De muziek van Dope D.O.D. is erg gericht op de raps; er zijn maar weinig refreintjes en als die er zijn, nemen ze geen prominente plek in. De teksten verwijzen naar een breed scala aan onderwerpen uit de populaire cultuur, zoals Star Wars, zombies en X-Men. Daarnaast verhalen de teksten geregeld over geweld; van het opensnijden van adamsappels tot het aanrichten van bloedbaden. Dat levert een donkere science fiction-sfeer op, die versterkt wordt door de prominente dubstepinvloeden.

Dubstep

De dubstepinvloeden op Da Roach zorgen zeker voor een kille, ongemakkelijke sfeer, maar veroorzaken ook eenvormigheid. Op de eerste cd, en een aanzienlijk deel van de tweede, zijn de voor het dubstepgenre typische vervormde bassen te horen. Dat die bassen nummer na nummer langskomen, het tempo traag blijft en de sfeer donker, maakt het geheel er echt niet diverser op. Alleen opener ‘Millenium Falcon’ (met vocoder onder de raps, wat dan weer wel een mooie vondst is) en ‘Brainworms’ zijn wat opvallender.

Daarnaast zijn de nummers zelf vaak te lang; de meeste passeren de vier minutengrens. Omdat de sfeer zo slepend blijft, verslapt de aandacht hierdoor geregeld. ‘Dope Vs. Gold’ maakt het wel heel bont door bijna negen minuten in beslag te nemen. In zo’n geval moeten de rappers ook ijzersterk uit de hoek te komen om het nummer boeiend te houden, maar dat doen ze helaas niet.

Minder serieus

Het is zonde dat pas op de tweede helft van de tweede cd(!) de nummers écht heel sterk worden. Er wordt van de dubstepbassen afgeweken en voor een gevarieerder geluid gekozen. In ‘Hallucinations’ komen er zelfs blazerssamples langs. Jazz is anders en subtiliteit is nog steeds ver te zoeken, maar het levert wel een verfrissend nummer op.

De meerwaarde van Da Roach zit dus vooral in de tweede cd. ‘The Butterfly Effect’ is een tekstueel grappige opscheptrack over seksuele escapades en de excentrieke stemmen van de rappers in het sterke ‘Groove’ pakken goed uit. Dope D.O.D. neemt zichzelf in zulke nummers niet zo doodserieus en dat zorgt voor broodnodige luchtigheid.

Met een strengere selectie en dus vooral een aanzienlijk kortere speelduur, had Da Roach van Dope D.O.D. vier sterren gekregen. Het album kent geen zwakke nummers, maar wel teveel minder interessante nummers die te weinig door de uitschieters gecompenseerd kunnen worden. Let wel: Da Roach is zeker niet slecht. De donkere science fiction-sfeer onderscheidt Dope D.O.D. van veel andere hiphopartiesten; het is alleen jammer dat de kwaliteit niet onderscheidend is.

The post Da Roach van Dope D.O.D. is interessant, maar veel te lang appeared first on CultuurBewust.nl.

Donald en Ellie Griffin (Robert DeNiro, The Deer Hunter en Dianne Keaton, Annie Hall) hebben een dochter, Lyla (Katherine Heigl, Life As We Know It), een zoon, Jared (Topher Grace, That 70’s Show) en een geadopteerde zoon, Alejandro (Ben Barnes, Dorian Gray).  Ze hebben elkaar alleen tien jaar niet meer gezien. Alejandro’s bruiloft zorgt echter voor een ware familiereünie. Niet alleen Ellie logeert in haar oude huis, waar Donald met zijn nieuwe vriendin woont (Susan Sarandon, Stepmom), maar ook Alejandro’s biologische moeder komt op bezoek. Dit zorgt voor stress. De strenggelovige moeder gelooft namelijk niet in scheiding en voor een weekend zullen Donald en Ellie weer een getrouwd stel moeten spelen. Chaos gegarandeerd.

