Het Nederlands Danstheater 1 sluit het dansseizoen af met een buitengewoon interessante voorstelling. Na het grote succes van Arms en Traces eerder dit jaar, is het nu de beurt aan Move to Move om de zalen te veroveren. Secus van de beroemde Israëlische choreograaf Ohad Naharin, het groots ontvangen werk Silent Screen en de wereldpremière Shine a Light van Sol León en Paul Lightfoot maken deze voorstelling tot een prachtige avond.

Dans met inhoud
Silent Screen van Sol León en Paul Lightfoot wordt wereldwijd bewonderd om de kracht en emotie die de choreografie uitstraalt. Om met het lichaam een verhaal te vertellen en emoties te vertegenwoordigen is de stomme film als inspiratiebron gebruikt. In de voorstelling komt dit concept goed naar voren door het gebruik van videoprojecties en beeldend dansen.

Er is een groot scherm op het podium te zien waarop in eerste instantie een pad naar zee geprojecteerd is. De dansers lijken letterlijk uit dit beeld te stappen en dansen met veel overgave, met openheid en sterke gezichtsuitdrukkingen. Indrukwekkend is het beeld van de dochter van Sol León. Rennend over een bospad wordt de blik in haar ogen steeds duidelijker en indrukwekkender. Wanneer ze een tak breekt, breekt er ook iets in de voorstelling. De muziek wordt chaotisch en de bewegingen veel wilder. Dit maakt de dans net even wat spannender.

Het mannelijke geslachtsdeel tussen de benen gepropt
In Secus laat Ohad Naharin – artistiek directeur van the Batsheva Dance Company – de dansers in gekleurde kleding opgesteld in rijen staan. De dansers vertolken elk een eigen rol waardoor er een enorme veelzijdigheid op het podium ontstaat. Het door elkaar bewegen zorgt voor een prachtig gestructureerd samenspel waardoor er van chaos geen sprake is. Het spelen met grote en kleine bewegingen, met overdrijving en zachtheid, is de kracht van Secus. Erg leuk is het duet van twee jongens, waarbij ze ballroomdansen en spectaculaire lifts laten zien.

De dansers geven zich letterlijk bloot wanneer ze opgesteld in drie rijen om de beurt bewegen en de volgende in de rij de beweging na doet. De bewegingen gaan van op de grond vallen en balletposities tot de broek uit doen waardoor geslachtsdelen zichtbaar zijn. Omdat een danseres hiermee begint en zij geen penis heeft, proppen de dansers die volgen hun geslachtsdeel tussen hun benen. Naharin wil hiermee voorbij gaan aan de grenzen van de dansers. Secus is een fris hedendaags dansstuk, waarbij het plezier en de vrijheid van bewegen duidelijk zichtbaar is.

Duisternis leidend tot helder licht
Een danser staat met gebogen rug op het podium in Shine a Light. Hij draagt witte kleding en immens hoge plateau schoenen. De wit-blonde haren die over zijn gezicht vallen reiken tot de grond. Enge stemmen galmen door de luidspreker. Vier dansers aangekleed als strijders komen op en praten in een voor het publiek onbekende taal terwijl gegrom van dieren de sfeer nog spannender maakt. De bewegingen en gezichten zijn duister, woest en wild. Zoals Lightfoot zegt moet deze duisternis juist aanwezig zijn om licht helder te laten schijnen. Shine a Light is een prachtig voorbeeld van danstheater met een hoge dosis dramatiek.

Het Nederlands Danstheater 1 is er in geslaagd een indrukwekkende voorstelling neer te zetten. Sol León en Paul Lightfoot bewijzen opnieuw grootse choreografen te zijn, maar ook Naharin laat met Secus zien dat hij een grote naam in de danswereld is. Move to Move is werkelijk een prachtige afsluiter van een sterk dansseizoen.

Gepubliceerd op: 19-05-2012