De Mossad-veteranen Rachel (Helen Mirren), Stephan (Tom Wilkinson) en David (Ciarán Hinds) zijn nationale helden in Israël. Tijdens een missie in Berlijn in 1966 wisten de drie de beruchte nazi ‘de chirurg van Birkenau’ op te sporen, en hem uiteindelijk in zijn ontsnappingspoging te doden. In 1997 zorgen enkele verontrustende gebeurtenissen er echter voor dat dit heldenverhaal scheurtjes begint te vertonen. Het is vervolgens aan Rachel om dit te herstellen.

The past will catch up with you
Wat is er precies gebeurd tijdens de missie in 1966? Dat is de vraag die als een rode draad door deze remake van de Israëlische film Ha-Hov van Assaf Bernstein loopt. Door middel van flashbacks, die het grootste deel van deze psychologische thriller vormen, maakt regisseur John Madden stukje bij beetje de kijker deelgenoot van de geschiedenis van de drie hoofdpersonages. De focus ligt hierbij niet eens zozeer op de missie zelf, maar meer op de verhoudingen en spanningen tussen de personages. Zowel die tussen de drie Mossad-agenten onderling, als die tussen hen en de nazi.

Keuzes die je maakt kunnen je de rest van je leven achtervolgen. En hoe hard je er ook voor wegrent, het verleden haalt je uiteindelijk toch in. Dit blijkt naarmate de film vordert ook pijnlijk duidelijk te gelden voor hoofdpersonage Rachel. Tijdens haar nieuwe missie in 1997 komt ze dan ook voor een belangrijke keuze te staan. Blijft ze vluchten voor het verleden, of geeft ze zich er uiteindelijk aan over, ongeacht de gevolgen?

De zware last van hoge verwachtingen
Hoewel Mirren en Wilkinson een prima prestatie neerzetten, zijn het voornamelijk de acteurs die de drie spionnen anno 1966 spelen, die de aandacht trekken. Sam Worthington (David); Marton Csokas (Stephan) en vooral de nog relatief onbekende Jessica Chastain als de jonge Rachel maken indruk. Hun goede samenspel zorgt ervoor dat je als kijker meegezogen wordt in het verhaal, vooral dankzij de scènes met het doelwit, ‘de chirurg’. Hierdoor blijft de spanning ook tijdens de rustige momenten voelbaar.

Dit is ook te danken ook de regie van Madden, die hier mogelijk profijt trekt van zijn ervaring met enkele Britse krimi’s. Al is de Britse regisseur voornamelijk bekend van de kostuumdrama’s Shakespeare in Love en Captain Corelli’s Mandolin. Ook in deze thriller ontbreekt een dramatisch randje dan ook niet, dat voornamelijk naar voren komt in de persoonlijke verhoudingen tussen de drie hoofdpersonages. Het laat zich raden wat er tijdens een intense missie met een groep bestaande uit twee mannen en één vrouw, die continu op elkaars lip zitten, kan gaan broeien.

De nieuwste film van John Madden levert wat je van een thriller mag verwachten. Er zijn momenten dat je op het puntje van je stoel zit en ook de vereiste plotwendingen zijn aanwezig. De spanning wordt al snel opgebouwd door de flashbacks, en blijft lang hangen tijdens het ontrafelen van het mysterie van het verleden. Maar juist omdat de film het voornamelijk van dit mysterie moet hebben, vervalt met de laatste verklarende flashback ook meteen de voornaamste spanning. Het voelt even alsof de film al is afgelopen, terwijl het einde- dat bij thrillers juist het klapstuk van de film zou moeten zijn- nog moet komen. Een minpunt, dat ook prima spel van Mirren in de finale niet geheel ongedaan kan maken.

The Debt is al met al zeker een aardige thriller. Maar de film lost uiteindelijk de schuld van de verwachtingen die de cast opwekt toch niet helemaal in.

Gepubliceerd op: 25-10-2011