In 2007 besloot een Waalse moeder in Nijvel haar vijf kinderen om het leven te brengen door hun keel door te snijden. Dat regisseur Joachim Lafosse twee jaar geleden besloot om dit verhaal te verfilmen zorgde voor heel wat discussie. Een verhaal waarvoor je nou niet echt even lekker gaat zitten. Lafosse riskeert veel door de opbouw van de film langzaam te laten verlopen, maar het indrukwekkende acteerwerk maakt deze zware film tot een intrigerende kijk in de beweegreden van de moordende moeder.

Dat Lafosse affiniteit heeft met problematische gezinssituaties is te zien uit zijn vorige films. Dit keer volgen we het stel Mounir (Tahar Rahim, Un Prophète) en Murielle (Émilie Dequenne) die tot over hun oren verliefd op elkaar zijn. Zij besluiten jong te trouwen en in te trekken bij de man die Mounir uit Marokko heeft gehaald, de dokter André. De driehoeksverhouding die ontstaat wordt steeds gecompliceerder als Murielle zwanger wordt van niet één, maar uiteindelijk vier kinderen.

Overtuigend acteerwerk
Murielle ervaart haar omgeving steeds meer als verstikkend. André zorgt voor de nodige spanningen in het huis. Hij zorgt voor alle materiële zaken, waardoor het jonge gezin afhankelijk van hem is en blijft. Acteur Niels Arestrup zet André fenomenaal neer. André speelt een psychologisch spel met Mounir en Murielle en drijft de twee steeds verder uit elkaar. Lafosse heeft ervoor gekozen om het begin van de film, waar Murielle vier keer bevalt, in een stroomversnelling te laten zien. Eerst lijkt deze keuze spijtig, maar zo blijft er meer tijd over voor het belangrijkste stuk van de film: de aftakeling van Murielle. Émilie Dequenne zet de zowel fysieke als mentale aftakeling van Murielle geloofwaardig neer, haar transformatie in de film is verbluffend. Tahar Rahim blijft in deze film helaas wat op de achtergrond, terwijl verwachtingen rondom zijn acteerwerk door zijn rol in Un Prophète toch redelijk hoog gespannen zijn.

Riskante opbouw
Lafosse lijkt de stijl van de film ondergeschikt te vinden aan het verhaal. Met een gevoelig onderwerp als deze is de opbouw van de film dan ook van cruciaal belang. Lafosse maakt hierin enigszins verrassende keuzes, die niet alleen maar goed uitpakken. Door in de beginscène direct te verwijzen naar de dood van de vier kinderen, duurt de aanloop naar het eigenlijke incident soms bijna vervelend lang. Maar de duur van de opbouw komt uiteindelijk ten goede van het verhaal. Doordat de aftakeling van Murielle zorgvuldig in beeld wordt gebracht, kan de kijker hier begrip voor opbrengen. Dit zorgt niet voor vergiffenis aan het einde, maar de beweegredenen van Murielle worden zichtbaar gemaakt. En hier lukt het Lafosse te bereiken wat moeilijk is voor het medium film; het visualiseren van gevoelens die niet worden uitgesproken.

A Perdre la Raison gaat om het verliezen van het gezonde verstand. Lafosse laat zien dat dit verlies vooraf gegaan wordt door het verliezen van vele andere dingen, zoals Murielle’s zelfstandigheid, rust en zelfrespect. Geen film voor een gezellig uitje, wel één die vragen oproept en het lef heeft onbespreekbare onderwerpen aan te kaarten.

Gepubliceerd op: 10-09-2012