachtige popmuziek. Na het enorm succesvolle album Conditions uit 2009, waar onder andere het nummer ‘Sweet Dispositions’ op staat, is het een tijdje stil geweest rondom The Temper Trap. Met dit nieuwe materiaal is de band weer helemaal terug. Het dromerige van het eerste album hebben de bandleden vastgehouden en af en toe proberen ze dat te doorbreken met het nieuwe materiaal.
Rustgevende zee en krachtige pop
Het hoogtepunt van de cd is ‘The sea is calling’. Door de rustige melodie en de fijne stem van zanger Dougy Mandagi komt het rustgevende gevoel van de zee erg dichtbij. Akoestische gitaarmuziek klinkt perfect samen met het rustige, galmende zingen van Mandagi. De mannen zijn het hier zelf mee eens. Naar eigen zeggen is ‘The sea is calling’ namelijk één van de sterkste en meest gevoelige nummers die ze hebben gemaakt. Het ligt lekker in het gehoor en is heerlijk om naar te luisteren, maar blijft absoluut niet hangen. Bij het horen van het volgende nummer is dat rustgevende gevoel helemaal weg.
Een nummer dat daarentegen wél blijft hangen is ‘Need your love‘, tevens de opener van het album. Het nummer is inmiddels al uitgebracht als single en daarom nog wat herkenbaarder. Door de ‘ooooo’s’ afgewisseld met ‘I need your love’ is het een blijvertje. De synthesizer komt in het refrein goed naar voren en verstevigt het refrein. Door de drums en het achtergrondkoor swingt dit nummer en lijkt het op de wat stevigere pop die de band met dit album wil neerzetten.
Verhalen vertellen
Bij The Temper Trap gaat het niet alleen om meezingers en goede melodieën. Naast die twee factoren besteedt de band ook aandacht aan het vertellen van een verhaal. ‘London’s burning’ gaat bijvoorbeeld over de rellen in Engeland afgelopen zomer. De zanger, Mandagi, is een geboren Australiër, maar woont al geruime tijd in Londen. Vanuit het raam van zijn flat keek hij naar de rellen die zich beneden zich afspeelden en móest hij er over schrijven. Het nummer begint met een nieuwsbericht en dat ondersteunen de drums. Toch wil de band het onderwerp niet te zwaar maken en zet er daardoor wat ‘luchtigere’ muziek onder, dit komt onder andere door de bijna vrolijke achtergrondzang wat de relschoppers voor moeten stellen.
Het is een feit. The Temper Trap is met het tweede album helemaal terug. Met lekkere drums, fijne gitaarklanken en een stem die terug is van weggeweest weet de band wederom betoverende muziek te maken. Muziek die soms gevoelig is en die afgewisseld wordt met wat hardere klanken. Muziek die verfijnd is, muziek die verrast, muziek van The Temper Trap zoals we die verwachten.
In mei dit jaar begint de band met een nieuwe tour en ook Nederland komen de mannen onveilig maken. Op 30 juni is The Temper Trap te zien op Rockin’ Park in Nijmegen. Het nieuwe album is te koop vanaf 21 mei. Een heerlijk album, vol herkenbare, melodieuze klanken.
Tags: achtergrondkoor, ballades, band, Conditions, Dougy Mandagi, drums, gitaarmuziek, melodie, Need your love, nummer, popmuziek, Single, Sweet Dispositions, The sea calling, The Temper Trap, Zingen
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
maandag, april 30th, 2012
Op het Imagine Film Festival draaide Los Ojos de Julia, geregisseerd door Guillem Morales en medegeproduceerd door Guillermo del Toro. Hij produceerde eerder de film El Orfanato (2007), ook met Belén Rueda in de hoofdrol. De film gaat over de aan zichtverlies lijdende Julia, die na de zelfmoord van haar tweelingzus een onderzoek start naar haar mysterieuze dood.
