Lange tijd doet Le Havre ouderwets aan. Oude bakken van auto’s, brikkige huisjes, maar ook de typische close-ups en manier van monteren. Allemaal lijkt het uit de jaren vijftig te komen. Totdat er ineens met de euro wordt betaald. Dan schrikt de kijker op en begint na te denken. ‘Wat is dit voor film?’

Crisis
Kaurismäki zei in een persbericht een film te willen maken over de voortdurende crises waarin Europa verkeert. Zowel de financiële, de politieke als een morele crisis hebben volgens Kaurismäki gezorgd voor het immer onopgeloste probleem van de vluchtelingen. Deze vluchtelingen worden, eenmaal in Europa, onmenselijk behandeld. “I have no answer to this problem, but I still wanted to deal with the matter in this anyhow unrealistic film”, aldus Kaurismäki.

Mooi of matig
Onrealistisch is Le Havre zeker. Op sommige momenten doet de film denken aan een soort sprookje dat in een wat ongelukkige setting is beland. De acteurs acteren bijna kinderlijk, alsof ze zich eigenlijk in een theaterstuk bevinden en hun daden en emoties extra duidelijk moeten overbrengen. Het verhaaltje blijft keurig klein, soms zelfs bijna knullig, en is dus zeer simpel te volgen. Af en toe lijkt het zelfs alsof Kaurismäki met opzet van de hedendaagse middelen om een verhaal spannend te maken afblijft, enkel om een statement te maken. De smaak van de kijker bepaalt uiteindelijk of hij hiervan geniet of dat hij ervan gaat knikkebollen.

Kaurismäki wilde met Le Havre het broederschap weer terugbrengen in een wereld die volgens hem in crisis is. Dat is hem zeker gelukt, maar of de kosten tegen de baten opwegen is de vraag. Al met al is Le Havre een lastige film om te beoordelen. Maar dat kan voor sommige mensen juist alle reden zijn om hem te gaan bekijken.

De New Yorkers Bill T. Jones en Arnie Zane startten hun samenwerking in 1971. Samen richtten zij in 1982 het gezelschap Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company op. De stijl van hun gezamenlijke choreografieën wordt gedefinieerd door thema’s van raciale en etnische oorsprong. Samen met artistiek directeur Janet Wong creëerde Jones Body Against Body: een avondvullende voorstelling met vintage stukken over schoonheid, de betekenis van het leven en de ‘echtheid’ van de danser.

‘Echtheid’ in tableaux vivants
Op de vloer is een vierkant uitgelijnd met wit tape, in het midden daarvan een kruisje. Vanuit de zijdeuren van de zaal in het Korzo komen twee dansers al pratend met elkaar aangelopen. Ze duwen een houten box op wielen met een ronde opening aan de bovenkant binnen het vierkant. De kleine Erick Montes en de grote gespierde Talli Jackson zijn beide gekleed in een donkerblauwe catsuit. Jackson tilt zich kalm op de box en Montes neemt een pose aan naast de box; ze kijken elkaar aan, klaar om te beginnen met Monkey Run Road.

Monkey Run Road en Blauvelt Mountain kunnen eigenlijk niet los van elkaar worden gezien. Niet alleen komen de bewegingen uit het eerste duet terug in het tweede, maar ook thematisch lijken ze samen te smelten. Ze vormen een ode aan het werk dat Bill T. Jones en Arnie Zane maakten in hun beginjaren. De duetten bevragen de vorm van een ‘duet’ en de Amerikaanse ‘hedendaagse’ dans van de jaren tachtig door invloeden van turnen, sport en populaire dans in de choreografie te verwerken. Een goed voorbeeld van het bevragen van het concept ‘duet’, is wanneer de twee dansers hun rol binnen het duet ook apart van elkaar dansen, verspreid binnen het afgetapete vierkant.

