Eenvoud en een sterke chemie maken van Amour een pareltje

Amour - Michael Haneke Recensie

nov
17

Door:

Dat het tegenwoordig nog steeds mogelijk is om zonder speciale filmtechnieken een prachtfilm te maken, bewijst Michael Haneke met Amour. Hij laat zien dat het verfilmen van een universele gebeurtenis en een enorm sterke chemie tussen de hoofdpersonages genoeg kan zijn om van een film een pareltje te maken. Zonder twijfel is Amour één van de beste films uit 2012.

In Amour is de kijker getuige van het einde van het leven van Anne (Emmanuelle Riva) en Georges (Jean-Louis Trintignant). Dit echtpaar, dat inmiddels al op leeftijd is, leidt een gelukkig bestaan totdat Anne een infarct krijgt vanwege een verstopte hoofdslagader. Ze besluit zich te laten opereren, maar raakt verlamd en gaat steeds verder achteruit. Georges blijft haar tot het bitterende eind verzorgen, maar ziet dat hij het contact met haar verliest en haar dreigt kwijt te raken.

Intieme sfeer

Op de beginscène na speelt het geheel zich af in het huis van Anne en Georges. Deze huiselijke omgeving is na Anne’s hartinfarct en haar verlamming als gevolg van een operatie de enige omgeving waar zij zich kan bevinden. Gedurende haar aftakeling wordt de focus verplaatst naar de slaapkamer waar Anne zich bevindt. Georges worstelt omdat hij haar wil verzorgen, maar tegelijkertijd een uitvlucht probeert te vinden. De kleine ruimtes in de voor hen vertrouwde omgeving zorgen voor een intieme sfeer van begin tot eind.

Op een heel subtiele manier toont Amour hoe Georges met deze situatie omgaat. Georges’ emotionele gezichtsuitdrukkingen laten zien hoe treurig hij zich voelt nu alle aandacht gaat naar de verzorging van Anne. Er wordt weinig verteld over het verleden van beide personages. De film toont juist hoe het leven kan eindigen en hoe dit echtpaar tot het laatste moment samen wil blijven. Ondanks de heftige gebeurtenissen blijven zij een positieve energie delen en weet de film te ontkomen aan een overvloed van dramatiek. De confrontatie met ouder worden is bovendien voor veel mensen herkenbaar en versterkt het meeleven met de personages.

Sterke chemie

Amour bevat geen onnodige technische hoogstandjes en is een puur geheel. De eenvoudige cameratechnieken en het ontbreken van achtergrondmuziek zorgen voor een bijzonder kalme sfeer. De kracht van de film zit in het ongelofelijk sterke universele thema en de chemie tussen de twee hoofdpersonages, die goed op elkaar zijn ingespeeld. Knap is ook de wijze waarop Emmanuelle Riva speelt hoe ze zowel geestelijk als fysiek langzaam verslechtert. Voor deze prestatie is een enorme inleving vereist.

Mooie traagheid

In de hele film domineert een bepaalde traagheid, die overeenstemt met de traagheid van de steeds meer aanwezige ouderdom. Shots houden lang aan en een aantal scènes duren erg lang, wat de akelige omstandigheden benadrukt en het begrip voor de moeilijke situatie van Georges vergroot. Voor liefhebbers van spannende films met een grote dynamiek is deze film niet weggelegd, maar met de bekroning van de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes 2012 is Amour één van de hoogtepunten van dit jaar op het gebied van Arthouse-films.

Gepubliceerd op: 17-11-2012

Facebook reacties