Mark Lanegan, ooit begonnen als zanger van grungeband The Screaming Trees, heeft al heel wat samenwerkingen op zijn naam staan. Op Black Pudding werkt hij samen met Duke Garwood. Garwood heeft meerdere soloalbums uitgebracht en speelde als allround muzikant in bands van diverse artiesten, waaronder Kurt Vile en Seasick Steve. Lanegan verzorgt op deze nieuwe plaat alle zang, terwijl Garwood het bespelen van alle instrumenten voor zijn rekening neemt.

Stemmige verhalen op Black Pudding

De plaat start met het instrumentale ‘Black Pudding’, dat enigszins Spaans aandoet door het snelle getokkel op de gitaar. Je waant je in een duister sprookje. In het tweede nummer ‘Pentacostal’ is Lanegan voor het eerst te horen. Hij heeft een rokerige, lage stem, die doet denken aan Nick Cave en – door de kraak – met vlagen ook aan Tom Waits. De teksten zijn stemmige verhalen over dood en stukgelopen relaties. Deze thema’s komen in het werk van Mark Lanegan altijd terug. Tekstueel gezien zorgt deze plaat dus voor weinig afwisseling in zijn repertoire.

Sterk door eenvoud

De hele plaat zit eenvoudig in elkaar. Het ritme en de melodie worden hoofdzakelijk bepaald door gitaarspel. De melodie van de zangpartij kabbelt daar rustig tussendoor. De gitaar krijgt opvallend veel aandacht. Niet in de vorm van uitbundige solo’s, maar simpelweg doordat er regelmatig even niet gezongen wordt en de gitaar dan het enige is waarnaar je kunt luisteren. Ook de heldere opnames spelen een rol bij het aandachttrekkende gitaarspel. Je hoort de vingers letterlijk over de snaren glijden. Op enkele nummers neemt een ander instrument de overhand, zoals de piano op ‘Last Rung’.

Het nummer ‘Thank You’ is een opvallende verschijning tussen alle andere. Door het dissonante spel van violen en piano, wekt het een duistere spanning, die wringt met de rust die de andere nummers in zich dragen.

Afdwalen

De muziek op dit album werkt onthaastend. Elk geluid krijgt de ruimte en de tijd die het nodig heeft. Het voortkabbelende geluid zorgt er helaas wel voor dat je gedachten regelmatig afdwalen, terwijl je de schoonheid van de nummers pas echt kunt ontdekken door goed te luisteren. Lanegan zei over Garwood: “Working with him has been one of the best experiences of my recording life.” De prettige samenwerking is absoluut terug te horen in de muziek. Op Black Pudding vullen de twee elkaar aan, maar zitten ze af en toe ook nog iets te veel in hun eigen wereld.

The post Lanegan & Garwood maken ingetogen, donkere plaat appeared first on CultuurBewust.nl.

 In 1936, op de avond van de Japanse invasie in China, ontmoeten Ip Man en Gong Er elkaar in het legendarische bordeel The Golden Pavilion in Foshan, waar de beste martial arts meesters elkaar treffen. De vader van Gong Er, grootmeester uit het noorden, daagt de beste zuidelijke vechter uit voor een duel. Ip Man wordt gekozen om de eer van het zuiden te verdedigen en verslaat Gong. Om de eer van het noorden te herstellen, daagt dochter Gong Er op haar beurt Ip Man uit. Er ontstaat een romantische chemie tussen de twee, maar liefde lijkt nooit tot stand te kunnen komen. Door sprongen in de tijd worden vervolgens de tragische levens van Ip Man en Gong Er uitgewerkt.

Filosofische wijsheid

De filosofische, Chinese vertelwijze van The Grandmaster maakt de film, vooral in het eerste uur, soms wat moeilijk te verteren. Maar concentratie wordt beloond, en uiteindelijk zorgt juist deze filosofische insteek voor het besef dat er in de loop der tijd eeuwenoude wijsheden en elementen van de vechtkunsten verloren zijn gegaan. De film laat duidelijk het abrupte einde van een historisch tijdperk zien. Ook de oorlogsbeelden die soms worden vertoond, vergroten dit besef.

