“Wees niet zo preuts, doe je benen wijder!” Dit waargebeurde drama toont een deel uit de jeugd van de Franse regisseuse Eva Ionesco.  Hanah (Isabelle Huppert) is een excentrieke kunstenares die in de jaren zeventig haar 11-jarige dochter Violetta (Anamaria Vartolomei) begint te fotograferen als een prinsesje te midden van een decor vol kruizen en doodshoofden.

Het meisje geniet van de speciale aandacht van haar moeder en speelt de verkleedpartij graag mee. Hanah gaat echter steeds verder in de poses die ze vraagt van haar dochter, waardoor de foto’s erotischer worden en de relatie tussen moeder en dochter ernstig wordt verstoord. Het omslagpunt in de bizarre relatie tussen moeder en dochter komt wanneer Hanah haar dochter dwingt verder te gaan dan ze zelf wil. Deze scènes maken de film het meest meeslepend, vooral dankzij de vurigheid van actrice Anamaria Vartolomei. Het kind weigert nog te poseren voor haar moeder. Ze komt voor zichzelf op, wat haar sterker maakt dan haar moeder, die zich laat leiden door geld, macht of jaloezie op de onschuld die zij allang kwijt is. 

Verstoorde balans
De balans tussen beide actrices wordt op dit moment ook pijnlijk duidelijk. De jonge Vartolomei als Violetta acteert zonder te acteren. Haar complete houding is ongekunsteld en haar onschuld vertederend. Tijdens de woede-uitbarstingen komt Vartolomei als actrice en als dochter Violetta het sterkst tot haar recht. In het verloop van de film transformeert ze zich volkomen natuurlijk van een onbevangen kind dat haar moeder bewondert, naar een vroegrijpe, rokende puber. Huppert als moeder Hanah is daarentegen alles behalve natuurlijk. Door haar vertaling van complexe kunstenares lijkt ze als de Hollywooddiva Norma Desmond (Gloria Swanson in Sunset Boulevard) te zijn verdwaald in een intiem familiedrama. Haar personage is te theatraal voor de realistische Parijse setting, waardoor haar medespelers, net als de kijker, niet goed weten wat ze met haar aan moeten.

Baby porn
Met allerlei schandalen van pedofilie en de grote hoeveelheid seks in de media, wordt een actueel thema hier vanuit een interessante hoek geanalyseerd. Er worden in de film hardop vragen gesteld: Wanneer mogen foto’s nog kunst heten? Hoe ver mag een ouder gaan bij een eigen kind? Is het enkel spel en een verkleedpartij? De Franse maatschappij en kunstwereld stelden in de jaren zeventig dezelfde vragen, toen de zogenaamde baby porn foto’s van de toen 11-jarige Eva Ionesco in omloop kwamen. De foto’s waren met toestemming van haar moeder Irina Ionesco gepubliceerd in Playboy en Penthouse, wat Eva het jongste naaktmodel ooit maakte. De rechtszaak die Eva Ionesco later tegen haar moeder aanspande, loopt nog steeds. De film lijkt echter geen aanklacht tegen haar moeder te zijn, er is geen hatelijke sfeer te ontdekken. Wellicht heeft Ionesco met de film de beweegredenen van haar moeder’s keuzes onderzocht.

Interessant maar niet aangrijpend
I’m Not a F**king Princess zou een aangrijpend realistisch drama kunnen zijn geworden. De originele belichting van het onderwerp, een ontroerende 11-jarige actrice en camerawerk dat als een documentaire de bijna huiselijke situaties registreert, geven de film een knappe vorm van realisme. De geloofwaardigheid van het geheel wordt echter ondermijnd door Huppert als moeder Hanah, die een theatraal karikatuur is geworden waarmee ze haar verschijning in dit intieme drama belachelijk maakt. Ondanks deze gemiste slag, maken de bijzondere vertelling van een abnormale familierelatie en de moralistische vragen over onze maatschappij de film interessant genoeg.

Gepubliceerd op: 16-01-2012