Sam Flynn, gespeeld door de relatief onbekende acteur Garret Hedlund (Troy), komt een aantal jaar na de verdwijning van zijn vader Kevin Flynn (Jeff Bridges) per ongeluk in een virtuele wereld terecht die door zijn vader is gecreëerd. Al snel wordt duidelijk dat ook zijn vader hier opgesloten zit en onderdrukt wordt door zijn eigen creatie en evenbeeld, Clu. Aan Sam de taak om zijn vader uit deze grafisch prachtige wereld te redden.

In het begin van de film moeten alle personages en het bedrijf van Kevin geïntroduceerd worden, wat op een langdradige manier gebeurt. Maar daarna worden de scènes gelukkig flitsender: nadat Sam een eigenaardig bericht van zijn vaders mobieltje ontvangt en hem naar Flynn’s arcade lokt, wordt Sam de digitale wereld ingesleurd. Er gebeurt veel in korte tijd en de grafische effecten versterken dit gevoel van snelheid. Ook de scènes waarin futuristische races plaatsvinden op een rooster, zijn erg goed uitgewerkt. Helaas komen deze scènes te weinig in de film voor.

Hollywoodperikelen
De rest van de verhaallijn is slecht uitgewerkt. Deze is op z’n Amerikaans en dat valt te merken. De dialogen zijn vaak niet alleen onzinnig, ze onderbreken ook de actie en duren te lang. Daarbij spelen, zoals in veel Hollywoodfilms, persoonlijke relaties een net iets te belangrijke rol en zijn er legio clichés in verwerkt. Zo nemen vader en zoon uitgebreid de tijd om te laten zien hoe blij ze met elkaar zijn, terwijl de wereld om hen heen instort en Clu ze op de hielen zit. Dit soort onrealistische gebeurtenissen – hoe ironisch dat ook klinkt voor een sciencefictionfilm – komen helaas te vaak voor.

Grafisch spektakel
Totdat Tron in 1982 uitkwam, waren films op visueel gebied niet erg bijzonder. Tron bracht daar verandering in door veel computeranimaties te gebruiken. Zo ontstond een nieuwe manier van filmmaken. Tron: Legacy trekt deze lijn door en overtreft zichzelf met al het visuele geweld. Vooral op de momenten waarop er geracet wordt – wat helaas niet vaak genoeg gebeurt – komt de kracht van de visuele effecten duidelijk naar voren. Het versterkt het gevoel dat je er zelf aan deelneemt.

3D
Na Avatar en Resident Evil: Afterlife is dit de derde film die geheel in 3D is opgenomen. Een goede keus, zou je denken. Niets is echter minder waar. Hoewel het 3D-effect er wel voor zorgt dat je meer de film in wordt gezogen, maakt de film weinig gebruik van de mogelijkheden ervan. Je krijgt niet het idee dat de motoren je op een haar na missen of dat je moet wegduiken voor de discussen die gebruikt worden tijdens de gevechten. Een gemiste kans, want het had veel bijgedragen aan de kijkervaring.

Sterke soundtrack
De muziek van de film is erg goed en past mooi bij de grafische stijl. Dit is te danken aan de heren van Daft Punk, die ook hun opwachting maken in de film. De opzwepende (synthesizer)muziek houdt je, ondanks het wat slecht uitgewerkte verhaal, op het puntje van je stoel en zorgt ervoor dat je op het ritme meebeweegt terwijl er op het scherm flink wat chaos wordt veroorzaakt. Kortom, het jasje om de film is heel goed uitgewerkt, maar de inhoud had van betere kwaliteit mogen zijn.

Gepubliceerd op: 15-02-2011