Beide duetten bevatten een zekere kalmte. De choreografie is door alle dansers zo eigen gemaakt dat de bewegingen tot in de puntjes gearticuleerd kunnen worden. Door ‘stop and go’-momenten ontstaan er een soort van tableaux vivants die steeds weer een nieuw verhaal of een scène lijken neer te zetten. Dit houdt de stukken dynamisch en interessant. Elke beweging krijgt een diepere betekenis, een extra laag door de manier waarop de choreografen het materiaal telkens weer uit elkaar trekken. Wat de duetten precies ‘vertellen’, is voor iedere toeschouwer anders.

Hartverwarmende chemie
Wat de duetten bijzonder maakt, is de chemie tussen de twee dansers. Niet alleen hun bewegingen sluiten naadloos op elkaar aan, maar ook de mimiek wordt fascinerend goed getimed. Ze vertrouwen elkaar volledig en kennen elkaars stappen tot in de details. Zelfs als ze blindelings krukken overgooien. De combinatie van de Latijns-Amerikaanse danser Erick Montes samen met twee ‘grotere’ Amerikanen zorgt eveneens voor een vleugje slapstick.

Naar het einde toe voel je dat de sympathie voor de dans en de dansers dermate is gegroeid, dat je hoopt dat er geen einde aan komt. Kortom, de veelzijdigheid in de dansbewegingen in combinatie met de hartverwarmende chemie tussen de dansers maken Monkey Run Road en Blauvelt Mountain tot de perfecte ode aan twee legendes uit de postmoderne dans.

Ook als de mensen niet veranderen in gekke wezens weet Kroos de lezer te verrassen. Ze maakt daarbij gebruik van korte alleszeggende dialogen:

- Wij hebben nog chips thuis.
- Wat voor?
- Gewone.
- Lekker. Van die met rood erop krijg ik jeuk aan de hoeken van mijn mond.

Meer woorden heb je niet nodig om je voor te stellen hoe twee kinderen aan een klimrek met elkaar communiceren.

Lekker kort
De verhalenbundel bestaat uit vierentwintig hoofdstukken van gemiddeld vijf pagina’s lang. Ideaal voor in de trein of op het nachtkastje. Na elk verhaal met een opsommende titel als ‘Pannenkoekenrestaurant. Rood-witgeblokte gordijnen. Man en vrouw van midden dertig. Fluisterboot. Zomer’ moet je het boek even dichtslaan om het in te laten werken.

De verhalen zijn  sterk, doordat Kroos door het schild van de mensen breekt en zich in hun gedachten nestelt. Door alles te beschrijven wat ze daar ziet kun je je als lezer verplaatsen in de (waan)ideeën van sommige personages. Gekke dingen worden daardoor normaal, totdat je jezelf even de tijd geeft om erover na te denken. Je wil het voor je zien en als dat lukt, schud je glimlachend je hoofd: ‘wat een fantasie heeft die meid’, denk je dan.

Alledaagse sprookjes
De verhalen lijken sprookjes voor het slapen gaan, maar dan wel gebaseerd op alledaagse situaties. Geen ridders en jonkvrouwen, maar Zeeuwse inwoners die niet weten hoe ze met een moslima om moeten gaan. Geen kabouter op een paddenstoel, maar een oma die expres haar plas laat lopen en honderddertig wordt.

Grappig
De cabaretière kan in haar prozadebuut ook de nodige grappen kwijt. Soms verschijnt er ongemerkt een glimlach op je gezicht, soms zit je plotseling hardop te lachen. Doorkijk is een aanrader voor iedereen die zich buiten de gebaande paden durft te wagen en houdt van een licht absurdistische kijk op de werkelijkheid. Na het lezen van dit boek kijk je heel anders naar je medemensen. Pret verzekerd.