Ongemakkelijk, maar luchtig

Bij het kijken van The Big Wedding kun je alleen maar dankbaar zijn met je eigen familie. Hoe ingewikkeld die ook mag zijn, niks overtreft Zackman’s film. Affaires, maagdelijkheid op 29-jarige leeftijd, liegen tegen de priester (hilarisch gespeeld door Robin Williams, Jumanji), niks is gek genoeg. En toch weet de film herkenbare scènes neer te zetten, zoals een auto vol gezinsleden die alleen maar kunnen kibbelen, waardoor de film een heerlijk herkenbaar gevoel van thuiskomen geeft. Hoewel de onderwerpen die aan bod komen soms zwaar kunnen zijn, kiest Zuckman voor een puur komische toon. Het ene ongemakkelijke moment na het andere volgt elkaar op, want het is nou eenmaal familie, en de hilarische dialogen zorgen meerdere malen voor momenten die kunnen zorgen voor kramp in de lachspieren. U bent gewaarschuwd.

Voor iedereen herkenbaar

Hoewel het genieten blijft om naar een familie te kijken die (nog) gestoorder is dan die van jezelf, hebben de perikelen ook andere functies. Niets leert ons zoveel als een gestoord gezin. Door zoveel mogelijk problemen in de groep te gooien, worden veel momenten gecreëerd die voor ten minste een iemand in het publiek herkenbaar moeten zijn. En natuurlijk zijn er momenten die voor iedereen herkenbaar zijn. Komedie is toch het sleutelwoord en Zackman heeft een cast om zich heen verzameld die zijn humor heel goed over kan brengen. Van subtiele fysieke grappen naar ronduit ongemakkelijke situaties, alles zit erin.

 
The Big Wedding brengt de essentie van het familiegevoel naar voren. Ondanks de vele gebreken, de ongepaste opmerkingen en de gemene grappen over pijnlijke jeugdherinneringen, ga je toch van ze houden en krijg je maar geen genoeg van ze. The Big Wedding hoort dan misschien niet thuis in het rijtje beste films allertijden, maar is wel een film die je keer op keer kunt blijven kijken, zonder dat het gaat vervelen.

The post The Big Wedding geeft een gevoel van thuis komen appeared first on CultuurBewust.nl.

Het is een beproefd scenario: Amerika ligt onder vuur, maar één man staat op om het land te redden. Mike Banning raakt in het begin van de film betrokken bij een dramatisch ongeluk van de president en zijn vrouw. Hij stopt met het beveiligen van de president en neemt een kantoorbaan. Als de Noord- Koreaanse Kang Yeonsak (Rick Yune, Die Another Day) de president (Aaron Eckhart, The Dark Knight) en zijn medewerkers in de bunker van het Witte Huis in Washington D.C. gijzelt, zijn de rapen gaar. Yeonsak’s missie is belangrijke nucleaire codes te ontfutselen waarbij het Witte Huis aan gort geschoten wordt met alles en iedereen erin. In de Griekse mythologie staat Olympus voor het huis van de goden. Banning weet in zijn uppie het geschiet te omzeilen om als een echte Griekse god, maar zonder one-liners als Yippee-ki-yay, motherfucker (uit Die Hard, voor de liefhebbers) het Witte Huis te redden van de ondergang.

Stop of ik schiet

Regisseur Antoine Fuqua (Training Day) heeft vooral een spectaculaire en vermakelijke film afgeleverd. De geloofwaardigheid van bepaalde acties in de film is soms ver te zoeken, bijvoorbeeld wanneer de beveiligingscodes maanden na Banning’s vertrek nog niet zijn veranderd. De spil in het ratelende geweld is Butler, die met zijn charismatische uiterlijk op een bepaalde manier doet denken aan een jonge Sean Connery. Door zijn overtuigende spel blijft de film overeind staan.

Patriottistische film

Ondanks Butlers overtuigende spel, vraagt Fuqua veel inlevingsvermogen van de kijker. Er zitten veel haken en ogen aan het script, zoals hoe de terroristen het Witte Huis konden binnendringen, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Mede door de sterrencast met onder andere Morgan Freeman (Bruce Almighty) en Angela Bassett (Malcolm X) is het een onderhoudende film. Bovenal kan Olympus Has Fallen worden gezien als één grote reclamespot voor Amerika, met de boodschap dat dit land ondanks alle tegenslagen er altijd beter bovenop komt. Het is niet alleen moord en doodslag in deze film, er zitten ook grappige noten in. Een voorbeeld is wanneer Mike Banning zegt: ‘Sorry about the house.’ Waarop het antwoord ‘I believe it’s insured’ volgt. De heldhaftige filmmuziek zet de toon en tovert geregeld een glimlach op je gezicht. Eén ding kan gezegd worden, met Olympus Has Fallen is een nieuwe actieheld/Griekse god opgestaan in de vorm van Gerard Butler.

