Sneeuwwitje was in Walt Disneys versie nog een passief meisje dat enkel verstand had van schoonmaken en koken. In Tarsem Singhs Snow White is de prinses getransformeerd naar een heldhaftige dame. Geholpen door haar zeven kleine vrienden gaat ze eigenhandig de strijd aan met haar boze schoonmoeder. Een film die ondanks een matig einde, verrassend onderhoudend is.

Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig in deze versie van het welbekende sprookje: de boze stiefmoeder, de prins, de dwergen, de appel, de kus.  Toch zijn ze allemaal net even iets anders in de soep gegooid. Wanneer een rijke en knappe prins arriveert in het paleis besluit de koningin (Julia Roberts) dat deze haar uit haar geldproblemen moet helpen. Hij moet haar man worden. De prins (Armie Hammer) is echter meer geïnteresseerd in haar mooie stiefdochter, Sneeuwwitje (Lilly Collins). Uit jaloezie draagt de koningin haar lakei op het meisje te vermoorden. Deze kan dit echter niet over zijn hart verkrijgen en laat het meisje het bos in vluchten. Hier belandt ze bij zeven dwergen. Samen beramen ze een plan om de boze koningin van de troon de verstoten.

Visueel spektakel
Sneeuwwitje is een sprookje en dat straalt de film ook uit. Van de decorstukken en de kostuums tot de make-up en het gebruik van kleur, alles staat in het teken van een sprookjesachtige wereld. Singhs weet de kijker hiermee de film in te slepen.
Ook de keuze voor acteurs past perfect in het sprookjesachtige plaatje. Lilly Collins is prachtig als de wonderschone sneeuwwitje en Armie Hammer past de rol van de knappe prins als gegoten. Daarnaast speelt Julia Roberts een glansrol als venijnige stiefmoeder.

Komische sidekicks
Snow White zit vol humor.  De meest grappige momenten komen voort vanuit de zeven dwergen. De kleine mannetjes zijn de komische noot in sneeuwwitjes verhaallijn. Een keuze die misschien voor de hand ligt, maar daar worden de grappen niet minder leuk om. Dit geldt voor de hele film, deze zit vol met voor de hand liggende humor. Singhs toont in feite enkel stereotypen en, ondanks dat ze onderhoudend zijn, is het niveau van de grappen is niet altijd even hoog. De sterke cast zorgt er echter voor dat dit de kijker niet stoort.

Verwarrend einde
De film brengt een verrassend leuk verhaal waar je je, ook als volwassene, even in kan verliezen. Toch loop je als kijker een beetje beduusd de bioscoopzaal uit. Het einde is namelijk niet heel sterk. Dit is vrij afgeraffeld waardoor het lijkt alsof Singhs al zijn minuten had opgebruikt en er snel nog even een einde aan probeert te maken.  Helemaal aan het eind begint Sneeuwwitje ook nog vanuit het niets een liedje te zingen. Hoewel dit voor kinderen misschien een leuke toevoeging is doet het niets voor het verhaal. Het verwart de kijker zelfs een beetje.

Al met al is Snow White verrassend vermakelijk. Als kijker kijk je je ogen uit naar het pracht en praal dat de film uitstraalt. Daarnaast staat de film garant voor een fijn avondje onbezorgd lachen. Een fijne film, die door het matige einde niet verpest wordt.

Gepubliceerd op: 28-04-2012