In 2009 zette kunstenaar Papa Adama (1980) naast de ingang van dierentuin Artis zijn ‘mini’-Zoo neer. Adama had tijdens zijn periode aan de Rijksakademie een veelvoud aan sculpturen vervaardigd en wilde dat ze zouden worden gezien door de buitenwereld. Want, zo zegt hij zelf: “Wat is kunst als het niet wordt aanschouwd?” Hoewel dit tuintje niets nieuws is, werd het toch tijd om een beetje extra aandacht aan deze bijzondere plek en de kunstenaar te besteden. In de chaos van het dagelijks leven is het namelijk makkelijk mooie openbare kunst te passeren zonder erbij te stil te staan. CultuurBewust.nl sprak met Papa Adama over zijn Zoo’tje, zijn achtergrond en de ideeën achter zijn kunst.

Mix
Adama is een excentriek figuur. Hij is even kleurrijk en ongepolijst als zijn kunstwerken. De nu in Amsterdam wonende kunstenaar groeide op in Burkina Faso waar hij vanaf zijn zestiende als autodidact zijn sculpturen en doeken maakte. Toen hij in 2003 naar Nederland kwam om hier zijn kunst te tonen werd dat meer dan goed ontvangen. Hij werd toegelaten aan de Gerrit Rietveld Academie en De Rijksakademie van beeldende kunsten en rondde beiden succesvol af. Op de vraag hoe zijn komst naar Nederland zijn kunst heeft veranderd, vertelt Adama dat zijn kunst niet zozeer is veranderd maar dat hij nieuwe dilemma’s in zijn kunst verwerkt. Hij is zich gaan afvragen wat Afrikaanse kunst nu eigenlijk is, wat Europese kunst is en hoe deze twee zich tot elkaar verhouden. “Ik wil in mijn kunst de mix tussen ‘zwart’ en ‘wit’ naar voren brengen.”

Kunst naar het leven
De beeldengroep naast Artis bestaat uit De Marktvrouw (2008), De Dinosaurus (2007), De Muzikant (2008) en De Kangoeroe met Baby (2008). De beelden zijn manshoog en het zijn allemaal karakteristieke, unieke figuren. Ze zijn gemaakt van robuust staal en zien er na drie jaar in de openlucht wat doorleefd uit, op een goede manier. Het laat zien dat de beelden bij de plek horen en onderdeel zijn geworden van de stad. Ondanks de typisch Nederlandse setting, roepen de beelden een Afrikaans gevoel op. Adama legt uit dat de inspiratie voor de beelden voor een deel van Antikiti komt, dit is een traditionele Afrikaanse kunstvorm. Daarnaast heeft hij in de beelden verwerkt wat hij in het dagelijks leven ziet en wat er in zijn hoofd omgaat. “Ik maak kunst naar het leven. Zolang ik dingen meemaak zal ik kunst blijven maken.” Hij wil met de beelden niet zozeer een boodschap uitdragen maar meer met de buitenwereld delen hoe hij de wereld ziet. Adama heeft de beelden los van elkaar vervaardigd waarna ze vervolgens per ‘toeval’ een mooie groep vormden.

Op de vraag waarom Adama per se deze plek heeft uitgekozen voor zijn beelden antwoordt hij: “De ezel stond er al en mijn sculpturen pasten daar perfect bij.” Met ‘de ezel’ doelt Adama op het houten bouwwerk dat middenin het tuintje staat. Adama heeft zijn beelden hier omheen geplaatst. Het idee om naast Artis nog een dierentuin in het klein te creëren stond hem aan. “De beelden passen bij de omgeving en het is leuk dat kinderen na een bezoek aan Artis nog even bij De Kangoeroe en De Dinosaurus komen kijken.”

Het stukje grond waar de beelden op staan is eigendom van de dierentuin. Adama had er voor kunnen kiezen om de beelden binnen de poorten van Artis neer te zetten maar besloot dat uit morele overwegingen niet te doen. Binnen de poorten zijn ze namelijk niet meer openbaar. Hij wil dat iedereen naar zijn beelden kan kijken zonder ervoor te hoeven betalen. “Gratis kunst”, noemt hij dit.

