“We rely on mutual trust and discretion, and there are very heavy penalties for any breaches of discretion.” Een kalme, maar krachtige vrouwenstem spreekt haar nieuwe meisje toe, begeleid door prachtige, sprookjesachtige beelden en mysterieuze muziek. De trailer van Sleeping Beauty spreekt tot de verbeelding en doet verlangen naar meer. Helaas is daar ook alles mee gezegd.

De rol van ‘schone slaapster´ Lucy wordt gespeeld door de prachtige Emily Browning. Haar betoverende schoonheid – een blanke, egale huid met volle lippen en rode, golvende haren – trekt direct je aandacht. Maar enkel schoonheid is niet voldoende om je te laten onderdompelen in dit zogenaamde sprookje. Zogenaamd, omdat het niks te maken heeft met de bekende slaapster Doornroosje.

Geen sprookje
Dit duistere ‘sprookje’ (een stempel die door de makers onterecht wordt gedrukt, op Browings schoonheid en wat gestrooid rood fruit na) van Julia Leigh vertelt het verhaal van Lucy, een studente die verschillende baantjes heeft om haar huur en studie te kunnen bekostigen. Voor haar nieuwste baantje als ‘schone slaapster’ maken oude, rijke mannen gebruik van haar lichaam terwijl ze slaapt. Let wel: zonder penetratie. De bezoekjes van de mannen zijn in geen geval prettig om naar te kijken; de ene man likt grommend haar gezicht, een ander legt Lucy op ruwe wijze in de meest oncomfortabele posities.

Veel vraagtekens
Ondanks dat Browning prima acteerwerk levert, kenmerkt Sleeping Beauty zich door een gebrek aan personageontwikkeling. Lucy’s beweegredenen om de dingen te doen die ze doet lijken onlogisch. Dat komt omdat je haar, en de andere personages, niet leert kennen. Lucy is voor de kijker één groot vraagteken: Waarom betaalt ze haar huur niet? Waarom verbrand ze haar geld? Waarom heeft ze zoveel baantjes? Waarom verkoopt ze haar lichaam zo graag? Op een bepaald moment zegt Lucy terloops dat ze een agressieve moeder heeft die aan de alcohol zit. Wellicht komen haar keuzes dus voort uit een soort moedercomplex? We zullen het nooit weten.

Stilstand
Behalve het gebrek aan personageontwikkeling is de slechte verhaallijn wellicht het grootste probleem van Sleeping Beauty: het kent geen echt plot, geen climax, het werkt nergens naar toe. De film is een aaneenschakeling van korte incidenten, waardoor het verhaal stil lijkt te staan. Gevolg is dat de kijker niet geraakt wordt, deze krijgt alleen maar mooie plaatjes voorgeschoteld. Want de beelden maken wel enigszins indruk: de gekozen composities – klassieke, symmetrisch ingerichte decors – zijn prachtig en moeten je door de 100 minuten film heen slepen.

Sleeping Beauty is één groot vraagteken. Maar misschien had Leigh daar bepaalde intenties mee? Wilde ze de kijker zich laten voelen zoals Lucy? Ze kent geen emotie, haar leven gaat nergens heen, ze kijkt niet naar de toekomst, ze laat niemand echt toe? Met die gedachte in het achterhoofd is de film iets beter te verdragen, maar het blijft frustreren. Het gaat niet verder dan de – toch prachtige – oppervlakte; de schone blanke huid van Lucy.

Gepubliceerd op: 31-07-2012