Wing Chun

Een van deze eeuwenoude elementen is de zuidelijke Kung-Fu stijl Wing Chun, die ontstond in de Chinese Shaolin-kloosters. Wing Chun draait om korte, snelle bewegingen, en haar bekendste beoefenaars waren Ip Man en zijn leerling Bruce Lee. De film zou in eerste instantie over Lee gaan, totdat Kar-Wai gefascineerd raakte door het levensverhaal van Ip Man. De film bevat indrukwekkende en knap gechoreografeerde Wing Chun-scènes, dankzij actiechoreograaf Yuen Woo Ping, die ook meewerkte aan The Matrix en Crouching Tiger, Hidden Dragon. Daarbij spelen veel scènes zich af op prachtige locaties, zoals in met parelwitte sneeuw bedekte tuinen. Kar-wei, die bekend staat om zijn unieke visuele en stilistische filmbeelden, maakt ook zijn nieuwste film een lust voor het oog.

The Grandmaster is veel meer dan een actie- of vechtfilm. Je hoeft niet thuis te zijn in de martial arts om deze film te kunnen bewonderen. De nadruk ligt door kleurgebruik en choreografie meer op virtuoze beelden dan op het verhaal en de personages. Wong Kar-Wai brengt knap het einde van een tijdperk in beeld, en hierdoor doet de film verlangen naar vervlogen tijden van eeuwenoude vechtkunst, wijsheid, eer en moed.

The post Virtuoze beelden maken van The Grandmaster meer dan een Kung-Fu film appeared first on CultuurBewust.nl.

In 1993 stond de wereld van menig dinosaurus beminnend bioscooppubliek op zijn kop. Steven Spielberg kwam met een monsterepos, een film die zowel robots als CGI (Computer Generated Imagery) afwisselde en zo levensechte dinosauriërs op het doek toverde. Spielberg maakte het voor de kijker mogelijk om een wereld van 65 miljoen jaar geleden in te stappen, op een angstaanjagend realistische manier.  De film behaalde enorme successen, zo groot dat deze blockbuster een van de eerste ‘global films’ werd. Een mega-evenement dat elke kijker, overal ter wereld, geld probeerde af te troggelen door merchandise zoals lunchtrommels en schooltassen.

Monsterlijk succes
Dit enorme succes was dan ook echt alleen maar te danken aan de vooruitstrevende manier waarop Spielberg de dino’s had gefilmd. Ook bij het kijken van de 3D-versie blijven de personages plat, de dialoog zwakjes en ziet de oplettende (of geoefende) kijker foutje na foutje voorbij komen. Maar dat deert niet. Zolang de velociraptors maar snuivend door keukens blijven rennen en de enorme vleeshomp dat zich T-Rex noemt maar blijft brullen. Het boek van Michael Crichton had nog net iets betere dialoog dan de film, en de enorme dino’s overschaduwen de vragen die Crichton stelt over een dergelijke uitvinding van de mensheid. Maar wie wil nou vraagtekens bij gelijkheid van de sekse en de zelfdestructiviteit van de mens zetten, als je ook gewoon naar hysterische achtervolgingen door een vier meter grote T-Rex kan kijken?

Hoe doen ze het?
Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een twintig jaar oude 2D film omzetten naar een 3D film? De 3D is duidelijk anders dan een met 3D-apparatuur opgenomen film als Avatar (2009), gelukkig maar, want wat meer subtiliteit was daar wel gewenst. Door een aloude animatietechniek, rotoscoping, wordt elk beeld in elke frame getraceerd zodat ze er diepte aan kunnen toevoegen. Daarna wordt een ‘depth map’ gemaakt waarbij diepte wordt gecreëerd. Na creatieve feedback van de regisseur wordt de depth map ingeschilderd. En voila, dino 3D-DNA! Ook al duurt dit wel zo’n tien maanden en werken er 900 mensen aan mee. Naast het extra zakcentje dat Spielberg kan verdienen door een tweede run in de bioscopen, kan de film  ook nog geperfectioneerd worden. De echte JP-fan hoort zelfs een ietwat aangepaste soundtrack. Een knap staaltje nieuwe techniek, wat een mooie combinatie maakt tussen een in de jaren negentig technisch vooruitstrevende film en de hedendaagse technische vooruitgang. Het laat je afvragen of er over twintig jaar weer een heruitgave is met weer een nieuw technisch snufje. Om het bij de one-liners te houden: “technicians will find a way..”.

