In de mime-voorstelling Bravo! van Menno Vroon draait het om de vraag hoe je kunt voldoen aan je eigen ideaalbeeld van de mens. Dat vertelt de flyer tenminste. De acteurs spelen voortreffelijk, maar de voorstelling is zo geregisseerd dat het publiek geen toegang krijgt tot het verhaal. Of willen ze ons ook niets vertellen?

Het antwoord op die vraag blijft onduidelijk in deze nieuwe productie van antropoloog en (geëngageerd) theatermaker Vroon. Wat doen deze drie jonge, expres niet al te goed geklede, mannen hier? Ze weten zich duidelijk geen houding te geven in de ruimte. Daar gaan ze alledrie ook anders mee om. De één (Fabián Santarciel de la Quintana) krijgt van tijd tot tijd – overigens zeer geloofwaardige – woedeaanvallen, de ander (Marc Stoffels) verbergt ongemak met een grote mond en nummer drie (Vroon zelf) verlamt.

Dat doen ze goed. Over elk detail lijkt nagedacht te zijn. De spelers bewegen zich realistisch, eigenlijk mooier dan ‘gewone’ mensen. Een zoenscène tussen de Spaanse Fabián Santarciel de la Quintana (nummer een) en Vroon (nummer drie) is werkelijk prachtig. Vroon staat als versteend op het toneel en werpt daardoor een enorme barrière op. Het is ongelooflijk spannend hoe Santarciel de la Quintana toenadering zoekt, zich voorzichtig tegen Vroon aanvleidt, om hem dan toch bruut te lijf te gaan.

Bravo! gaat volgens Vroon over het ongemak van een ideale mens te willen zijn. Bij aanvang van de voorstelling lijkt het ook die kant op te gaan. Op de vloer in de theaterzaal van het schitterende Veem-theater ligt een verdwaalde omgewaaide boom en in de achterwand wordt de deur opengezet. In het kamertje daarachter verkleden de spelers zich van tijd tot tijd. Er klinkt een nauwelijks verstaanbare monoloog uit dat kamertje, die even later wordt voortgezet via een geluidsbox:

“Ik wil zonder angst leven, onvoorwaardelijk liefhebben … ik wil minder egocentrisch zijn … Ik wil goede vrienschappen hebben, liefst multicultureel … Ik wil te vertrouwen zijn. Ik wil bezig zijn met de dingen die echt belangrijk zijn, maar wat is echt belangrijk?”

Gaat het Vroon om het feit dat je, door jezelf zoveel druk op te leggen om een perfect mens te zijn, een egocentrische zak wordt? Dat mooie ideeën dan betekenisloos worden? Dat gerichtheid op de wereld dan vooral gerichtheid op het zelf is die bovendien nergens toe leidt? Dat genoeg goed genoeg is?

Het publiek moet hard werken, maar krijgt van Vroon weinig aanknopingspunten voor het verhaal of de boodschap aangereikt. Wil Vroon verwarring scheppen? In dat laatste slaagt hij, al verliest hij er ook zijn publiek mee. Over deze voorstelling wordt weliswaar nagepraat, maar niet over de ideeën of vragen waartoe maatschappijkritisch theater gewoonlijk stimuleert. Daarvoor is Bravo! te ontoegankelijk. En dan blijf je als theatermaker een roepende in de woestijn.

17-05-2010