Een vliegje vliegt argeloos tegen een slaapkamerraam. Een telefoon gaat. Jos Vreeswijk (Raymond Thiry) wordt wakker en neemt op. Terwijl hij luistert, ontdekt hij in hetzelfde bed de redenen die hem de rest van de dag achter de feiten aan doen rennen. Regisseur Arne Toonen had zijn feiten in ieder geval op een rijtje, met zijn nieuwste actiekomedie Black Out.

Enkel de tattoo’s onder zijn keurige overhemd verraden het roerige verleden van Jos Vreeswijk. Het was een leven waar hij tien jaar geleden uitstapte; de business, poen, poeder en de politie op zijn hielen. De dag voor zijn huwelijk met Caroline (Kim van Kooten) is dat criminele verleden terug om een rekening te vereffenen. “Indien mogelijk, probeer om te keren alstublieft.” Zelfs een TomTom wijst Jos op de onverbiddelijke noodzaak om terug te moeten rijden om zijn verleden voor altijd af te kunnen sluiten.

Ex-collega’s rammen er actie en humor in
Een lijk, een pistool en kilo’s verdwenen coke zijn de redenen dat Jos na jaren zijn ex-collega’s weer onder ogen moet komen. En dus is het tijd om de andere personages te introduceren. Vanaf dat moment krijgt de film haar energie. Want waar Jos als een beheerste 007 door het verhaal glijdt, geven de bijrollen kleur aan het verhaal. Het zijn stuk voor stuk goed gecaste acteurs in de huid van onder andere een Padre de Familia, grote en kleine criminelen en de onvermijdelijke politierechercheur die uit is op een grote vangst. Deze scherpe bijrollen zijn verantwoordelijk voor de echte actie en komedie.

Cliché met zelfspot
“Doesn’t it feel like a cliché?” vraagt de Russische bad guy aan Jos. Vernieuwend is het genre inderdaad niet. Grote verrassingen of onverwachte plotwendingen blijven uit. Maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het vermaak. Zowel de spanning als de sterke humor met dito dialogen zijn van hoog niveau. Bovendien blijkt de hele productie zich van zijn eigen cliché bewust te zijn door de overduidelijke zelfspot.

Filmtechnisch is de vergelijking met werk van bijvoorbeeld de regisseur Guy Ritchie snel gemaakt. Maar ook dit puntje van non-originaliteit doet niets af aan de kwaliteit. De locaties (voornamelijk in Amsterdam en Rotterdam) creëren exact de juiste sfeer. De cameravoering is strak en typerend voor het genre, met wat snel gemonteerde flashbacks. De muziek zorgt voor een  rauwe ondertoon. Al deze filmische middelen geven ook uiting aan het dilemma waar de hoofdpersoon zich in bevindt: oud versus nieuw, haat versus liefde, donker versus licht.

Geen eendagsvlieg
Black Out kan voor de geoefende kijker voorspelbaar zijn. Maar door de vlijmscherpe actie en harde humor is er geen moment van verveling. De talentvolle regisseur Arne Toonen bewijst met dit type film geen eendagsvlieg te zijn. Laten we hopen dat Toonen zijn hoofd erbij houdt, zodat Jos Vreeswijk op een dag opnieuw wakker wordt met een black-out.

Gepubliceerd op: 31-01-2012