‘Het is verschrikkelijk om iemand te wurgen’. Dit zou zo de tekst uit een psychologische thriller kunnen zijn, maar in El Sicario is het de tekst van een man met daadwerkelijke ervaring in het wurgen van mensen. El Sicario, oftewel de huurmoordenaar, is een schokkende documentaire over een man met een verleden van twintig jaar in de Mexicaanse georganiseerde misdaad. Regisseur Gianfranco Rosi is er zonder twijfel in geslaagd om met weinig poespas een ijzersterk verhaal neer te zetten dat spannend blijft tot en met de laatste minuut.

 Room 164, het is de motelkamer ergens op de grens van de Verenigde Staten en Mexico waar het grootste deel van de documentaire zich afspeelt. Het publiek ziet de huurmoordenaar tot aan zijn nek gefilmd worden terwijl hij een doek op zijn hoofd legt om onherkenbaar te blijven: er staat namelijk een prijs van 250.000 dollar op zijn hoofd. Dan begint hij te vertellen over een man die hij in room 164 heeft ontvoerd en gemarteld, omdat deze man El Patrón (de hoogste drugsbaron) nog geld schuldig was.

Constante spanning
Na de introductie steekt de huurmoordenaar van wal over zijn geschiedenis als lid van de Mexicaanse drugsmaffia. Hij illustreert zijn verhaal met ruwe stifttekeningen in een schetsboek. De beheerste manier waarop hij onder andere vertelt over de gruwelijke martelingen waarvoor hij verantwoordelijk is geweest, bezorgen je als kijker  een onbehaaglijk gevoel. De kinderlijke tekeningen versterken dit gevoel nog eens. Het moment waarop de huurmoordenaar letterlijk gaat naspelen hoe het de man in room 164 is vergaan, komt ook heftig binnen. Als kijker heb je namelijk inmiddels door dat de koelbloedige huurmoordenaar geen grappen maakt. Het kalme karakter van de hoofdpersoon in combinatie met de veelal gruwelijke dingen waar hij over vertelt, zorgen ervoor dat je aandacht tijdens het kijken geen enkel moment verslapt.

Less is more
De kracht van El Sicario zit niet alleen in het karakter van de onaangedane huurmoordenaar, maar ook in de cinematografie. Rosi (Below Sea Level, 2008) heeft het aantal locaties en de cameravoering van de documentaire heel beperkt gehouden, waardoor de aandacht bijna uitsluitend gelegd wordt op het verhaal van de huurmoordenaar. Je realiseert je het bijvoorbeeld niet dat je minutenlang geboeid naar één lange shot van een tekenende hand zit te kijken. Binnen de documentaire slaat de invloed van één locatie en de afwezigheid van een flitsende montage in als een bom. Dit zorgt ervoor dat je op het eind nog even over de film blijft nadenken.

Dat je gedachten na het zien van El Sicario geprikkeld zijn, komt simpelweg ook door het feit dat de film een documentaire is en geen fantasierijke fictiefilm. Er zijn écht mensen als de huurmoordenaar, corruptie is écht een gigantisch probleem en de drugsmaffia hebben écht veel macht in Mexico. El Sicario is daarmee niet alleen een spannend verhaal, maar ook een documentaire waarin de ‘ver-van-mijn-bed-show’ van de georganiseerde misdaad in Mexico een stukje dichterbij wordt gebracht.

Gepubliceerd op: 19-04-2012