Jurassic Park 3D laat zien dat 3D heus wel wat kan toevoegen aan een film. Het geeft de dino’s meer volume, zodat deze nog angstaanjagender en realistischer ogen. Jammer dat met dit nieuwe technische trucje niet ook meteen het dialoog en acteerwerk wat verdiept konden worden. Maar Jurassic Park blijft een klassieker die je toch eens op het grote doek zou moeten zien, en daar is dit de ideale gelegenheid voor.

The post Filmklassieker Jurassic Park 3D ondergaat technische evolutie appeared first on CultuurBewust.nl.

De muziek van Dope D.O.D. is erg gericht op de raps; er zijn maar weinig refreintjes en als die er zijn, nemen ze geen prominente plek in. De teksten verwijzen naar een breed scala aan onderwerpen uit de populaire cultuur, zoals Star Wars, zombies en X-Men. Daarnaast verhalen de teksten geregeld over geweld; van het opensnijden van adamsappels tot het aanrichten van bloedbaden. Dat levert een donkere science fiction-sfeer op, die versterkt wordt door de prominente dubstepinvloeden.

Dubstep

De dubstepinvloeden op Da Roach zorgen zeker voor een kille, ongemakkelijke sfeer, maar veroorzaken ook eenvormigheid. Op de eerste cd, en een aanzienlijk deel van de tweede, zijn de voor het dubstepgenre typische vervormde bassen te horen. Dat die bassen nummer na nummer langskomen, het tempo traag blijft en de sfeer donker, maakt het geheel er echt niet diverser op. Alleen opener ‘Millenium Falcon’ (met vocoder onder de raps, wat dan weer wel een mooie vondst is) en ‘Brainworms’ zijn wat opvallender.

Daarnaast zijn de nummers zelf vaak te lang; de meeste passeren de vier minutengrens. Omdat de sfeer zo slepend blijft, verslapt de aandacht hierdoor geregeld. ‘Dope Vs. Gold’ maakt het wel heel bont door bijna negen minuten in beslag te nemen. In zo’n geval moeten de rappers ook ijzersterk uit de hoek te komen om het nummer boeiend te houden, maar dat doen ze helaas niet.

Minder serieus

Het is zonde dat pas op de tweede helft van de tweede cd(!) de nummers écht heel sterk worden. Er wordt van de dubstepbassen afgeweken en voor een gevarieerder geluid gekozen. In ‘Hallucinations’ komen er zelfs blazerssamples langs. Jazz is anders en subtiliteit is nog steeds ver te zoeken, maar het levert wel een verfrissend nummer op.

De meerwaarde van Da Roach zit dus vooral in de tweede cd. ‘The Butterfly Effect’ is een tekstueel grappige opscheptrack over seksuele escapades en de excentrieke stemmen van de rappers in het sterke ‘Groove’ pakken goed uit. Dope D.O.D. neemt zichzelf in zulke nummers niet zo doodserieus en dat zorgt voor broodnodige luchtigheid.

Met een strengere selectie en dus vooral een aanzienlijk kortere speelduur, had Da Roach van Dope D.O.D. vier sterren gekregen. Het album kent geen zwakke nummers, maar wel teveel minder interessante nummers die te weinig door de uitschieters gecompenseerd kunnen worden. Let wel: Da Roach is zeker niet slecht. De donkere science fiction-sfeer onderscheidt Dope D.O.D. van veel andere hiphopartiesten; het is alleen jammer dat de kwaliteit niet onderscheidend is.

The post Da Roach van Dope D.O.D. is interessant, maar veel te lang appeared first on CultuurBewust.nl.

Donald en Ellie Griffin (Robert DeNiro, The Deer Hunter en Dianne Keaton, Annie Hall) hebben een dochter, Lyla (Katherine Heigl, Life As We Know It), een zoon, Jared (Topher Grace, That 70’s Show) en een geadopteerde zoon, Alejandro (Ben Barnes, Dorian Gray).  Ze hebben elkaar alleen tien jaar niet meer gezien. Alejandro’s bruiloft zorgt echter voor een ware familiereünie. Niet alleen Ellie logeert in haar oude huis, waar Donald met zijn nieuwe vriendin woont (Susan Sarandon, Stepmom), maar ook Alejandro’s biologische moeder komt op bezoek. Dit zorgt voor stress. De strenggelovige moeder gelooft namelijk niet in scheiding en voor een weekend zullen Donald en Ellie weer een getrouwd stel moeten spelen. Chaos gegarandeerd.

