Amélie. Je hoeft de naam maar te noemen en men begint heimelijk te zuchten; het is wellicht de populairste Franse film tot nu toe (hoewel het recent uitgekomen Intouchables ook een goede kans maakt op deze titel). Audrey Tautou, die de titelrol op zich nam, wordt als een groot acteertalent gezien. Dat haar nieuwste film, La Délicatesse, op sommige websites negatieve recensies kreeg, is dan ook een grote verrassing. Maar zijn die kritieken terecht?

Die vraag kan alleen maar met een stellige ‘nee’ beantwoord worden. Het sterke acteerwerk is bij alle personages van La Délicatesse aanwezig, maar Audrey Tautou steelt – samen met haar tegenspeler François Damiens – de show. Haar ongewone schoonheid, waarbij haar krachtige gezichtsuitdrukkingen onmisbaar zijn, en het vermogen om het personage een ongrijpbare eigenheid mee te geven, laten Tautou wederom schitteren op het witte doek.

La Délicatesse toont dat de romantische komedie niet  bomvol clichés hoeft te zitten, het acteerwerk beresterk kan zijn, echte liefde niet om strakke kapsels en stoere praatjes gaat en dat het genre je na afloop nog kan laten nadenken en napraten.

Een Zweedse verrassing
In het scenario waarin Audrey Tautou haar talent nogmaals bevestigt, zijn Nathalie (Tautou) en François een ongelooflijk gelukkig getrouwd koppel. Zo’n stel waarvan je denkt: kan het íets minder gelukkig? Helaas komt tegenslag snel wanneer François tijdens een rondje joggen een ernstig ongeluk krijgt en overlijdt. Nathalie stort zich volledig op haar werk (iets met dossiers die afgehandeld moeten worden) en komt de eerste drie jaar haar huis en kantoor niet uit. Tot daar Markus aan haar bureau verschijnt; een onaantrekkelijke Zweed – en collega – die problemen heeft met ‘dossier 114’.

Markus is een verrassend leuk personage en Damiens is daarvoor uitstekend gecast. Hij is groot, log, rossig, onzeker en draagt niks anders dan nietszeggende beige truien. Tegelijkertijd blijkt hij onbedoeld erg grappig te zijn, op een onclichématige manier. Markus is niet de ‘standaard loser in een romantische komedie’, maar een man die moeilijk te grijpen is en daardoor blijft boeien. De regisseurs (de broers Foenkinos) weten de kracht van de Zweed uitstekend te benutten. Op een bepaald moment strekt Markus zijn arm naar de kijker uit, waarna de volgende scène begint. Zo komt hij nog dichter bij je; je zou zijn hand even willen pakken en tegen hem zeggen: ‘kom op, je bent een lieverd en het komt heus allemaal weer goed.’

Pijnlijk oppervlakkig
De beste vriendin van Nathalie, Sophie (Joséphine de Meaux, ook kort te zien in Intouchables), speelt de hoofdrol in een nogal pijnlijke scène. Ze geeft  een bescheiden feestje waar Markus voor het eerst in het openbaar ten tonele verschijnt. Het enige wat Sophie over hem heeft op te merken is: “Jij kunt wel wat beters krijgen.” Nu is hij misschien niet moeders mooiste, maar als beste vriendin zou je beter moeten weten. Gaat het er niet om dat je dierbaren gelukkig zijn? De non-reactie van alle andere aanwezigen toont wel aan hoe oppervlakkig men vandaag de dag is. Iets om over na te denken.

La Délicatesse kent hetzelfde soort verdriet als One Day en eenzelfde optimistische kwaliteit als Amélie. Het is een verrassende romantische komedie, die de kijker op precies de juiste momenten weet te ontroeren en toch ook vaak laat lachen, waardoor je – ondanks het trieste verhaal – alleen maar met een grote glimlach de bioscoopzaal kunt uitlopen. Markus blijkt een geluk bij een ongeluk, dus mocht je vriendje de komende dagen enthousiast gaan joggen, dan hoef je nergens voor te vrezen.

Gepubliceerd op: 03-07-2012