Als Julia een vreemd voorgevoel krijgt dat er iets mis is met haar tweelingzus, komt ze er achter dat zij in haar kelder zelfmoord heeft gepleegd. Omdat het goed ging met haar zus roept dit bij Julia nogal wat vraagtekens op. Haar zus leed aan dezelfde progressieve zichtverlies als zij, maar zou hieraan geopereerd worden. Een operatie om naar uit te kijken, en zeker geen reden voor zelfmoord. Zodra Julia de reden van het overlijden van haar zus probeert te achterhalen, stuit ze op steeds vreemdere voorvallen. Ze is ervan overtuigd dat een voor anderen onzichtbare man achter de moord zit. Wie deze man is blijft lang onduidelijk, maar duidelijk is dat hij ook Julia begint te achtervolgen.
Blinde paniek
Met haar naderende blindheid overwinnen soms de angsten het van de hoop bij Julia. Telkens als ze een stressaanval krijgt verliest ze twintig procent van haar zicht. Deze onomkeerbare verandering krijgt de kijker telkens te zien. Iedere keer wordt haar zichtveld verkleint. Haar man Isaac (Lluís Homar) ziet met ledeogen aan hoe haar situatie zichtbaar verslechterd. Het getrouwde stel bespreekt hun angsten en hun toekomst. Over die toekomst hoeven ze niet lang na te denken, die wordt snel genoeg voor hen bepaald.
Kleedkamerscène
De zoektocht naar de reden van het overlijden van haar zus brengt Julia in de kleedkamer waar haar zus gesport heeft. Daar is een groepje blinde vrouwen aan het roddelen over Julia’s zus. Ze kunnen Julia niet horen zodat zij het gesprek meeluisteren. Deze scène, waarin Julia tussen de naakte blinde vrouwen staat, geeft een surrealistisch gevoel. De melkwitte ogen van de vrouwen staren met hun lege blikken naar Julia, maar ze zien haar niet. Dit is één van de sterkere scènes in de film, die je als kijker kippenvel bezorgt. Ook een scène waar je een vergelijking zou kunnen maken met het doorgesneden oog in Un Chien Andalou (1929) laat je als kijker dieper wegkruipen in je stoel.
Vertrouwen
De film blijft geen platte horror waarbij alleen het schrikeffect bejegend wordt. Morales verbeeldt de angsten van Julia rondom haar ziekte en laat zien dat zij langzaam het vertrouwen in de mensen om haar heen verliest. Als niemand haar gelooft en er misbruik wordt gemaakt van haar blindheid, wordt je als kijker geconfronteerd met de oneerlijke omgangswijze met blinden. Want de handicap van Julie wordt niet alleen gevormd door haar onvermogen om te zien, maar vooral door haar omgeving die er op een geniepige manier gebruik van maakt. Het afgaan op iemands woord wordt in Los Ojos de Julia genadeloos afgestraft. Niemand is te vertrouwen in het donker.
Tags: belen rueda, el orfanato, guillermo del toro, horror, imagine filmfestival, lluis homar, los ojos de julia, spanning, thriller
Posted in Film, Geen categorie, Recensie | No Comments »
zondag, april 29th, 2012
Het romantisch drama Café de Flore (2011) is het nieuwste werk van regisseur Jean-Marc Vallée, maker van C.R.A.Z.Y. (2005) en The Young Victoria (2009). De film is een zogeheten mozaïekfilm, eentje waarin meerdere verhaallijnen met elkaar verweven zijn. Zo volgen we de succesvolle DJ Antoine (Jean-Marc Vallée) en de alleenstaande moeder Jacqueline (Vanessa Paradis). Het verhaal gaat over hun zoektocht naar liefde en de obstakels die daarbij op hun pad komen. De film stelt interessante levensvragen maar vervalt op driekwart van het verhaal in vaag gefilosofeer over reïncarnatie.
Antoine is ontzettend gelukkig, hij zou zich niets meer in het leven kunnen wensen. Hij heeft twee prachtige dochters, leuk werk en een aantrekkelijke vrouw. Toch mist hij zijn vroegere jeugdliefde, Carole (Hélène Florent), en zij mist hem ook. Beide rouwen zij om het verlies van de langdurige jeugdliefde tussen twee zielsverwanten die ze samen hadden. Als de film terugspringt in de tijd, belandt de kijker in 1969, waar Jacqueline bevalt van een zoon. Tot ieders schrik heeft de baby het syndroom van Down, waarop de vader van het kind besluit de moeder alleen achter te laten. Jacqueline begint hierna aan een koppige maar moedeloze strijd om haar zoon zo normaal mogelijk te laten opgroeien. Met al haar overdonderende liefde en aandacht lijkt ze het jongentje te verstikken. De reden voor het volgen van deze twee verhaallijnen ontvouwd zich pas in het plot.