Ongemakkelijk, maar luchtig

Bij het kijken van The Big Wedding kun je alleen maar dankbaar zijn met je eigen familie. Hoe ingewikkeld die ook mag zijn, niks overtreft Zackman’s film. Affaires, maagdelijkheid op 29-jarige leeftijd, liegen tegen de priester (hilarisch gespeeld door Robin Williams, Jumanji), niks is gek genoeg. En toch weet de film herkenbare scènes neer te zetten, zoals een auto vol gezinsleden die alleen maar kunnen kibbelen, waardoor de film een heerlijk herkenbaar gevoel van thuiskomen geeft. Hoewel de onderwerpen die aan bod komen soms zwaar kunnen zijn, kiest Zuckman voor een puur komische toon. Het ene ongemakkelijke moment na het andere volgt elkaar op, want het is nou eenmaal familie, en de hilarische dialogen zorgen meerdere malen voor momenten die kunnen zorgen voor kramp in de lachspieren. U bent gewaarschuwd.

Voor iedereen herkenbaar

Hoewel het genieten blijft om naar een familie te kijken die (nog) gestoorder is dan die van jezelf, hebben de perikelen ook andere functies. Niets leert ons zoveel als een gestoord gezin. Door zoveel mogelijk problemen in de groep te gooien, worden veel momenten gecreëerd die voor ten minste een iemand in het publiek herkenbaar moeten zijn. En natuurlijk zijn er momenten die voor iedereen herkenbaar zijn. Komedie is toch het sleutelwoord en Zackman heeft een cast om zich heen verzameld die zijn humor heel goed over kan brengen. Van subtiele fysieke grappen naar ronduit ongemakkelijke situaties, alles zit erin.

 
The Big Wedding brengt de essentie van het familiegevoel naar voren. Ondanks de vele gebreken, de ongepaste opmerkingen en de gemene grappen over pijnlijke jeugdherinneringen, ga je toch van ze houden en krijg je maar geen genoeg van ze. The Big Wedding hoort dan misschien niet thuis in het rijtje beste films allertijden, maar is wel een film die je keer op keer kunt blijven kijken, zonder dat het gaat vervelen.

The post The Big Wedding geeft een gevoel van thuis komen appeared first on CultuurBewust.nl.

Het is een beproefd scenario: Amerika ligt onder vuur, maar één man staat op om het land te redden. Mike Banning raakt in het begin van de film betrokken bij een dramatisch ongeluk van de president en zijn vrouw. Hij stopt met het beveiligen van de president en neemt een kantoorbaan. Als de Noord- Koreaanse Kang Yeonsak (Rick Yune, Die Another Day) de president (Aaron Eckhart, The Dark Knight) en zijn medewerkers in de bunker van het Witte Huis in Washington D.C. gijzelt, zijn de rapen gaar. Yeonsak’s missie is belangrijke nucleaire codes te ontfutselen waarbij het Witte Huis aan gort geschoten wordt met alles en iedereen erin. In de Griekse mythologie staat Olympus voor het huis van de goden. Banning weet in zijn uppie het geschiet te omzeilen om als een echte Griekse god, maar zonder one-liners als Yippee-ki-yay, motherfucker (uit Die Hard, voor de liefhebbers) het Witte Huis te redden van de ondergang.

Stop of ik schiet

Regisseur Antoine Fuqua (Training Day) heeft vooral een spectaculaire en vermakelijke film afgeleverd. De geloofwaardigheid van bepaalde acties in de film is soms ver te zoeken, bijvoorbeeld wanneer de beveiligingscodes maanden na Banning’s vertrek nog niet zijn veranderd. De spil in het ratelende geweld is Butler, die met zijn charismatische uiterlijk op een bepaalde manier doet denken aan een jonge Sean Connery. Door zijn overtuigende spel blijft de film overeind staan.

