In Girl Model (2011) volgen we het verhaal van de 13-jarige Nadya uit Siberië, die naar Tokyo wordt gestuurd om het te gaan maken als model. Hierbij laat ze honderden jaloerse meisjes achter zich. Meisjes die net als haar de armoede en vreselijke kou willen inruilen voor een warmer, Westers oord. Al snel blijkt dat het vertrek een hoop ellende met zich mee brengt. Het werk dat er voor haar zou zijn in Tokyo is er niet en samen met een lotgenoot leeft Nadya van casting tot casting. Helemaal alleen, in een land waar niemand haar verstaat, lijkt haar droom niet meer zo mooi. Regisseurs David Redmon en Ashley Sabin (Mardi Gras: Made in China, 2005) gaan in Girl Model de confrontatie aan met de harde modewereld en dat levert een zeer indrukwekkende documentaire op.

Honderden magere tieners in bikini, wachtend in rijen tot ze eindelijk aan de beurt zijn om gekeurd te worden. Dat is het beeld van de casting waarmee de documentaire begint. Het ene na het andere meisje wordt weggestuurd of op dieet gezet. Slechts een paar meiden mogen zich gelukkig prijzen, waaronder Nadya. Modelscout Ashley, de tweede persoon die in deze documentaire gevolgd wordt, weet precies wat ze zoekt; Japan houdt van jong, mager en onschuldig. Ashley zit al jaren in het vak en geeft aan er eigenlijk ook al jaren uit te willen. ‘De modellenwereld is nep en nergens op gebaseerd’, klaagt ze. Ook weet ze hoe hard de wereld is waar de jonge meisjes in terecht komen, meer dan de helft komt terug met een schuld van 2000 euro.

Succes gegarandeerd
Siberië is een land waar veel armoede heerst en de kans op een goede baan is er erg klein. Ouders worden gemotiveerd door lokale modellenbureaus om hun kind modellenwerk te laten doen omdat het garantie geeft tot succes. Omdat Nadya’s ouders het geld erg goed kunnen gebruiken, geeft haar moeder haar op voor een casting. Ashley geeft aan dat dit het klassieke verhaal is en dat de modellen keer op keer teleurgesteld worden. Haar pessimistische kijk op de modellenwereld geeft de documentaire een tragische ondertoon, waardoor je medelijden krijgt met iedereen die er in verwikkeld is geraakt. Doordat de perspectieven van de twee hoofdpersonen totaal verschillend zijn, wordt voorkomen dat de kijker een eenzijdig beeld krijgt van de mode-industrie. Ashley heeft ervaring, weet hoe de wereld in elkaar zit en spreekt haar ongenoegen daarover uit. Nadya is piepjong, naïef en wordt keihard geconfronteerd met de realiteit van het modellenvak en de eenzaamheid die deze met zich meebrengt.

Pure emoties
Het lijkt alsof de regisseurs zich zo min mogelijk hebben bemoeid met de situaties die zich voordoen, waardoor ze een zeer realistische documentaire hebben kunnen neerzetten. Zo grepen ze bijvoorbeeld niet in bij meerdere pijnlijke momenten. De wanhoop van Nadya is puur en echt, net als de ontevredenheid van Ashley. Deze emoties, in combinatie met de heftige, onbekende omgeving waarin de modellen zich verkeren zorgen voor een zeer indrukwekkende documentaire, die je niet snel meer zal vergeten.

Gepubliceerd op: 23-05-2012