Onvoorwaardelijke liefde
Sommige liefde is onvoorwaardelijk, zoals de liefde tussen Antoine en Carole en die tussen Jacqueline en haar zoontje Laurent (Marin Gerrier). Maar onvoorwaardelijke liefde geeft geen garantie tot eeuwige liefde. Deze boodschap brengt de film af en toe met een mokerslag in het gezicht. Wie de sleutel heeft tot iemands hart, kan deze persoon ook pijn doen en kwetsen. De film laat de bioscoopbezoeker hierdoor zichzelf existentiële vragen over liefde en de dood stellen. Vragen die ook na de film nog even door je hoofd blijven spoken.
Muzikale steunpilaren
Muziek speelt in Café de Flore een hele belangrijke rol. DJ Antoine gebruikt muziek om zijn leven te dirigeren. Hij is altijd op zoek naar “een soort muziek die het leven maakt zoals het zou moeten zijn”. De film zelf neemt vaak een traag, bijna hypnotiserend tempo aan. Hierdoor voelt de film soms aan als een soort trance. Dit tempo is welkom om de vragen die de film over de liefde stelt te laten berusten.
Paranormale wending
De film weet te ontroeren en te boeien door het stellen van confronterende levensvragen die iedereen wel eens bezig houdt. Jammer genoeg begint de film na driekwart van het verhaal wel erg de weg van het paranormale te bewandelen. Via zielsverwanten wordt al snel een brug gemaakt naar een tweede leven en reïncarnatie. Deze wending zal door de nuchtere filmbezoekers onder ons niet positief verwelkomd worden. Hierdoor verliest de film op het laatst iets van haar zeggingskracht. Het verhaal blijft echter overeind staan door een zowel trieste als hoopvolle boodschap.
Tags: Cafe de Flore, drama, Film, Jean-Marc Vallée, Kevin Parent, liefde, Muziek, romantiek, Vanessa Paradis
Posted in Film, Geen categorie, Recensie | No Comments »
zondag, april 29th, 2012
A Lonely Place to Die (2011) draaide op het Imagine Film Festival en is een spannende achtervolgingsfilm die niet geschikt is voor mensen met hoogtevrees. De film combineert op een subtiele manier adembenemende natuurbeelden met spannende achtervolgingsscènes. Het verhaal waagt zich zelfs aan een overdacht plot maar weet nergens echt te verassen. Toch brengt de film je af en toe op het puntje van je stoel.
Regisseur Julian Gilbey (Doghouse, 2009) introduceert de kijker in A Lonely Place to Die in de wondere maar gevaarlijke wereld van het bergbeklimmen. In de film volgen we een groep bergbeklimmers bestaande uit Alison (Melissa George), Ed (Ed Speleers), Rob (Alec Newman) en Jenny (Kate Magowan). Deze waaghalzen halen gevaarlijke toeren uit op hoge bergen, iets dat een aantal zeer fraaie shots oplevert. Gilbey brengt de natuur in beeld in al haar overweldigende schoonheid.
Hoogtevrees
De hoogte en daarmee de diepte van de klimtochten is soms bijna voelbaar in de film. Dit gevoel wordt, niet zeer verassend, versterkt door shots van vallende stenen en mensen. Vooral in het begin van de film maakt Gilbey voornamelijk gebruik van de dreigende diepte die onder de bergbeklimmers wacht op een val, of een uitglijer. Op dit moment in de film had Gilbey iets meer aandacht moeten besteden aan de karakters. Deze missen namelijk diepgang, waardoor de verhalen niet persoonlijk worden en ook niet echt weten te boeien.