Patriottistische film

Ondanks Butlers overtuigende spel, vraagt Fuqua veel inlevingsvermogen van de kijker. Er zitten veel haken en ogen aan het script, zoals hoe de terroristen het Witte Huis konden binnendringen, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Mede door de sterrencast met onder andere Morgan Freeman (Bruce Almighty) en Angela Bassett (Malcolm X) is het een onderhoudende film. Bovenal kan Olympus Has Fallen worden gezien als één grote reclamespot voor Amerika, met de boodschap dat dit land ondanks alle tegenslagen er altijd beter bovenop komt. Het is niet alleen moord en doodslag in deze film, er zitten ook grappige noten in. Een voorbeeld is wanneer Mike Banning zegt: ‘Sorry about the house.’ Waarop het antwoord ‘I believe it’s insured’ volgt. De heldhaftige filmmuziek zet de toon en tovert geregeld een glimlach op je gezicht. Eén ding kan gezegd worden, met Olympus Has Fallen is een nieuwe actieheld/Griekse god opgestaan in de vorm van Gerard Butler.

The post Het bombastische Olympus Has Fallen is explosief appeared first on CultuurBewust.nl.

De film is een raamvertelling (mise en abyme) over een meisje dat uit verveling een drietal filmscripts schrijft. De film toont de drie, steeds net afwijkende, verhalen die door haar worden bedacht. Hierin is telkens de hoofdrol weggelegd voor een personage Anne (Isabelle Hupert), wiens karakter steeds verschuift en in verschillende situaties belandt.

Verkenning van het lot

De film bestaat uit drie variaties op een thema. Als analogie met muziek zou je de film kunnen omschrijven als een losse improvisatie op een jazz standard, in tegenstelling tot een streng gecomponeerd klassiek stuk. In de drie verhalen zijn er weerspiegelingen, omdraaiingen en echo’s te vinden van de parallelle verhalen die doordringen als mogelijke alternatieve levens die niet geleefd zijn, doordat hoofdpersonage Anne op een kruispunt in haar leven linksaf is gegaan in plaats van rechtsaf.  Alle drie de verhalen zijn gesitueerd in dezelfde setting: een hotel in een ingeslapen kustplaatsje. Er doen zich daarbij steeds soortgelijke situaties voor (een barbecue, een ontmoeting met een strandwacht), maar ze verlopen anders en ze zijn steeds net anders gefilmd. Wat verandert zijn de menselijke verhoudingen en de richtingen die levens hebben genomen. In het ene verhaaluniversum zijn personages gelukkig en krijgen ze wat ze willen, terwijl ze in een ander verhaal ongelukkig zijn en niet weten wat ze met zichzelf en hun leven aan moeten.

Verkenning van de ziel

De film dankt zijn prettige aanblik voor een belangrijk deel  aan het overtuigende spel van de charmante Franse actrice Isabelle Hupert (La Pianiste, White Material). Ze weet in de film perfect gedoseerd verschillende nuances van stemmingen aan haar karakters mee te geven. Haar scala reikt van opgewekt, zelfverzekerd, verleidelijk charmant en  speels tot onzeker, bitchy en ongelukkig.

Verkenning van jezelf

Hoewel de thematiek gemakkelijk had kunnen leiden tot een overdreven zwaarmoedige overpeinzing, is het Sang-soo Hong gelukt de film over het algemeen een lichte en humoristische toon mee te geven. Met name de excentrieke karakters en de taal- en cultuurverschillen zorgen herhaaldelijk voor komische taferelen. Hierdoor zal je waarschijnlijk met een moeilijk te onderdrukken grijns de bioscoop uit lopen. Desalniettemin laat de film je niet onbewogen; het laat je nadenken over de invloed van levenskeuzen, waarschijnlijk al op het eerste kruispunt dat je tegenkomt.

The post In Another Country is een speelse en charmante film over toeval, lot en keuzevrijheid om verliefd op te worden appeared first on CultuurBewust.nl.

Door middel van audities werd er eind 2011 een nieuwe bassist gekozen, wat er voor heeft gezorgd dat Ronald sinds januari 2012 deel uit maakt van de band. Een samenwerking die tot nu toe prima verloopt “Anders had hij ook geen deel uitgemaakt van de band natuurlijk. En de komst van Ronald heeft er ook voor gezorgd dat de rest van de band weer op scherp werd gesteld”, aldus Robert-Jan.

Het debuutalbum

Ook was 2012 het jaar waarin het debuutalbum This Is Our Home verscheen. Dat er ruim een jaar tussen de 3FM Serious Talent periode en het album zat, is een bewuste keuze geweest. “Je kan wel meteen een album opnemen, maar het is ook belangrijk dat er een goede bodem is. Wanneer het publiek de muziek nog niet kent wordt het album ook geen succes”, legt bassist Ronald uit.