Adama’s stempel op de wereld
Papa Adama vindt het belangrijk dat hij met zijn kunst zijn stempel zet op de wereld om hem heen. Waar het menselijke leven vergankelijk is, blijft zijn kunst bestaan. De afgelopen jaren heeft Adama zijn werk in verschillende galeries over het hele land getoond. Wat betreft exposities heeft hij het nu wat rustiger. Adama is momenteel vooral bezig met schilderen, op kleinere doeken dan eerst. Zijn recente werkplek is te klein om nog grote doeken te beschilderen of sculpturen te maken. Het is te hopen dat het hier in de toekomst wel weer van komt. Nog meer van Papa Adama’s bijzondere ‘tuintjes’ zouden Amsterdam niet misstaan.

Wie K’s Choice nog kende van hun pop-rocknummers in de jaren negentig, moest deze avond even omschakelen; in de theatertour komt vooral de singer-songwriterkant van de band naar voren. Broer en zus Gert en Sarah Bettens en toetsenist Reinoud Swinnen brengen akoestische versies van oude en nieuwe eigen nummers, en een aantal covers. De sfeer is kalm, bijna meditatief, met de bijzondere stem van Sarah als dromerig middelpunt.

‘Quiet little place’
Het concert opent wat serieus met het melancholische ‘Killing dragons’, ‘16’ en titelsong ‘Echo mountain’. Hieraan is te horen dat de band ouder is geworden, minder onschuldig en onbevangen dan in de beginjaren. Toch weten ze het gevoel van toen nog terug te halen, zo blijkt uit de opgewekte en krachtige uitvoering van ‘Quiet little place’. Een zeer toepasselijk nummer, want een stille plek is Tivoli deze avond letterlijk. Afgezien van een paar vallende bekers althans.

Discoperiode
Maar dat wil niet zeggen dat álle liedjes rustig en ingetogen zijn. Een vrolijke Amerikaanse sound is bijvoorbeeld te horen in het nieuwe nummer ‘I wanna get lost’. En Sarah zorgt voor een verrassing door 29 jaar na haar ‘discoperiode’ eindelijk een cover te brengen van ‘I’m so excited’, compleet met discolampen en een mondharmonicasolo van Gert. Gevolg: een lachende, klappende en juichende zaal.

Ook ‘I will carry you’ – oorspronkelijk van Gerts rockgroep Woodface – klinkt stoerder, net als het door Gert gezongen ‘River to the moon’, dat een mooie combinatie is van gevoelige en meer pittige passages.

Antarctica
Toch zijn het uiteindelijk de ‘stille’ nummers die de meeste indruk maken, getuige ook de reactie van het publiek. Groot applaus is er bijvoorbeeld voor de kippenvel veroorzakende Damien Rice-cover ‘Cannonball’. Hiermee trad K’s Choice in december op in het Vlaamse Glazen Huis. Momenteel werkt de band aan muziek voor een documentaire over een Belgische expeditie naar Antarctica. In een voorproefje daarvan hóór je de weerspiegeling van de zon op de uitgestrekte sneeuw- en ijsvlaktes.

Genoeg bijzonders te beleven dus, ondanks de eenvoudige akoestische insteek. Het is dan ook moeilijk om de band te laten gaan. Al bij het voorstelrondje tijdens een lange en levendige uitvoering van ‘If you’re not scared’ is de zaal uitzinnig. En als Sarah bij de derde toegift meldt dat dit echt de laatste keer is dat ze terug op het podium komen, roept iemand “Dat zullen we nog wel eens zien!”. Hij krijgt ongelijk, helaas. Maar in ieder geval was het, in de woorden van Sarah, “zoals altijd weer gezellig in Tivoli.”

De wereld over
Wie de speellijst van zijn laatste album Lohengrin heeft bekeken weet al dat Hamel zich veel laat inspireren door steden. De titel van het album zelf verwijst naar de straat waar Hamel is opgegroeid. Toronto en Zhavaronki zijn twee andere titels die verwijzen naar plaatsen waar hij is geweest.