The post Het bombastische Olympus Has Fallen is explosief appeared first on CultuurBewust.nl.

De film is een raamvertelling (mise en abyme) over een meisje dat uit verveling een drietal filmscripts schrijft. De film toont de drie, steeds net afwijkende, verhalen die door haar worden bedacht. Hierin is telkens de hoofdrol weggelegd voor een personage Anne (Isabelle Hupert), wiens karakter steeds verschuift en in verschillende situaties belandt.

Verkenning van het lot

De film bestaat uit drie variaties op een thema. Als analogie met muziek zou je de film kunnen omschrijven als een losse improvisatie op een jazz standard, in tegenstelling tot een streng gecomponeerd klassiek stuk. In de drie verhalen zijn er weerspiegelingen, omdraaiingen en echo’s te vinden van de parallelle verhalen die doordringen als mogelijke alternatieve levens die niet geleefd zijn, doordat hoofdpersonage Anne op een kruispunt in haar leven linksaf is gegaan in plaats van rechtsaf.  Alle drie de verhalen zijn gesitueerd in dezelfde setting: een hotel in een ingeslapen kustplaatsje. Er doen zich daarbij steeds soortgelijke situaties voor (een barbecue, een ontmoeting met een strandwacht), maar ze verlopen anders en ze zijn steeds net anders gefilmd. Wat verandert zijn de menselijke verhoudingen en de richtingen die levens hebben genomen. In het ene verhaaluniversum zijn personages gelukkig en krijgen ze wat ze willen, terwijl ze in een ander verhaal ongelukkig zijn en niet weten wat ze met zichzelf en hun leven aan moeten.

Verkenning van de ziel

De film dankt zijn prettige aanblik voor een belangrijk deel  aan het overtuigende spel van de charmante Franse actrice Isabelle Hupert (La Pianiste, White Material). Ze weet in de film perfect gedoseerd verschillende nuances van stemmingen aan haar karakters mee te geven. Haar scala reikt van opgewekt, zelfverzekerd, verleidelijk charmant en  speels tot onzeker, bitchy en ongelukkig.

Verkenning van jezelf

Hoewel de thematiek gemakkelijk had kunnen leiden tot een overdreven zwaarmoedige overpeinzing, is het Sang-soo Hong gelukt de film over het algemeen een lichte en humoristische toon mee te geven. Met name de excentrieke karakters en de taal- en cultuurverschillen zorgen herhaaldelijk voor komische taferelen. Hierdoor zal je waarschijnlijk met een moeilijk te onderdrukken grijns de bioscoop uit lopen. Desalniettemin laat de film je niet onbewogen; het laat je nadenken over de invloed van levenskeuzen, waarschijnlijk al op het eerste kruispunt dat je tegenkomt.

The post In Another Country is een speelse en charmante film over toeval, lot en keuzevrijheid om verliefd op te worden appeared first on CultuurBewust.nl.

Door middel van audities werd er eind 2011 een nieuwe bassist gekozen, wat er voor heeft gezorgd dat Ronald sinds januari 2012 deel uit maakt van de band. Een samenwerking die tot nu toe prima verloopt “Anders had hij ook geen deel uitgemaakt van de band natuurlijk. En de komst van Ronald heeft er ook voor gezorgd dat de rest van de band weer op scherp werd gesteld”, aldus Robert-Jan.

Het debuutalbum

Ook was 2012 het jaar waarin het debuutalbum This Is Our Home verscheen. Dat er ruim een jaar tussen de 3FM Serious Talent periode en het album zat, is een bewuste keuze geweest. “Je kan wel meteen een album opnemen, maar het is ook belangrijk dat er een goede bodem is. Wanneer het publiek de muziek nog niet kent wordt het album ook geen succes”, legt bassist Ronald uit.