Dat Guido Aalbers, die het album geproduceerd heeft, eerder dit jaar een Edison won met een andere project, geeft de band een positief gevoel, maar er wordt wel aan toegevoegd dat Guido Aalbers al een grote naam had voordat hij deze Edison won. Om te kijken welke producer het beste bij de band paste, besloten ze om de tafel te gaan zitten met een paar producers die hun interessant leken. Robert-Jan licht toe: “Het is belangrijk dat er van zowel de band als de producer een goede klik is en deze was er het meest bij Guido.” De samenwerking met Guido Aalbers verliep dan ook goed. “Er was veel samenspraak en af en toe was het ook goed om ideeën los te laten.”

De muziek die de band maakt, wordt vooral vergeleken met Snow Patrol en Keane. “Natuurlijk is het grootste verschil dat wij uit Nederland komen, maar ook kun je onze muziek net iets ruiger omschrijven.”

Doorgroeien

De afgelopen periode heeft de band verschillende soorten optredens gehad. Zo speelden ze op de afterparty van de Counting Crows in de Heineken Music Hall, maar ook op het hoofdpodium van Befrijdingsfestival Fryslân. Toch heeft de band geen voorkeur voor een bepaald type optreden. “Elk optreden heeft zo zijn ding. De support zijn van een grote artiest in een grote zaal is tof, maar een eigen show is net zo leuk. Ook is het leuk dat we steeds meer deel uit maken van headliners en niet alleen maar van de kleine podia erom heen.”

Verveling is zeker niet aan de orde

De komende periode hoeft de band zich zeker niet te vervelen. Zo zijn ze voorlopig nog druk bezig met hun eigen ‘City of Sins’-tour, met als hoogtepunt de eindshow in Paradiso Amsterdam. Verder staan ze onder andere op festivals als het TT-Festival in Assen, Simmerdeis in Drachten en Geuzenpop in Enschede en mogen ze in het najaar weer meedoen met de Popronde. Ook staan er in het najaar opnames gepland voor het tweede album. Maar in de tussentijd wordt er eerst nog gekeken naar een opvolger voor de huidige single ‘City of Sins’.

The post Audio Adam: “Het is fijn dat we steeds meer deel uit maken van headliners” appeared first on CultuurBewust.nl.

Met de GSM tegen mijn wang gedrukt, loop ik naar de keuken waar ik een overgebleven slok wijn neem uit het glas dat bij de afwas staat te wachten. Spinazievlekken op het aanrecht, een vrouw op een poster schreeuwt de verkoop van haar debuutroman toe. Eigenlijk zegt ze gewoon dat ik een beetje sneu ben. Mijn tante gelooft in telepathie. Ze heeft een praktijk aan huis en vergelijkt mensen met de onderste laag van een bakplaat uit de oven. We zijn allemaal gruis, zegt ze en maakt knisperende geluiden met haar tanden. Nu komt het.

“Hoe gaat het eigenlijk met je boek?” Ik heb inmiddels geleerd om dan dieper adem te halen en daarna de wedstrijden te tellen die ik gewonnen heb. In de koelkast ligt het paard dat ik gisteren in een greppel naast mijn huis vond. Ik probeer hem weer tot leven te wekken zodat ik zijn snelheid af kan kijken. Soms beweegt hij zijn poot. Het kan ook zijn dat ik mij dat verbeeld zoals ik dat weleens heb als ik te lang naar een etalagepop staar.

“Goed”, zeg ik terwijl ik op bed ga liggen wat eigenlijk geen bed meer is omdat ik tegenwoordig op de grond slaap. Mijn ouders vinden dat ik vaker met beide benen op de grond moet blijven. ’s Nachts is dat makkelijker.

“Ik knik”, zegt mijn tante, “ik knik”.

Ik ken niemand die dat verwoordt maar aan de telefoon is het wel handig.

“En wanneer wil de redacteur het hebben?”

“Als het af is”.

“Juist, ja. Wanneer is het af?”

“Als ik de laatste zin heb geschreven”.

“Ah, en dat heb je al vier keer gedaan”.

“Ja, maar deze keer is het echt”.

“Oké en je dichtbundel?”

“Net zo”.

“Volgende week bel ik weer”.

