Precies een jaar geleden werd het kindje van regisseur Dennis Lee en executive producer Julia Roberts gepresenteerd op het Tribeca filmfestival in New York. Ze noemden hem Jesus Henry Christ, met de ondertitel “Who’s Your Daddy?“. De New Yorkse critici vonden het een milde indie komedie, die deed denken aan Little Miss Sunsine (2006). In beide komedies staat een kind centraal, te midden van bijzondere gezinsleden. Jesus Henry Christ draait om de 10-jarige Henry (Jason Spevack) en de zoektocht naar zijn biologische vader. Het is een bescheiden komedie geworden in de vorm van een gezinsdrama vol fascinerende karakters en eigenaardige situaties.  

Henry is ontstaan uit de  feministische Patricia (Toni Colette), een spermadonor en een petrischaaltje. Een IQ van 310 en een videografisch geheugen zijn het springlevende resultaat. Het wonderkind Henry gaat op zoek naar zijn biologische vader die verantwoordelijk zou moeten zijn voor die intellectuele genen. Professor Slavkin O’Hara (Michael Sheen) lijkt aan het profiel te voldoen. Er ontstaat een samenraapsel dat zich tot een nieuw gezin vormt: Henry, zijn moeder Patricia, opa Stan (Frank Moore), professor O’Hara en zijn tienerdochter Audrey (Samantha Weinstein). Terwijl ze wachten op het resultaat van de bloedtest, groeien ze langzaam naar elkaar toe.

Familiealbum
Jesus Henry Christ is vormgegeven als een fotoalbum dat begint bij de jeugd van Henry’s moeder Patricia. Van Patricia, wordt de focus verlegd naar Henry en vervolgens naar de andere personages. Dit biedt extra inzicht in de verschillende bijzondere karakters en hun verleden. Met behulp van korte scènes uit hun levens, wordt er een band geschept met ieder van hen. Zo zien we Audrey op school gepest worden vanwege het door haar vader geschreven boek over Audrey’s vermeende homoseksualiteit. Haar leven ervaart ze als een ‘living hell’, maar de toon van de film blijft opgewekt. Dit komt doordat zij, net als de andere karakters, te overdreven is om echt medelijden bij te voelen. Het absurdisme dat door de film speelt, maakt deze eigenzinnig. Tegelijkertijd verliest de film daarmee de mogelijke ontroering bij haar publiek.

Een post-it die niet plakt
Regisseur Dennis Lee heeft in Jesus Henry Christ de cinematografie, kleuren en muziek perfect gestileerd. De acteurs zijn stuk voor stuk prima gecast en allen in staat om voor korte duur de hoofdrol te dragen. Van middelmatig niveau is echter het script van dit komische gezinsdrama. De bizarre situaties die de film gevoeligheid en humor hadden kunnen geven, weten geen indruk te maken. Zoals het kantoor van professor O’Hara, dat is volgeplakt met  10.004 post-its, volgeschreven met zijn gedachten. Deze bijzondere scène had mooi kunnen zijn maar is té gespeeld en wekt een overdreven indruk. Het absurdisme weet door het gebrek aan een sterk script niet raken.  Jesus Henry Christ is als een van die post-its met een eigenzinnige gedachte, te midden van 10.004 anderen. Een goed gestileerde en bijzondere post-it, maar één die  niet lang in je gedachten blijft plakken.

Gepubliceerd op: 21-04-2012