Vergetelijke acteerprestaties
De acteerprestaties werken ook niet erg mee aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De karakters blijven oppervlakkig en daardoor wordt de dood van wie dan ook niet erg memorabel. Vanaf het begin is duidelijk wie er zal overblijven en wie niet, wat enigszins de spanning weghaalt. Maar diepgang is misschien Gilbey’s doel ook niet, dat is om de kijker op het puntje van de stoel te brengen en te houden. Dit lukt meerdere malen. De film is op sommige moment enorm spannend, maar weet geen goede balans te vinden tussen spanning en rust. Hierdoor worden dan wel enige verassende en spannende momenten veroorzaakt, maar laat de kijker achter in een constante positie van onduidelijkheid. De film mist een stramien waardoor de kijker zich minder in het verhaal kan inleven.
Onherbergzame natuur
Gilbey zet de onherbergzaamheid en dreiging van de grenzeloze natuur knap neer. Met veel wijde shots en shots vanuit een helicopter zien we de overweldigende eenzaamheid van het woud. De nietigheid van de mens op een berg. Zoals de tagline van de film al zegt “out there, there’s nowhere to hide”. De natuur vormt een wrede, onvoorspelbare en machtige vijand die je als kijker leert te respecteren. Naast deze prachtige natuurshots weet de film toch hier en daar te boeien door een stroomversnelling aan onverklaarbare gebeurtenissen. Dit weet het gebrek aan memorabele acteerprestaties en het oppervlakkige verhaal niet teniet te doen, maar het maakt veel goed. Als je op zoek bent naar een vermakelijke en spannende film, zit je bij A Lonely Place to Die zeker goed. Als je op zoek bent naar een thriller waar de personages meer diepgang hebben, wordt je teleurgesteld.
Tags: a lonely place to die, bergbeklimmen, bos, Film, hoogtevrees, julian gilbey, melissa george, natuur, spanning, thriller
Posted in Film, Geen categorie, Recensie | No Comments »
vrijdag, april 27th, 2012
Drie beeldschone dames met juweeltjes van stemmen zongen 24 april de rumoerige sfeervolle zaal in The Sugar Club in Dublin stil. Adembenemend waren de lieve breekbare liedjes die gezongen werden met stemmen die perfect bij elkaar passen. Het feit dat Emily, Jessica en Camilla zusters zijn droeg vast bij aan deze kloppende combinatie. Het talent en gevoel dat ze erin legden zorgde voor een uniek en boeiend concert.
Voordat het zover was werd het publiek eerst getrakteerd op maar liefst twee voorprogramma’s. I Draw Slow beet het spits af en deed dat geweldig met een mix van alt-country, folk, roots en americana. De banjo, contrabas, fiddle, gitaar en de heerlijke stem met een rauw randje van Louise kregen het publiek zeker enthousiast. Ze werden opgevolgd door Christof, die verrassend genoeg van Nederlandse afkomst bleek te zijn. Met zijn mooie warme stem en dromerige blik bracht hij zoete singer-songwriter liedjes. Het werd pas echt interessant toen de The Staves hem vergezelde, wat ‘Mind Myself’ tot een hoger niveau deed stijgen. Christof ging nog even alleen verder en ook hij kon rekenen op een uitbundig applaus.
Hemelse meerstemmigheid
Prachtig meerstemmig begonnen de dames van The Staves a capella te zingen, waarna de drum en bas invielen en de nieuwe single ‘The Motherlode’ van het podium klonk. Bij ‘Icarus’ wisselden ze elkaar af in het couplet om in het refrein weer schitterend bij elkaar te komen. Deze magische gelaagdheid deed af en toe hemels aan. Emily zong, Jessica speelde gitaar en zong en Camilla zong met af een toe een schattig gitaartje, de ukelele, in de handen.
Gouden keeltjes
“Sing me a song, your voice is like silver”, zongen de zussen in het breekbare ‘Facing West’. Camilla begon met haar prachtige heldere stem en werd later aangevuld met de wat lagere, warme stem van Emily en het zachte zoete geluid van Jessica. Alle drie bewezen ze gouden keeltjes te hebben, waarmee ze het publiek gebiologeerd lieten luisteren. Ook in ‘Pay Us No Mind’ varieerden de solo’s en werden deze vervolgens als een perfecte puzzel in elkaar gepast.