Dat Guido Aalbers, die het album geproduceerd heeft, eerder dit jaar een Edison won met een andere project, geeft de band een positief gevoel, maar er wordt wel aan toegevoegd dat Guido Aalbers al een grote naam had voordat hij deze Edison won. Om te kijken welke producer het beste bij de band paste, besloten ze om de tafel te gaan zitten met een paar producers die hun interessant leken. Robert-Jan licht toe: “Het is belangrijk dat er van zowel de band als de producer een goede klik is en deze was er het meest bij Guido.” De samenwerking met Guido Aalbers verliep dan ook goed. “Er was veel samenspraak en af en toe was het ook goed om ideeën los te laten.”

De muziek die de band maakt, wordt vooral vergeleken met Snow Patrol en Keane. “Natuurlijk is het grootste verschil dat wij uit Nederland komen, maar ook kun je onze muziek net iets ruiger omschrijven.”

Doorgroeien

De afgelopen periode heeft de band verschillende soorten optredens gehad. Zo speelden ze op de afterparty van de Counting Crows in de Heineken Music Hall, maar ook op het hoofdpodium van Befrijdingsfestival Fryslân. Toch heeft de band geen voorkeur voor een bepaald type optreden. “Elk optreden heeft zo zijn ding. De support zijn van een grote artiest in een grote zaal is tof, maar een eigen show is net zo leuk. Ook is het leuk dat we steeds meer deel uit maken van headliners en niet alleen maar van de kleine podia erom heen.”

Verveling is zeker niet aan de orde

De komende periode hoeft de band zich zeker niet te vervelen. Zo zijn ze voorlopig nog druk bezig met hun eigen ‘City of Sins’-tour, met als hoogtepunt de eindshow in Paradiso Amsterdam. Verder staan ze onder andere op festivals als het TT-Festival in Assen, Simmerdeis in Drachten en Geuzenpop in Enschede en mogen ze in het najaar weer meedoen met de Popronde. Ook staan er in het najaar opnames gepland voor het tweede album. Maar in de tussentijd wordt er eerst nog gekeken naar een opvolger voor de huidige single ‘City of Sins’.

The post Audio Adam: “Het is fijn dat we steeds meer deel uit maken van headliners” appeared first on CultuurBewust.nl.

Met de GSM tegen mijn wang gedrukt, loop ik naar de keuken waar ik een overgebleven slok wijn neem uit het glas dat bij de afwas staat te wachten. Spinazievlekken op het aanrecht, een vrouw op een poster schreeuwt de verkoop van haar debuutroman toe. Eigenlijk zegt ze gewoon dat ik een beetje sneu ben. Mijn tante gelooft in telepathie. Ze heeft een praktijk aan huis en vergelijkt mensen met de onderste laag van een bakplaat uit de oven. We zijn allemaal gruis, zegt ze en maakt knisperende geluiden met haar tanden. Nu komt het.

“Hoe gaat het eigenlijk met je boek?” Ik heb inmiddels geleerd om dan dieper adem te halen en daarna de wedstrijden te tellen die ik gewonnen heb. In de koelkast ligt het paard dat ik gisteren in een greppel naast mijn huis vond. Ik probeer hem weer tot leven te wekken zodat ik zijn snelheid af kan kijken. Soms beweegt hij zijn poot. Het kan ook zijn dat ik mij dat verbeeld zoals ik dat weleens heb als ik te lang naar een etalagepop staar.

“Goed”, zeg ik terwijl ik op bed ga liggen wat eigenlijk geen bed meer is omdat ik tegenwoordig op de grond slaap. Mijn ouders vinden dat ik vaker met beide benen op de grond moet blijven. ’s Nachts is dat makkelijker.

“Ik knik”, zegt mijn tante, “ik knik”.

Ik ken niemand die dat verwoordt maar aan de telefoon is het wel handig.

“En wanneer wil de redacteur het hebben?”

“Als het af is”.

“Juist, ja. Wanneer is het af?”

“Als ik de laatste zin heb geschreven”.

“Ah, en dat heb je al vier keer gedaan”.

“Ja, maar deze keer is het echt”.

“Oké en je dichtbundel?”

“Net zo”.

“Volgende week bel ik weer”.

“Volgende week bel je weer”.