Maar niet alleen via deze nummers neemt hij het publiek mee op reis. Ook door verschillende muziekstijlen te gebruiken creëert Hamel op het podium andere werelden. Percussionist Gijs Anders van Stalen strijkt met de hakken van twee witte lakdansschoenen langs een wasbord, Thierry Castel zit achter een klein orgeltje en drummer Jasper van Hulten heeft een rode kazoo in zijn mond. Naast de contrabas en gitaren zorgt dit ervoor dat Touch the stars bijvoorbeeld een Mississippi-tintje krijgt.

Meerdere keren neemt hij je ook mee naar Parijs. Op pianoklanken die zo uit een cafeetje in Montmatre kunnen komen, zingt hij liedjes als Rue Damremont en What’s left. Dit laatste nummer, vertelt Hamel, is geïnspireerd door de Moulin Rouge. Hij vroeg zich af hoe het was om een stiptease-danseres te zijn. Bij What’s left is de podiumverlichting dan ook fluweelrood.

Klein en intiem
Door de anekdotes die Hamel vertelt tussen de verschillende nummers door, vooral over hoe de nummers tot stand kwamen, is het of hij je een blik achter de schermen toont en meer van zichzelf laat zien. Dit wordt ook versterkt door het huiskamerdecor. Zes panelen maken het podium een stuk kleiner. Hamel zit op een oude houten keukenstoel onder een kapstok waar twee gleufhoedjes op liggen en twee stropdassen en een roodgestipte zakdoek aan hangen. Twee andere panelen zijn gevuld met fotolijstjes en weer een ander is een raam met een bloemetje in de vensterbank. Zo weet Hamel van zijn theaterconcert een huiskamerconcert te maken: klein en intiem.

Out of the box
Niet alleen met het decor blijkt Hamel creatief te zijn. Ook met zijn muzikanten. Zij bespelen niet alleen hun eigen instrument. Zo begint het concert met GiuGiu dat op het album klinkt als een pop jazzy nummer met een harde drums, gitaar en piano. Bij het concert worden de drums en piano echter achterwege gelaten en bespelen alle muzikanten een gitaar, waardoor het liedje meer akoestisch wordt. Een ander voorbeeld waarbij de muzikanten uit hun ‘comfortzone’ worden gebracht is Interpretation of love, waarbij zij met Hamel een a-capellakoortje vormen.

Met Wouter Hamel Theatertour 2012 zet Wouter Hamel een klein, intiem en erg creatief concert neer. Hij pakt het publiek in, neemt je mee op reis en laat je wegdromen. Een concert om bij achterover te leunen en te genieten.

Wil je ook naar de theatertour van Wouter Hamel? Koop hier je kaarten!

In het nawoord schrijft Stephen King dat hij 22-11-1963 eigenlijk al in 1972 wilde schrijven. Als full-time leraar had hij echter niet voldoende tijd voor de vele research die hierbij kwam kijken. En belangrijker nog, negen jaar na de moord ‘ was de wond nog te rauw’. Het is het wachten waard geweest, want met 22-11-1963 heeft Stephen King een pageturner geschreven die geen seconde verveeld.

Vlindereffect
Jake Epping, een leraar Engels, wordt op een avond gebeld door zijn vriend Al Templeton. Al is ernstig ziek, terwijl hij gisteren nog kerngezond was, en heeft een geheim. In zijn hamburgertent zit een poort in de tijd, naar 1958. Al is zelfs al een aantal keer terug in de tijd gereisd en heeft toen het plan opgevat om Lee Harvey Oswald ervan te weerhouden Kennedy te vermoorden. Tijdens het wachten op 1963 werd hij alleen ziek en moest hij terugkomen. En nu vraagt hij Jake om zijn missie af te maken.

Jake wil het verleden best veranderen, maar het biedt weerstand. Het wil zich helemaal niet laten veranderen. Sterker nog “de weerstand tegen de verandering is evenredig met de mate waarin de toekomst door een bepaalde daad kan worden veranderd”. Elke verandering, hoe klein ook, kan grote gevolgen hebben in de toekomst, het zogenaamde vlindereffect.