Zussenpraat
Tussen de liedjes door babbelden de meiden over van alles en nog wat. Al giechelend spelen ze met typische Ierse woorden, grappen ze over whisky, de liedjes die ze wilden spelen en over het Hollandse accent van Christof. Vervolgens wisten ze de luisteraars weer helemaal te imponeren met het vlotte, maar aangrijpende ‘Tong Behind My Teeth’.
Leuk was dat ze de bekendste nummers niet voor het eind bewaarden, zo werd ‘Mexico’ midden in de set gespeeld. Met het dynamische ‘Wisely and Slow’ schaarden ze zich met zijn drieën achter een microfoon om a capella te beginnen, waarbij ze het nog aanwezige rumoer weg wisten te zingen tot er een muisstil publiek overbleef. Tijdens de toegift kwam Christof nu The Staves vergezellen voor ‘Dead and Born and Grown’. Na dit concert was het publiek zichtbaar van deze dames gaan houden. De hemelse samensmelting van de heldere, de zoete en de warme stem boeide tot de laatste minuut.
Tags: Breekbaar, Camilla, Christof, concert, Dublin, Emily, Folk, gitaar, Helder, I Draw Slow, Jessica, Meerstemmigheid, The Staves, the sugar club, ukelele, warm, Zoet, zussen
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
maandag, april 9th, 2012
Clowns, glitterpakken en… de Matthäus-Passion van Bach? Volgens dansgezelschap Emio Greco | PC is dit een prima combinatie. Op een bewerkte versie van Bachs meesterwerk danst Greco de solorol in zijn eigen choreografie Passione in due. Helaas kan de weelderige aankleding niet verhullen dat Greco zelf de zwakke schakel is in een verder redelijke voorstelling.
Dansgezelschap Emio Greco | PC houdt van dramatiek, absurditeiten en extravagante karakters. Ook voor de nieuwe dansvoorstelling Passione in due heeft showdier Emio Greco alles uit de kast getrokken. Met zijn gouden glitterpak lijkt de choreograaf en danser haast een Oscarbeeldje, het decor met de vele ledlampen zou niet misstaan in het Tate Modern Museum en de woeste bewerking van de Matthaüs-Passion is overdonderend.
Emotionele tegenpolen
De herinterpretatie van Bachs compositie is afkomstig van Franck Krawczyk, die het stuk terugbrengt naar de basis met één piano. Naast muzikaal talent toont de componist ook zijn capaciteiten als acteur in de rol van humeurige pianist. Emio Greco speelt met zijn onstuimige danspassen en overdreven expressie een clowneske tegenpool van de stijve Krawczyk. Hij spuwt stralen water in het rond, gaat op de piano zitten en roept met een droevig gezicht om zijn maestro als de muziek stopt. De zekerheid en kracht van zijn mimiek weet Greco niet te vertalen in zijn bewegingen. Armbewegingen worden slordig afgemaakt, robot-achtige passen worden net niet staccato genoeg uitgevoerd.
Geforceerde absurditeiten
De choreografie heeft duidelijk bewegingen en attributen geleend uit eerdere voorstellingen, maar die komen in Passione in due niet tot hun recht. In andere werken zetten jongere en technisch sterkere dansers van Emio Greco | PC met hun clownsneuzen en wild geschreeuw een unieke performance neer. De excentrieke elementen droegen bij aan de ontwikkeling van hun complexe karakters. Nu Greco er alleen voor staat voelen diezelfde eigenaardige bewegingen, attributen en uitroepen geforceerd aan. De projecties van een zeilende neushoorn en het uitspugen van stukjes appel lijken geen ander doel te dienen dan een artistieke indruk te maken.
Passie maar geen sensatie
De passie voor dans en muziek is aanwezig in Passione in due en visie hebben choreografen Emio Greco en Pieter ‘PC’ Scholten ook. Zo is het contrast tussen de clownsfiguur en serieuze pianist een grappige vondst en legt Bachs muziek de basis voor een emotioneel optreden. Ondanks al zijn creativiteit en ervaring blijkt Greco echter niet sterk genoeg om deze voorstelling alleen te dragen. Passione in due is een aardige voorstelling, maar zeker niet het sensationele optreden waar Emio Greco | PC toe in staat is.