“Eet je wel genoeg groentes?”

“Broccoli en sperziebonen”.

“Goed zo. Goed voor de stoelgang ook”.

Aan de andere kant van de hoorn blijft het stil. Ze wil nooit de eerste zijn die ophangt, bang dat ze een zin mist en deze verstopt blijft zitten in de lijn. Een uur later belt de dominee.  Of ik op wil schieten met de roman. Het dorp heeft promotie nodig en zijn moeder is benieuwd of ze er ook in voor komt. Op de achtergrond miauwt zijn kat. “Laten we het over Crunchy hebben”, zeg ik opgelucht en een beetje sarcastisch. De dominee stottert en vraagt of ik niemand wil vertellen dat hij niet alleen van de Bijbel leeft. Daarna schuif ik achter mijn bureau en tik. Mijn tante appt: Angstschrijver!! En of ik de tomatenzaadjes op wil sparen voor Sjaak. OKTOBER/NOVEMBER, schrijf ik onder de poster van de roman aan de muur. De familie zal trots zijn als ze langskomt.

The post Gewone Mensen – Angstschrijver appeared first on CultuurBewust.nl.

Elk hoofdstuk duidt een tijdsperiode met een thema aan uit het leven van onze voormalige Koningin met vaak een filosofisch citaat als voorproefje van het desbetreffende hoofdstuk. Te beginnen bij het jaar 2000. Toen al voorvoelde ze het populisme dat de zware jaren van haar koningschap inluidde en waar Chorus tevens de nadruk op legt in dit journalistieke werk.

Aandacht erbij houden
Vanaf hoofdstuk twee duikt Chorus terug in de tijd om in chronologische volgorde het levensverhaal van Beatrix te vertellen. In elk hoofdstuk duiken echter veel feiten op uit vroegere of latere bronnen dan de periode die het hoofdstuk beslaat. Dat maakt dat de lezer goed de aandacht erbij moet houden. Toch zijn deze sprongen in de tijd nodig om het leven van Beatrix zo gedetailleerd en compleet mogelijk te vertellen.

Tegenslagen
Door de ogen van vrienden, familie, leden van de hofhouding en politici maken we kennis met een hardwerkende en gedisciplineerde Beatrix. Een kritische en perfectionistische vrouw, die de onder het beleid van haar moeder wankelende monarchie weer op de rails wilde krijgen door het serieuzer aan te pakken.

Dat zit Beatrix niet mee. Haar huwelijk met een Duitser na de oorlog valt niet in goede aarde bij het volk en ook haar inhuldiging in Amsterdam is er een vol tumult. Dan zijn daar nog een opstandig nichtje, de vrouwen waar haar zoons mee thuiskomen en de geheime interviews met Bernhard, die na zijn dood aan het licht komen. Maar Beatrix gaat dwars door alle weerstand heen en weet zich na ongelukkige gebeurtenissen weer meer geliefd onder de Nederlandse bevolking.

Sfeervolle schrijfstijl door sappige details
Onlangs zei Beatrix in haar afscheidstoespraak over prins Claus: ‘Wellicht zal de geschiedenis uitwijzen dat de keuze voor deze echtgenoot mijn beste beslissing is geweest.’ Het is dan ook niet raar dat er in haar portret ook een heel deel aan zijn leven wordt gewijd. Chorus benadrukt ook de invloed die Claus had op het koningschap van Beatrix. Alleen hij kon ervoor zorgen dat de Majesteit in balans bleef. Sfeervolle details als gewoontes en karaktertrekken van vertellende personages, beschrijvingen van de omgeving en gehele dialogen zorgen er voor dat het boek blijft boeien.

Opvallend is dat er niet in wordt gegaan op de geboorte van de kinderen van Beatrix en Claus, die waren er ineens. Maar dat neemt niet weg dat dit een gedetailleerd boek over Beatrix is, waarin Chorus door haar zorgvuldige ordening van bronnen erin slaagt haar als mens te beschrijven. Zo krijgt de voormalige koningin wellicht alsnog de sympathie die haar door alle weerstand eerder werd onthouden.

The post In Beatrix. Dwars door alle weerstand heen ontlokt Jutta Chorus zorgvuldig alsnog sympathie voor voormalig Koningin appeared first on CultuurBewust.nl.