De kunst van het laten geloven
22-11-1963 is geschreven vanuit de ik-persoon. Jake vertelt de lezer een verhaal en spreekt hem ook aan. “Hoe dat ging weet je al.” Hierdoor wordt het een persoonlijk relaas en ga je mee het verleden in, op zoek naar de wereld van de jaren ’50 en ’60. “Die wereld van vijftig jaar geleden stonk erger dan ik ooit zou hebben gedacht, maar smaakte veel beter.” In zijn zoektocht komt Jake ook personages tegen uit eerder werk van King. Zo gaat hij naar het stadje Derry en ontmoet Beverly en Richie, die een prominente rol spelen in IT.

King loodst je met zijn boeken een wereld in waar dingen gebeuren die helemaal niet kunnen. Maar de kunst is dat je het bijna niet meer in de gaten hebt. Je gelooft elke letter die hij op papier zet. Zo is er een moordende clown die in een doucheputje zit (IT) en een ter dood veroordeelde met bovennatuurlijke krachten (The Green Mile). Ook in 22-11-1963 is dit weer het geval. Een poort in de tijd! ’Ja daag’ denk je als je de achterflap leest. King weet het toch klaar te spelen dat je geen seconde twijfelt aan die poort in de tijd. Ik niet in ieder geval. En dat is een puike prestatie

Uniformiteit
Voor Living Apart And Together onderzoekt Dors de rol van identiteit binnen een uniforme groep. Alle dansers zijn hetzelfde gekleed, en door het tegenlicht is het moeilijk de dansers als individuen te zien. Het uniforme van de groep wordt ook benadrukt op enkele momenten waarin de dansers militaristisch door de ruimte bewegen. Hiermee contrasterend zijn er daarnaast enkele solo’s van dansers waarin zij hun individuele kwaliteiten kunnen laten zien.

Concentratie
Al snel blijkt echter dat het concept nauwelijks een rol van betekenis heeft tijdens het stuk. Dat is op zich niet erg, want Dors’ ritmische dansstijl is boeiend genoeg voor zeker de helft van de voorstelling. Maar na ongeveer twintig minuten blijkt echter dat er nauwelijks samenhang is tussen de verschillende scènes.

Voor de ogen van de bezoeker worden telkens nieuwe ideeën aangeraakt en vervolgens weer losgelaten. Van een spannende opbouw, rode draad of dramaturgische lijn is geen sprake, wat het moeilijk maakt om de hele tijd geconcentreerd te blijven kijken. Dors’ zoektocht naar een unieke dansstijl is weliswaar geslaagd; aan haar nu de taak om nog een eigenzinnige en spannende theaterstijl te ontwikkelen.

De Moulin Rouge van de 19^e eeuw
Wie fan is van de musical Moulin Rouge  zal in het verhaal van La Traviata veel herkennen, al zijn de twee qua stijl niet bepaald met elkaar te vergelijken. De opera van Verdi speelt zich af in het Parijs van de 19^e eeuw, waar een relatie opbloeit tussen de courtisane Violetta en edelman Alfredo. In drie aktes worden zij gescheiden door geldproblemen, Alfredo’s kritische vader en uiteindelijk tuberculose; kortom, een echte klassieke opera. En zo wordt hij ook uitgevoerd.

Traditioneel
In 2003 stond de Nationale Reisopera al op de planken met dit La Traviata onder regie van Monique Wagemakers, die op wat spiegels en projecties na koos voor een conventionele vormgeving. Na een tussenpoos van negen jaar blijkt dat een voordeel: met de klassieke aankleding is La Traviata een tijdloos verhaal, terwijl een ‘vernieuwende’ versie na tien jaar vaak aan kracht moet inleveren. In deze voorstelling staan het verhaal en de muziek centraal, en voor de solide cast is dat geen probleem.