Tags: bach, dans, Emio Greco, Emio Greco | PC, Franck Krawczyk, Margot Overman, matthaus passion, moderne dans, Passione in due, Pieter Scholten, Tate Modern, Theater
Posted in Geen categorie, Recensie, Theater | No Comments »
maandag, april 9th, 2012
Twee mannen met wit geschminkte gezichten, donkere haren die glimmen van de brillantine, en nette strakke pakken leven samen in een kleine kamer. Om het ruimtegebrek op te lossen hebben ze alles bijzonder multifunctioneel gemaakt. Het bed is tevens een piano, de boekenkast is ook een ijskast, overal zitten geheime draaideuren verborgen en het eetgerei wordt door middel van een waslijntje doorgegeven. Dit buitengewoon ingenieuze decor is de spil van Lebensraum, waarin theatermaker Jakop Ahlbom mime, humor en illusionisme mixt tot een bijzonder mooi sprookje.
Stomme voorstelling
Jakop Ahlbom liet zich voor zijn nieuwste voorstelling inspireren door het werk van Buster Keaton. Hij was in de jaren ’20 een invloedrijke Amerikaanse acteur en regisseur van stomme films. Net als in de films van Keaton wordt er ook in Lebensraum geen woord gesproken. Toch is de voorstelling niet geluidloos. Leonard Lucieer en Ralph Mulder van de alternatieve rockband Alamo Race Track versterken het stuk met live muziek. Ze staan tussen de acteurs op het podium en gaan met hun bruine streepjespakken letterlijk op in het matchende behangetje. Met hun mooie melancholieke nummers voorzien ze het stille spel van de juiste klanken en zorgen voor een flinke vaart.
Griezelig goede lichaamsbeheersing
De voorstelling draait om de twee mannen (Jakop Ahlbom zelf en Reinier Schimmel) die temidden van al hun slimme uitvindingen samenleven. Door middel van de vele katrollen in het kleine kamertje slingeren ze drinken tevoorschijn, en geven via touwen de peper en het zout aan elkaar door. Maar ze missen nog wat. Ze missen een vrouw. Een zorgzame vrouw die het nodige huishoudelijke werk kan doen, en de mannen wat aandacht kan geven. In hun lange witte doktersjassen gaan ze direct aan de slag, naaien een levensechte vrouw in elkaar en plaatsen een accu in haar borstkas.
Maar al snel blijkt dat deze dame niet zo onderdanig is en een heel eigen plan heeft. Ze verstoort de harmonieuze leefomgeving van de mannen en zorgt voor totale chaos. Silke Hundertmark levert met haar griezelig goede lichaamsbeheersing een buitengewone prestatie als pop die langzaam tot leven komt. Haar ledematen zijn zó stijf en haar gezicht is zó onbewogen dat je jezelf constant af blijft vragen of ze wel echt is.
Trucs waar Hans Klok niets bij is
Lebensraum is beeldend theater van de bovenste plank. De twee mannen maken goed gebruik van het decor, en halen er trucs mee uit waar Hans Klok een puntje aan kan zuigen. Zo verdwijnt de één volledig in een klein zwart koffertje en springt de ander dwars door een schilderij. Ahlbom en Schimmel blijken tevens begenadigde dansers zijn. Ze worstelen, vallen, tollen en gooien elkaar door de lucht alsof het niets is. Alles gebeurt met een uitstekende controle.
Met hun uitgestreken witte gelaten zorgen de mannen net als in een stomme film voor veel geslaagde slapstickmomenten. Maar ondanks al deze grappen is er ook constant een vleugje duister surrealisme aanwezig. De spannende dreiging komt tot een hoogtepunt als de mannen ten onder lijken te gaan aan hun eigen vernuftige uitvindingen. Dit zorgt voor schitterende toneelbeelden en is bovendien een interessante gedachte in onze technologisch georiënteerde maatschappij. Met deze mooie diepere laag weet Ahlbom een beeldende sprookjeswereld te creëren die werkelijk subliem is.