Theater RAST is de Nederlandse deelnemer. Groot Brittannië doet mee met het Arcola Theatre, Turkije met Talimhane Tiyatrosu en Zweden is met Rikstaern van de partij. Ook het Duitse Ballhaus Naunynstrasse is een deelnemer, maar wegens productionele redenen spelen zij niet tijdens dit festival. Naast de vier voorstellingen die getoond worden is er een debat, een talkshow en wordt er vergaderd door de organisatoren. Het is voor het publiek interessant om te zien hoe men toneel over de grens maakt, maar dit festival is er vooral voor de professionals.

Europees tintje

Het evenement vindt plaats op twee Amsterdamse locaties: Theater Bellevue en Podium Mozaïek. Podium Mozaïek ligt in de multiculturele wijk Bos en Lommer, en dat zie je terug in het publiek dat naar het theater komt. Alle nationaliteiten die Nederland rijk is lijken hier samen te komen. Vanwege het festival zijn er ook buitenlandse acteurs en medewerkers aanwezig. De moderne Arabische achtergrondmuziek die wordt afgewisseld met oude jazzklanken, en de Oosters getinte menukaart versterken deze metropolistische sfeer. Daardoor heb je niet het gevoel in een Nederlands café te zitten, het had net zo goed in hip Berlijn of Istanbul kunnen zijn. Heel anders is de sfeer in Theater Bellevue, dat wel een gezellige bar heeft, maar tegenover Podium Mozaïek een beetje saai afsteekt.

Dezelfde visie

Behalve wat affiches en flyers die her en der zijn verspreid, is er in beide theaters niets gedaan aan de aankleding van het festival. Maar dat laat ook zien dat de organisatie zich heeft geconcentreerd op hun missie en dit soort bijzaken niet belangrijk vindt. Hoewel ze graag willen dat Europe Now uitgroeit tot een groot netwerk, doen er maar vijf landen mee. “Dat is omdat we alleen willen samenwerken met theaters die dezelfde visie als wij hebben” legt Gert de Boer, zakelijk directeur van Theater RAST en medeorganisator van Europe Now, uit. Zijn collega Rani Kasapi van het Zweedse Rikstaern vult hem aan: “We willen geen verhalen maken die óver mensen uit verschillende culturen gaan. We willen juist dat deze verhalen door henzelf verteld worden.”

Verschillende thema’s

Deze visie komt duidelijk naar voren in de stukken. Ze hebben als gemene deler de verschillende culturen in Europa, en worden verteld vanuit het oogpunt van mensen die daar direct mee te maken hebben. Het Turkse stuk Pippa toont het waargebeurde verhaal van een Italiaanse artieste die door verschillende landen reist in een bruidsjurk. Ze wil wereldvrede verkondigen en door te liften anderen laten zien dat ze hen vertrouwt. Maar vlakbij Istanbul wordt ze verkracht en vermoord.

Helaas is de boventiteling van dit stuk ontzettend slecht. Als je de taal niet spreekt mis je het grootste deel van het verhaal. Veel zinnen worden niet, of slecht vertaald. Terwijl het publiek dat Turks begrijpt dubbel ligt van het lachen, hebben anderen geen idee waar het over gaat. Zonde, want verder zit het stuk goed in elkaar. Daar ligt een taak voor Europe Now. Hopelijk kunnen ze Talimhane Tiyatrosu helpen hun voorstelling toegankelijker te maken voor het internationale publiek.

Elswhere Land

Elswhere Land van Theater RAST vertelt het verhaal van een jonge man wiens ouders zijn geëmigreerd uit Turkije. Hij voelt zich Nederlander, maar zijn moeder probeert hem ervan te overtuigen dat zijn roots in Turkije liggen. Mede door het sterke acteerspel van de acteurs, met name Marcel Faber schittert in deze voorstelling, is het een prachtig stuk. Maar ook de tekst is mooi en bevat prachtige zinnen zoals: “Vrouwen zouden van zand moeten zijn, als je het loslaat glipt het zo door je handen.” Gelukkig is deze tekst wél goed vertaald in de Engelse boventiteling.

