Na New York (Manhattan), Barcelona (Vicky Christina Barcelona) en Londen (You Will Meet A Tall Dark Stranger), levert Woody Allen met zijn nieuwste film Midnight in Paris een ode aan de stad Parijs.

De Amerikaanse regisseur, die inmiddels al ver in de zeventig is, blijft maar films afleveren. En dat doet hij al jarenlang. De lijst met films die Allen regisseerde, waarbij hij er vaak zelf ook nog in acteerde, is dan ook indrukwekkend lang. Een van zijn bekendste is misschien wel Annie Hall (1977), waarin Allen zelf de hoofdrol vertolkt naast Diane Keaton – met wie hij overigens ook een relatie heeft gehad. Ook Vicky Christina Barcelona en Match Point kennen de meeste mensen waarschijnlijk wel. Opvallend aan zijn films is onder meer dat Allen veel met dezelfde acteurs werkt. Naast Allen zelf zijn dat Diane Keaton, Mia Farrow en recent Scarlett Johansson.

Carla Bruni
In zijn nieuwste film lijkt Allen op zoek te zijn geweest naar een jongere versie van zichzelf. Dat werd Owen Wilson, die hiervoor voornamelijk speelde in comedy’s. Als de film begint is er eerst alleen een voice-over te horen, en heel even denk je dat het Allen zelf is. Ook de manier waarop Wilson acteert lijkt te zijn geïnstrueerd door de regisseur. De andere hoofdrolspeler is de mooie Rachel McAdams. Zij acteert prima, maar heeft dan ook niet een al te uitdagende rol. Opvallend is de bijrol voor Carla Bruni, de vrouw van de Franse president Sarkozy.

Nachtelijke stadswandelingen
Het verhaal: Gil en Inez zijn verloofd, en zijn op vakantie in Parijs omdat de vader van Inez er zaken doet. De ouders van Inez zijn niet al te dol op Gil, die scenarioschrijver is. Hij heeft zich nu gewijd aan het schrijven van een boek, wat natuurlijk niet garant staat voor een hoog inkomen. Gil dwaalt veel in zijn eentje door de stad, waar hij opeens allerlei beroemdheden uit het verleden tegen het lijf loopt: Ernest Hemingway, Pablo Picasso, Luis Bunuel, Salvador Dali… Bij hen voelt hij zich op zijn gemak en kan hij zichzelf zijn. Elke avond keert hij dan ook naar ze terug.

Oppervlakkig verhaal
Het surrealisme staat centraal, zoveel is duidelijk. Het is een uitvlucht uit zijn eigen bestaan, dat in werkelijkheid niet zo rooskleurig is als het lijkt. Gil twijfelt over wat hij moet met zijn leven. Zijn hart lijkt in Parijs te liggen, maar toch… Helaas blijft de film heel erg aan de oppervlakte en heeft het veel weg van een platte romantische film. De ontmoetingen met beroemdheden zijn grappig gevonden, maar niet goed uitgewerkt. Het einde is al evenmin verrassend. Aan de andere kant zijn daar de mooie, betoverende beelden van Parijs bij dag en nacht, en verveelt de film nergens echt. Midnight in Paris deed het dan ook goed op het filmfestival in Cannes en is zelfs in thuisland Amerika een bescheiden hitje geworden. Voor trouwe Allen-fans is de film waarschijnlijk een leuke verrassing, voor de ietwat kritische kijker blijft hij te veel aan de oppervlakte.

Gepubliceerd op: 22-09-2011