Tags: Alamo Race Track, Buster Keaton, fysiek theater, illusionisme, Jakop Ahlbom, Lebensraum, Marlinde Oppers, Mime, Recensie, Reinier Schimmel, Silke Hundertmark, Stadsschouwburg De Harmonie
Posted in Geen categorie, Recensie, Theater | No Comments »
zaterdag, april 7th, 2012
Het album The Space of a Jump van Bodypolitics is te omschrijven als melodieuze noise-pop. Het gevoel dat de band creëert ligt tussen een droomwereld en de werkelijkheid in. Met dit album zet Bodypolitics zijn eigen identiteit neer en die identiteit is veelbelovend. Het is een band waar we in de toekomst hopelijk nog veel van gaan horen. De pure stem van zanger Giuseppe Valenza is betoverend. De band zet met dit album zijn eigen identiteit neer en probeert een boodschap mee te geven aan de luisteraar.
Verschillende invloeden
Bodypolitics is, volgens eigen zeggen, beïnvloedt door Joy Division, Portshead en Nine Inch Nails. Maar ook door de kunstenaar Marcel Duchamp. Volgens de zanger en tevens mode-ontwerper, Valenza, komt daar de naam van de band vandaan. De kunst van Duchamp, readymade, inspireerde hem en dat gebruikte hij in zijn ontwerpen. Het woord Bodypolitics paste het beste bij zijn ontwerpen en daaruit is ook de naam van de band ontstaan. Bodypolitics wil, net als Duchamp deed, een dynamische boodschap overbrengen op de luisteraar. Volgens de zanger zorgt niet de artiest voor een boodschap, maar doet de luisteraar dat zelf. Ieder op zijn eigen manier. Dat maakt het dynamisch.
Naast al die invloeden is de muziek ook af te leiden van bands als Hurts en Snow Patrol. De melodieën lijken af en toe op die van Hurts, terwijl de pure, betoverende stem van Valenza doet denken aan de stem van de leadzanger van Snow Patrol, Gary Lightbody. Toch wil Bodypolitics zijn eigen identiteit creëren en doet dat door af en toe vreemde geluiden of elementen aan de nummers toe te voegen. Soms door het klinken van voetstappen op de achtergrond en soms door vogels of stemmen.
Mooie nummers in een bijzonder hoesje gehesen
De nummers verschillen allemaal van elkaar, waardoor het lekker afwisselend is om naar te luisteren. ‘The Machine’ begint als een rustig nummer om lekker weg te dromen, totdat ineens een snelle beat in combinatie met elektronische klanken uit de speakers klinkt. De titel van het nummer komt aardig overeen met de melodieën in het nummer, het is af en toe net alsof er een machine op de achtergrond klinkt.
Het nummer Acheron daarentegen is melodieus, vol klanken die af continu rond suizen. De rondsuizende klanken worden afgewisseld met mooie stukjes gitaarmuziek en buitenaardse klanken. Het is een nummer zonder gezang. Na ongeveer 2.30min is het net alsof er een snelweg uit de speakers klinkt. Vogels op de achtergrond, langsrijdende auto’s en een mannenstem bevestigen die vermoedens. Heel bijzonder.
Al die bijzondere muziek bevindt zich in een net zo bijzonder hoesje. Het hele pakket bestaat uit een soort doorzichtige enveloppe met twee anatomische harten erop, daarin zit het cd-hoesje, met de cd die lijkt op een kleine LP en bijgevoegd is een foto van de band. Alleen de buitenkant is al kunst. Kunst om van te genieten.
The Space of a Jump is vanaf 12 april verkrijgbaar. Wil je Bodypolitics in levende lijve aanschouwen? De band treedt op op Festival aan de Werf en op Festival in Vervoering. Voor meer informatie kan je terecht op de site van Bodypolitics.
Tags: Acheron, artiest, Beat, Bodypolitics, buitenaardse klanken, elektronische klanken, Festival aan de Werf, Festival in Vervoering, Gary Lightbody, gitaarmuziek, Giuseppe Valenza, Hurts, identiteit, Joy Division, Kunst, LP, luisteraar, Marcel Duchamp, melodie, Muziek, Nine Inch Nails, noise-pop, Portshead, readymade, Snow Patrol, speakers, The Machine, The Space of a Jump
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
Copyright 2012 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
