In het naoorlogse Engeland in de jaren vijftig vertelt regisseur Terrence Davies het verhaal van Hester (Rachel Weisz), een jonge vrouw die voor het eerst kennismaakt met vrijheid en verantwoordelijkheid. Davies, die voor het regisseren van deze film nog nooit eerder van de bekende Weisz gehoord had, toont zich een ware spelregisseur. The Deep Blue Sea blinkt uit in verfijnd acteerwerk. Gecombineerd met het decor van de Engelse jaren vijftig levert dit een mooi en gedistingeerd stukje filmwerk op. 

De Tweede Wereldoorlog is al een aantal jaar voorbij en Engeland probeert zichzelf weer op de rails te krijgen. Daarbij worstelt het met het loslaten van de oude moraal en het verwelkomen van nieuwe waarden die hun intrede doen. Hester is een jonge vrouw en getrouwd met de welgestelde en statige advocaat sir William Collyer (Simon Russell Beale). Samen zijn ze zorgzaam voor elkaar, maar de passie lijkt te ontbreken.

Statige sfeer
De sfeer van de film is erg statig. Met zwaar aangezette pianomuziek in mineur worden de scènes ondersteund. Shots van zowel overzichten als acteurs duren vaak langer dan tien seconden. De film krijgt hierdoor een nogal klassieke, bijna theatrale uitstraling. Toeval is dat overigens niet, gezien het feit dat de film het verhaal heeft overgenomen van het gelijknamige toneelstuk van Terrence Rattigan, dat hij in 1952 schreef. Davies is dus zeer dicht bij dat theatrale gebleven. Daarom krijgt de kijker niet alleen een kijkje in de wereld van de langzaam veranderende normen en waarden, maar proeft het ook wat van de toneelsfeer die in de hele film aanwezig is.

Langzaam tempo
Het tempo van de film is erg langzaam. The Deep Blue Sea is dus niet een film met een razend spannend verhaal en een ingenieuze plotlijn. Hester raakt lichtelijk verveeld bij haar echtgenoot en loopt vervolgens Freddie Page (Tom Hiddleston), een oud vliegenier uit de Tweede Wereldoorlog tegen het lijf. Ze verlaat haar man voor deze jonge – enigszins egoïstische – avonturier. Na verloop van tijd echter, begint Hester zich af te vragen of ze in haar nieuwe vrijheid de lust niet voor liefde heeft aangezien. De rest van de film speelt zich af rond de driehoeksverhouding tussen Hester, Freddie en Collyer.

The Deep Blue Sea is een film die het vooral moet hebben van het mooie spel van de acteurs. De dramatische maar subtiele mimiek op hun gezichten wordt benadrukt door de lange shots. Omdat de verhaallijn traag verloopt en het plot zelf niet veel verrassingen biedt, krijgen zowel Weisz, Hiddleston als Beale alle ruimte om de verwarrende tijd waarin hun personages leefden te verbeelden. Om dit te kunnen waarderen moet de kijker wel de film zien in de context van de tijd waarin het toneelstuk geschreven is. Dan is The Deep Blue Sea een interessante, maar vooral ook elegante film om naar te kijken.

Gepubliceerd op: 02-05-2012