Europese inspiratie

Na vier interessante voorstellingen en inspirerende discussies en gesprekken zit het festival van Europe Now er op. Het festival van deze organisatie heeft eraan bijgedragen dat Europese landen elkaar beter leren begrijpen. Daarnaast versterkt Europe Now het netwerk onder Europese theaterprofessionals. Kasapi: “Niet alleen tijdens dit festival, maar ook gedurende het jaar werken we samen en helpen we elkaar om voorstellingen naar andere landen te krijgen.”

Met de inspiratie die de deelnemers deze vijf dagen hebben opgedaan kijken ze uit naar het vervolg van Europe Now. En hoewel dit festival voornamelijk voor de professionals interessant is, is het zeker ook iets voor de bezoekers om in de gaten te houden.

The post De serieuze missie van Europe Now klinkt door in het gelijknamige festival appeared first on CultuurBewust.nl.

Voor aanvang van het programma  staat DJ Blue Flamingo in de foyer van de schouwburg ouderwetse singletjes te draaien. Met zijn witte bolhoed lijkt hij zo te zijn weggelopen uit het Amerika van halverwege de vorige eeuw.  Even later begint pianist Miguel Rodriguez aan zijn set, terwijl in de andere foyer Luz optreedt: een getalenteerd studentenduo dat wordt bijgestaan door cellist Jonas Pap. Met een mix van Brazilliaanse samba’s, bossa nova’s en fado weten Rick Snelting en Annelore Horn het toegestroomde publiek in vervoering te brengen.

De flair van Wouter Hamel

Ondertussen begint één van de grote namen van het Deventer Jazz Festival aan zijn optreden in de grote zaal: Wouter Hamel. Hoewel je net als bij andere festivals kunt in- en uitlopen wanneer je wil, blijven de meeste mensen het hele optreden op het rode pluche zitten. Samen met zijn band speelt Wouter een uur lang zijn beste nummers, waaronder ‘Demise’, ‘Little Boy Lost’ maar natuurlijk ook ‘Breezy’ en het nieuwe ‘Girls In The City’ met liedjesschrijver Lucky Fonz III. Zijn optreden is muzikaal, meeslepend en vooral erg charmant. Wouter Hamel is een entertainer pur sang, die zijn muziek live nog beter weet over te brengen dan op cd.

Multitalent Roos Jonker

Multitalent Roos Jonker staat even later op een bescheiden podium in één van de foyers. Ze heeft een prachtig album op haar naam staan, maar verstopt zich live een beetje achter haar gitarist en saxofonist. Haar debuutplaat Mmmmm is echter zeker de moeite waard:  binnen een jazzy flow verweeft ze haar lenige stem met allerlei instrumenten en geluidjes die je als luisteraar de kans geven steeds weer iets nieuws te ontdekken. Jonkers stem is live net zo mooi, maar haar veelzijdigheid als artiest komt tijdens dit optreden niet optimaal naar voren.

Kris Berry: feestje op blote voeten

In de kleine zaal zet Kris Berry met haar band een energiek optreden neer. Haar zilveren pumps heeft ze uitgeschopt, haar zwarte krullen dansen voor haar ogen terwijl ze zich uitleeft op het podium. In haar muziek hoor je duidelijk haar Caribische afkomst en als je je ogen dichtdoet klinkt ze soms een beetje als Norah Jones. Het is leuk om naar deze jonge Antilliaanse te luisteren én te kijken.

ADHD-jazz met New Cool Collective

Terwijl de grote zaal volstroomt voor de jazzband New Cool Collective zijn de technici nog bezig met de opbouw van het podium en de soundcheck van de instrumenten. Maar als de acht mannen van New Cool Collective dan eindelijk het podium betreden, gaat het dak er ook meteen af. Deze band heeft maar één stand: hard en druk. Je moet er in meegaan om ervan te kunnen genieten, anders blijft het een soort ADHD-jazz. Maar spelen, dat kunnen ze.

Funky muziek van trompettist Rik Mol

Van een heel andere orde is trompettist Rik Mol, die aan het einde van de avond in de kleine zaal speelt. De stem van special guest Patt Riley, bekend van The Voice of Holland, past goed bij zijn funky muziek. De man van de avond is zonder twijfel gitarist Rory Ronde, die bij zowel Wouter Hamel als Roos Jonker en New Cool Collective de sterren van de hemel speelt. Als het Deventer Jazz Festival elk jaar zulke talenten weet aan te trekken is dit een festival om rekening mee te houden.