“Volgende week bel je weer”.

“Eet je wel genoeg groentes?”

“Broccoli en sperziebonen”.

“Goed zo. Goed voor de stoelgang ook”.

Aan de andere kant van de hoorn blijft het stil. Ze wil nooit de eerste zijn die ophangt, bang dat ze een zin mist en deze verstopt blijft zitten in de lijn. Een uur later belt de dominee.  Of ik op wil schieten met de roman. Het dorp heeft promotie nodig en zijn moeder is benieuwd of ze er ook in voor komt. Op de achtergrond miauwt zijn kat. “Laten we het over Crunchy hebben”, zeg ik opgelucht en een beetje sarcastisch. De dominee stottert en vraagt of ik niemand wil vertellen dat hij niet alleen van de Bijbel leeft. Daarna schuif ik achter mijn bureau en tik. Mijn tante appt: Angstschrijver!! En of ik de tomatenzaadjes op wil sparen voor Sjaak. OKTOBER/NOVEMBER, schrijf ik onder de poster van de roman aan de muur. De familie zal trots zijn als ze langskomt.

The post Gewone Mensen – Angstschrijver appeared first on CultuurBewust.nl.

Elk hoofdstuk duidt een tijdsperiode met een thema aan uit het leven van onze voormalige Koningin met vaak een filosofisch citaat als voorproefje van het desbetreffende hoofdstuk. Te beginnen bij het jaar 2000. Toen al voorvoelde ze het populisme dat de zware jaren van haar koningschap inluidde en waar Chorus tevens de nadruk op legt in dit journalistieke werk.

Aandacht erbij houden
Vanaf hoofdstuk twee duikt Chorus terug in de tijd om in chronologische volgorde het levensverhaal van Beatrix te vertellen. In elk hoofdstuk duiken echter veel feiten op uit vroegere of latere bronnen dan de periode die het hoofdstuk beslaat. Dat maakt dat de lezer goed de aandacht erbij moet houden. Toch zijn deze sprongen in de tijd nodig om het leven van Beatrix zo gedetailleerd en compleet mogelijk te vertellen.

Tegenslagen
Door de ogen van vrienden, familie, leden van de hofhouding en politici maken we kennis met een hardwerkende en gedisciplineerde Beatrix. Een kritische en perfectionistische vrouw, die de onder het beleid van haar moeder wankelende monarchie weer op de rails wilde krijgen door het serieuzer aan te pakken.

Dat zit Beatrix niet mee. Haar huwelijk met een Duitser na de oorlog valt niet in goede aarde bij het volk en ook haar inhuldiging in Amsterdam is er een vol tumult. Dan zijn daar nog een opstandig nichtje, de vrouwen waar haar zoons mee thuiskomen en de geheime interviews met Bernhard, die na zijn dood aan het licht komen. Maar Beatrix gaat dwars door alle weerstand heen en weet zich na ongelukkige gebeurtenissen weer meer geliefd onder de Nederlandse bevolking.

Sfeervolle schrijfstijl door sappige details
Onlangs zei Beatrix in haar afscheidstoespraak over prins Claus: ‘Wellicht zal de geschiedenis uitwijzen dat de keuze voor deze echtgenoot mijn beste beslissing is geweest.’ Het is dan ook niet raar dat er in haar portret ook een heel deel aan zijn leven wordt gewijd. Chorus benadrukt ook de invloed die Claus had op het koningschap van Beatrix. Alleen hij kon ervoor zorgen dat de Majesteit in balans bleef. Sfeervolle details als gewoontes en karaktertrekken van vertellende personages, beschrijvingen van de omgeving en gehele dialogen zorgen er voor dat het boek blijft boeien.

Opvallend is dat er niet in wordt gegaan op de geboorte van de kinderen van Beatrix en Claus, die waren er ineens. Maar dat neemt niet weg dat dit een gedetailleerd boek over Beatrix is, waarin Chorus door haar zorgvuldige ordening van bronnen erin slaagt haar als mens te beschrijven. Zo krijgt de voormalige koningin wellicht alsnog de sympathie die haar door alle weerstand eerder werd onthouden.

The post In Beatrix. Dwars door alle weerstand heen ontlokt Jutta Chorus zorgvuldig alsnog sympathie voor voormalig Koningin appeared first on CultuurBewust.nl.