De Canadese komedie Starbuck van regisseur Ken Scott is een sympathiek verhaal over het vaderschap en familieliefde. De vaderlijke gevoelens van trots en bescherming zijn allen aanwezig, in meerdere mate welteverstaan. De vader in kwestie is David Wozniak (Patrick Huard). Zijn status: vrijgezel, maar met een zwangere ex-vriendin.  Schulden: $80.000.  Aantal kinderen: 533 stuks. 

Door zijn gebrek aan echte talenten heeft David een simpele baan en nauwelijks groeiende cannabis op zolder. Bovendien leeft hij al jaren met hijgende schulden in zijn nek, die hem soms zelfs met wat marteltechnieken daaraan herinneren. Twintig jaar geleden kwam zijn inkomen van een vruchtbaarheidskliniek. Onder de naam Starbuck doneerde hij er zijn sperma. Wanneer zijn ex-vriendin (Julie LeBreton) aankondigt zwanger van hem te zijn, beseft de 42-jarige David dat hij voor dit kind een verantwoordelijke vader wil zijn.  Zijn naderende vaderschap wordt echter op de proef gesteld wanneer 145 van zijn nakomelingen de vruchtbaarheidskliniek gerechtelijk hebben geëist om de identiteit van ‘Starbuck’ bekend te maken.

Who the fuck is Starbuck?
Het meest bijzondere deel van de film is de introductie van de interessante karakters, namelijk David’s kinderen, geboren uit zijn spermadonaties. Ieder van hen is bijzonder en David, die zijn identiteit als hun biologische vader geheim houdt, weet het beste uit hen te halen. Hij raakt bevriend met de zwaarmoedige gothic, breekt het ijs bij de verveelde badmeester en stimuleert de beginnende acteur zijn droom achterna te gaan. Zijn kinderen blijken karaktereigenschappen van hem te bezitten, wat hem afwisselend vaderlijk trots, als wel beschaamd en verdrietig maakt. Wanneer hij per ongeluk belandt in een vergadering, bijgewoond en voorgezeten door al zijn kinderen met als onderwerp: “wie is de donor Starbuck ?” realiseert hij zich het probleem. Al deze kinderen zijn op zoek naar hun vader.

De kracht van dit verhaal ligt in het karakter David. De ontwikkeling van zijn personage is gevoelig weergegeven. Langzaam transformeert hij van de masturberende, cannabis kwekende, onverantwoordelijke ‘El Masterbator’,  in een zorgzame vader. Deze verandering komt tot stand door de liefde die in zijn ogen verschijnt bij het zien van zijn kinderen. Als een beschermengel wil hij over hen allemaal waken.

Vaderliefde en humor uit een plastic bakje
Het script voelt realistisch en herkenbaar aan. Zo wordt een prachtig moment van een enorme groepsknuffel van alle kinderen met hun vader David, plots afgebroken wanneer men realiseert dat dit toch een beetje ongemakkelijk is. Regisseur Ken Scott en scriptschrijver Martin Petit hebben de zachtmoedige onderwerpen vaderschap en familieliefde gecombineerd met wat gênante accessoires en extreme getallen (533 masturbatie sessies!). David weet door zijn vaderlijke liefde, de liefde te winnen van zowel zijn kinderen als de kijker. Starbuck bezit humor en familieliefde met een realistische kant, allemaal afkomstig uit een plastic bakje.

Gepubliceerd op: 13-07-2012