The post Grote en kleine namen maken succes van Deventer Jazz Festival appeared first on CultuurBewust.nl.

“Wij zijn alle vier constant bezig, we willen verschillende dingen tegelijk doen en zijn ook wat onrustig. Dat is ook terug te zien in onze winkel. Elke week heeft die een ander interieur. We willen mensen verrassen”, vertelt Pieter. Op de benedenverdieping  van Hutspot praat hij even op zijn gemak met klanten. Dan laat hij de winkel zien.

Ongedwongen sfeer

Blouses en shirtjes hangen aan rekken die bij elkaar gehouden worden met touwen, op houten werkbanken liggen broeken en bij de paskamers staat een grote bruine bank. Ook kaarsen, boeken en zonnebrillen zijn op de benedenverdieping te vinden.

Nadat hij een rondleiding door de winkel heeft gegeven, loopt hij naar de eerste verdieping. Daar zit het koffiebarretje en is de galerie. Hij gaat aan een houten tafel zitten, die uiteraard ook te koop is. Dan vertelt hij over het idee achter Hutspot.

Pop-up store

“Hutspot heeft zijn oorsprong in de pop-up store in de Utrechtstestraat in Amsterdam, die we in 2012 op hebben gezet.” Samen met zijn compagnons Nick van Aalst (23), Nils van der Feltz (26) en Reinier Bernaert (25) wilde Pieter daar jonge ondernemers en kunstenaars een podium bieden. “We wilden deze mensen een kans geven om ook hun spullen te verkopen. Ze komen niet zo makkelijk tussen gevestigde namen, maar wij vinden ze wel heel goed. Vandaar het idee voor een pop-up store”, aldus Pieter

De pop-up store sloeg zo goed aan, dat de mannen een groter pand besloten te zoeken. Dat werd de voormalige beddenzaak, waarin Hutspot nu huist. In zes weken tijd hebben de vier Hutspot vormgegeven. Pieter wilde altijd al een eigen onderneming beginnen en zag na zijn stage bij het kledingmerk DEUS een kans. Zijn interesse in mode en nieuwe merken deelde hij met Nick en Nils  en Reinier was geïnteresseerd in de financiële kant van de onderneming. Zo werd het idee geboren voor Hutspot.

Verschillende kunstenaars

Doordat de mannen van vernieuwing houden in hun winkel,  zijn er regelmatig nieuwe merken te vinden, maar ook in de galerie zijn elke twee maanden nieuwe kunstenaars met hun werken te zien. Elke keer met een ander thema. Dit keer is het thema silent. Zo hangen zwart-wit foto’s gemaakt door kunstacademiestudenten, maar ook schilderijen. Vanaf volgende maand kiezen de vier mannen zelf de kunstenaars uit die mogen exposeren. Een groot deel van de jonge kunstenaars komt uit Amsterdam, maar dat is geen eis.

De kunstwerken hangen aan de muren rondom de koffiebar. Her en der zitten mensen te praten of rustig te werken. “De hele dag door zitten hier mensen”, zegt Pieter. “Ook op maandagochtend is het al druk. Dat is echt leuk aan deze plek. Er komen veel mensen van verschillende leeftijden, maar onze doelgroep ligt toch wel tussen de 20 en 50 jaar. We willen dat mensen hier binnen komen en zich niet gedwongen voelen, maar gewoon chill zijn. ”

De jonge ondernemers zijn eigenlijk bijna altijd bezig met Hutspot. “Ook als we op vakantie zijn, dan kijken we altijd wel naar leuke nieuwe merken of spullen die in onze winkel passen”, lacht Pieter. Uitbreidingsplannen zijn er zeker, voorlopig alleen in de winkel, maar in de toekomst wellicht ook in andere plaatsen.

Hutspot zit aan de Van Woustraat 4 in Amsterdam en is zeven dagen in de week geopend.

The post Pieter Jongens: “Bij Hutspot bieden we jonge kunstenaars een podium” appeared first on CultuurBewust.nl.