Is euthanasie een gerechtvaardigde dood? Voor Ben (Wilbert Gieske) wel. Wannie de Wijn behaalde als schrijver en regisseur van het toneelstuk De goede dood veel succes en besloot het script daarom naar het witte doek te halen. Met de originele cast heeft De Wijn getracht de film even groot te maken als het toneelstuk. Dat toneelstukken niet altijd geschikt zijn om te verfilmen, toont ook De goede dood. Dit heeft niets te maken met het acteerwerk van de cast, maar alles met het gebrek aan actie en context.

“Morgen gaat mijn vader dood. Morgenochtend, om 9 uur”. Met deze woorden begint Sam (Saskia Bonarius) de film. Haar vader Ben heeft besloten om euthanasie te plegen, omdat hij lijdt aan terminale longkanker. Deze beslissing maakt veel los binnen de familie van Ben en de hele film concentreert zich verder op deze situatie. Tijdstippen die verschillende keren in beeld verschijnen, leiden je als kijker door de dag voor de dood van Ben heen om te eindigen bij de cruciale dag zelf.

Te statisch
Een vaststaand gegeven bij De goede dood is dat je vanaf het begin precies al weet hoe het verhaal gaat eindigen. Dat is niet erg, zolang de weg naar het eindpunt nog niet helemaal is uitgestippeld. Helaas bevat het verhaal van De Wijn weinig verrassingen. Bovendien doet de film heel statisch aan, omdat er maar op één locatie gefilmd is: in het huis van Ben. Tijdens het kijken kan je je aan de andere kant wel weer voorstellen dat het toneelstuk van De goede dood een groot succes was, omdat de acteurs hun rollen uitstekend spelen. Vooral de broers van Ben stelen de show: Michael (Huub Stapel) als de gladde zakenman die overal wel een antwoord op heeft en Ruben (Hans Thissen) als een vertederende, autistische reus die zo zijn best doet om zijn broer in de laatste dag van zijn leven te steunen. Goed acteerwerk is alleen in dit geval niet doorslaggevend genoeg.

Tekort aan context
Behalve het gebrek aan actie, mist De goede dood ook in bepaalde mate een context. Pas op de helft van de film kom je erachter wat Ben precies mankeert en waar de plotselinge beslissing voor euthanasie vandaan komt. Dit wordt niet uitgewerkt, net zomin als de wantrouwigheid van Michael ten opzichte van de vriendin van Ben, Hannah (Will van Kralingen). Daar lijkt in eerste instantie nog een spannend zijspoor te ontstaan, maar ook hier wordt geen verdere aandacht aan besteedt. Het is daardoor lastig om je in de personages in te leven, omdat je niet echt de diepte met ze ingaat.

Hoewel De Wijn een eerlijke poging heeft gedaan om De goede dood tot zijn recht te laten komen in de bioscoop, had het verhaal toch beter alleen een toneelstuk kunnen blijven. In het theater stoort een gebrek aan actie en context namelijk minder dan in een filmzaal, zeker wanneer de acteurs van zulk hoog niveau zijn.

Gepubliceerd op: 10-07-2012