Hoe voorkom je een conflict tussen christenen en moslims in een klein dorp? Laat dat maar aan een groepje welwillende vrouwen over, aldus het plot van Et maintenaint on va où? In deze Frans-Libanese productie presenteert regisseuse Nadine Labaki het verhaal van de vrouwen en  rivaliserende dorpsgenoten vooral op een grappige manier. Ondanks een charmante cast en een paar innemende scènes, weet de film als geheel niet volledig te overtuigen. De oorzaak hiervan is een gebrek aan diepgang, afwezigheid van een spanningsboog en misplaatste melodramatische momenten.

Met bloed, zweet en tranen wordt met een schotelsatelliet op een berg gezocht naar een signaal, zodat de eerste en enige televisie in het dorp kan worden aangesloten. De televisie verenigt de bewoners in het dorp waar christenen en moslims over het algemeen vreedzaam naast elkaar leven. De situatie in de rest van het land is alleen niet zo vreedzaam.  Wanneer dit op het nieuws komt, proberen de vrouwen de aandacht af te leiden door hysterisch door de uitzending te gaan praten. Dit kan helaas niet voorkomen dat de spanning in het dorp tussen de twee bevolkingsgroepen toch oploopt en er botsingen ontstaan. De vrouwen laten zich echter niet zomaar uit het veld slaan en verenigen zich om plannen te bedenken die de mannen van vechten zullen weerhouden.

Oppervlakkig
En waar gaan we nu heen? De titel stelt een vraag die je ook jezelf tijdens het kijken regelmatig stelt. Een spanningsboog is namelijk iets dat in de film ontbreekt. Het verhaal springt van een romance tussen de mooie christelijke Amale (vertolkt door de regisseuse zelf) en moslim Rabih (Julian Farhat), naar de vrouw van de burgemeester (Leyla Hakim) die doet alsof ze contact heeft met de maagd Maria. Deze zou doorgeven dat de mannen moeten ophouden met vechten. Dan komen er ook nog een paar showgirls uit Oekraïne die de sfeer in het dorp moeten verbeteren. Al deze verschillende verhaallijnen zorgen ervoor dat je als kijker niet zo goed weet waar in het verhaal naar toe gewerkt wordt. Dit heeft als gevolg dat niet alle verhaallijnen duidelijk worden uitgewerkt. Hierdoor blijven de karakters alleen charmant voor het oog, zonder verdere diepgang.

Musical?
Het lijkt wel alsof Labaki niet zo goed wist wat ze precies met de film wilde. Een serieus onderwerp in een grappig verhaal gieten? Een ode brengen aan vredelievende vrouwen? Of toch een musical maken? Zeker is dat de liedjes die uit het niets een paar keer worden ingezet, vrij overbodig zijn. Natuurlijk is het leuk om onder het genot van een lied met alle vrouwen van het dorp hasjkoekjes te maken voor verhitte mannen, maar de regisseuse had de tijd van de liedjes beter kunnen besteden aan een verdieping van de verhaallijnen.

Et maintenant on va où? redt het helaas niet met de spirit van de vrouwen in het rumoerige dorp en scènes die van tijd tot tijd best grappig zijn. Door de vele onuitgewerkte verhaallijnen en karakters, blijft de film niet tot het einde boeien. Het antwoord op de vraag van de titel is dan ook simpel: snel naar huis.

Gepubliceerd op: 15-05-2012