Wat als je ontdekt dat je achttienjarige zoon niet van jou blijkt te zijn en je hem eigenlijk als je vijand zou moeten beschouwen? In Le fils de l’autre worden een Israëlisch en Palestijns gezin geconfronteerd met dit gegeven. Beide families zijn genoodzaakt hun eigen overtuigingen vanuit een ander perspectief te bekijken, wat heftige confrontaties met zich meebrengt. Dit maakt van Le fils de l’autre een indringend drama.

De achttienjarige Joseph (Jules Sitruk) woont met zijn Israëlische ouders Orith (Emmanuelle Devos) en Alon (Pascal Elbé) en zijn zusje in een voorstad van Tel Aviv. Wanneer hij het Israëlische leger in gaat, blijkt uit een bloedonderzoek dat hij onmogelijk het kind kan zijn van zijn huidige ouders. Duidelijk wordt dat Joseph vlak na de bevalling door de chaos van een bomaanval per ongeluk is verwisseld met een andere baby: Yacine (Mehdi Dehbi). Deze is opgegroeid op de Westelijke Jordaanoever bij de Palestijnse Saïd (Khalifa Natour) en Leïla (Areen Omari) en zijn broer en zus.

Wanneer de ouders van beide kinderen dit te horen krijgen, besluiten de moeders Orith en Leïla om hun zonen op de hoogte te brengen. Waar Yacine met open armen wordt ontvangen in het Israëlische gezin, heeft de Palestijnse Leïla de grootste moeite haar man en oudste zoon te overtuigen om Joseph in de familie te accepteren.

Verbondenheid
Yacine en Joseph durven allebei hun vrienden niet te vertellen wie ze werkelijk zijn, uit angst dat ze niet meer geaccepteerd zullen worden. Om die reden trekken ze veel met elkaar op en ontstaat er een hechte vriendschap. Ze voelen zich immers allebei Palestijns en Israëlisch, maar kunnen niet besluiten welke identiteit domineert.

In plaats van het belichten van de innerlijke strijd van de personages, heeft regisseuse Lorraine Lévy de nadruk gelegd op de verbondenheid tussen de gezinnen. De Israëlische Yacine die in Parijs studeert, deelt de liefde voor Frankrijk met Orith en Alon. Joseph blijkt met zijn Palestijnse vader een grote passie voor muziek te delen. In beide gezinnen groeit een gevoel van waardering voor de ander, wat een positieve lading geeft aan de film.

Geen feel good movie
Toen Lévy de synopsis van Le fils de l’autre onder ogen kreeg, besloot ze dit project aan te nemen vanwege de nadruk op het thema ouder-kind relatie. Zij en haar producenten zijn niet afkomstig uit Israël of de Palestijnse gebieden, waardoor het schrijven van het script een proces was waarbij de Palestijnse en Israëlische crew-leden veel werden betrokken. Doordat Lévy geen partij heeft gekozen voor Israëliërs of Palestijnen, lijkt deze film een geloofwaardige representatie te geven van beide bevolkingsgroepen.

Ondanks dat de verbondenheid en waardering voor de ander in de film centraal staan, is Le fils de l’autre geen feel good movie. Alle personages moeten hun waarden en overtuigingen bijschaven en dat gaat niet bij iedereen even gemakkelijk. De film heeft een aantal ontroerende momenten en wanneer de personages lastige keuzes moeten maken, is de spanning goed voelbaar. Dit zorgt ervoor dat Le fils de l’autre indringende film is die van begin tot eind blijft boeien.

Gepubliceerd op: 11-07-2012