Drama in een huiselijke sfeer
Peter Auty, die ook in de vorige uitvoering de rol van Alfredo op zich nam, heeft een beheerste maar warme stem. Hij is geloofwaardig met zijn naïeve maar eerlijke liefde voor Violetta. Zijn tegenspeelster, debutante Petya Ivanova, heeft nu en dan een wat scherpe stem maar laat ook gevoelvolle zang horen. Vooral in haar delicate uitvoering van het bekende Amami Alfredo, waarin zij afscheid neemt van haar grote liefde, is de emotie sterk te voelen. In een rustig decor dat een bijna huiselijke stemming oproept, zetten de twee hun dramatische liefdesverhaal treffend neer.

Een prettige afwisseling op deze zwaarmoedige scènes zijn de Parijse feesten, waarin het koor een ander geluid laat horen. Het ‘Brindisi’ (‘drinklied’), gezongen rondom een champagnefontein en springend op de sofa’s, zet de stemming erin. Een later hoogtepunt is het zigeunerkoor, waarin de vrouwen met tamboerijnen en in zwarte kanten jurken een Carmen-achtige sfeer oproepen. Een sterk punt van het hele gezelschap is dat zij hun rollen bevlogen maar niet overdreven spelen, met als resultaat een mooi gebalanceerde voorstelling.

Geen spektakel, wel ‘gewoon’ mooi
Hoewel vernieuwing bijna een must is in de Nederlandse theaterwereld, kan de Nationale Reisopera voorlopig wel zonder. De aankleding van La Traviata is misschien niet erg spannend, maar dankzij de goede stemmen en het gevoelige acteerwerk is de voorstelling zeker het bekijken waard. Geen Moulin Rouge-achtig spektakel, maar wel ‘gewoon’ een mooie opera, waarin de kracht van het oorspronkelijke verhaal behouden is.

Mysterieus
Zowel een sterk als een discutabel punt is dat de kijker tijdens de film maar heel mondjesmaat nieuwe informatie over de verhaallijn krijgt. Wat is er gebeurd met de oma? Waarom hebben de zussen geen ouders en waarom vertrekt de jongste zus Violeta (Ailín Salas) ineens met een man die niet geïntroduceerd wordt? Aan de ene kant kun je je ergeren aan het feit dat deze vragen heel traag of soms wel helemaal niet beantwoord worden, maar aan de andere kant houden deze vragen je als kijker wel alert en daarmee krijgt dit subtiele verhaal tevens een mysterieus karakter. De vaak langzame bewegingen van de camera en de lange duur van sommige shots zijn dan niet irritant, maar wekken juist nieuwsgierigheid op naar de karakters van de zussen en de bedoelingen van Mumenthaler.

Sterk spel
Iets wat deze film absoluut de moeite waard maakt om te zien, is het sterke en uitgebalanceerde acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Oudste zus Marina (María Canale) ontving zelfs een Zilveren Luipaard tijdens het Film Festival van Locarno 2011 voor haar acteerprestaties. Naast Marina zet de middelste zus Sofia (Martina Juncadella) ook een geweldige rol neer als bazige diva die soms het bloed onder je nagels vandaan haalt. Naast de individuele kwaliteiten van de actrices is het een bevrijdend gevoel dat hun acteerwerk onderling zo natuurlijk overkomt. Als kijker hoef je geen moeite te doen om het te geloven; Salas, Canele en Juncadella geven je het gevoel dat ze elkaar vóór de film al heel goed kenden.

Abrir Puertas y Ventanas is een geslaagde film waar Nederland als coproducent (de film is mede mogelijk gemaakt door de steun van het Nederlandse Hubert Bals Fonds) met recht trots op mag zijn. Dit bewijst onder andere de prestigieuze Gouden Luipaard die de film won voor de Beste Film op het Film Festival van Locarno in 2011. Gelukkig hoeven we niet lang meer te wachten op dit paradepaardje; de film beleeft namelijk zijn Nederlandse première tijdens het International Film Festival Rotterdam van 25 januari tot en met 5 februari 2012. Geplaatst in de sectie ‘Bright Future’ is deze film een veelbelovende aanrader die voor Mumenthaler inderdaad een glanzende toekomst als regisseuse voorspelt.