Tom Harvey is een doodgewone jongen tot er op een dag een iPhone van een flat gegooid wordt, die zich in zijn hoofd boort. Na de operatie zijn er stukjes van de iPhone is zijn hoofd achtergebleven. Het vermogen en de capaciteit van deze deeltjes muteren zich in zijn hoofd, waardoor hij toegang krijgt tot alle digitale gegevens op de wereld. iBoy is geboren. Wanneer een bende zijn beste vriendin Lucy verkracht, neemt hij als iBoy wraak, maar dit loopt volledig uit de hand.

Schizofrenie
iBoy is een hypermoderne versie van de beroemde roman The Strange Case of Dr Jekyll and Hyde van Robert Louis Stevenson. Op vergelijkbare wijze maakt Brooks gebruik van de thematiek van de gespleten persoonlijkheid tussen het goede en het kwade. Het geweld dat Lucy is aangedaan maakt een woede bij Tom los die hem doet veranderen in de gewetenloze iBoy. Hij verliest steeds meer de controle over de situatie en zichzelf:

‘Ik weet niet hoever ik was gegaan als Lucy niet plotseling in haar deur was verschenen en schreeuwde dat ik moest stoppen. Ik geloof niet dat ik O’Neil het raam uit zou hebben geduwd…dat ik tot zoiets in staat was. Ik geloof dat ik hem alleen angst wilde aanjagen. Maar echt weten zal ik het nooit.’

De ongrijpbare, abstracte werkelijkheid van iBoy vormt een sterke combinatie met de gewelddadige en wrede realiteit waarin Tom leeft. De lezer kan bijna geen grip krijgen op de mogelijkheden van iBoy, maar begrijpt heel goed het verlangen van Tom om wraak te willen nemen.

Goed en kwaad
iBoy is een hypermoderne superheld. Zijn acties komen voort uit het sterke verlangen van Tom naar rechtvaardigheid, maar slaan volledig door in de wraakacties van iBoy. Brooks stelt zonder moralisme vragen over goed en kwaad. Is iBoy wel een superheld of gewoon een crimineel en moordenaar en geen haar beter dan de bendeleden? De twijfels maken het boek spannend, omdat ze heel bepalend zijn voor het verloop van het verhaal.

Gaandeweg verliest de lezer zijn sympathie voor iBoy. Tom moet uiteindelijk zelf de echte superheld zijn en slechts samenwerken met iBoy om zijn capaciteiten te kunnen gebruiken om Lucy te redden. Dit is de enige manier om uiteindelijk haar liefde te kunnen winnen en dat is natuurlijk waar alles uiteindelijk om draait.

Ingenieus
Op ingenieuze wijze weet Brooks de lezer mee te slepen in zijn hypermoderne superheldenroman. De herkenbare emoties, het wrede geweld en de ongrijpbare en onvoorspelbare mogelijkheden van de digitale werkelijkheid vormen een ijzersterke combinatie.

Generaal Aladeen is de dictator van Waadeya, een verzonnen land ergens in Noord-Afrika. Hij heeft zijn hele leven in alle rust zijn volk kunnen onderdrukken, terwijl hij zelf leeft in de weelde van zijn immense paleis in de woestijn. Zijn dagen slijt hij met het ontwikkelen van een kernprogramma en het geven van willekeurige executiebevelen. Dan besluit de VN opeens om Waadeya te bombarderen als het land niet onmiddellijk een democratie wordt. Aladeen reist in alle haast af naar New York om dit te voorkomen. Aldaar smeedt zijn onderbevelhebber Tamir (Ben Kingsley) een plan om Aladeen om te brengen en de olierechten van Waadeya te verkopen aan een vileine Chinees.

Makkelijke grappen
Wie Borat gezien heeft, weet dat de films van Cohen vaak even grappig als over the top zijn. Dit geldt zeker ook voor The Dictator. Geen onderwerp is heilig en poep-en-plas grappen worden afgewisseld met grappen over pedofilie.  Aladeen kraamt aan de lopende band sexistische en racistische opmerkingen uit die vooral heel erg makkelijk zijn. Halverwege de film komt Aladeen te werken in een hippie winkel. De grappen die hierbij gemaakt worden (oh jee, hippies hebben okselhaar) zijn zo voorspelbaar dat ze eigenlijk niet meer grappig zijn. Daarnaast staat de film bol van de slapstick, wat jammer is omdat het onderwerp juist vraagt om politieke satire.

Weinig Materiaal
Terwijl in Brüno de draak werd gestoken met homofobie en er ook in Borat pijnlijke waarheden naar boven werden gebracht, is het uitgangspunt van The Dictator nogal makkelijk: niemand zal het aanstootgevend vinden om dictators belachelijk te maken.  Dit concept is bovendien het eerste half uur van de film nog grappig, maar daarna wordt het een  beetje teveel van het goede. Doordat de hele tijd dezelfde grappen herhaald worden, lijkt het erop alsof er eigenlijk niet genoeg materiaal was voor een volledige film. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat de film maar 83 minuten duurt.

Uiteindelijk is The Dictator vooral een film die leuk had kunnen zijn. Helaas hebben de makers met hun oppervlakkige slapstick en politiek incorrecte grappen voor de makkelijke weg gekozen. Hierdoor heeft de film niet echt een boodschap en dat is jammer.

Doordat het album wat toegankelijker is dan zijn voorgangers, weet Hawley de luisteraar meteen voor zich te winnen. De nummers zijn wat betreft opbouw veel compacter dan op bijvoorbeeld zijn laatste album Truelove’s Gutter. Het album klinkt als een frisse interpretatie van jaren ’60 psychedelica, met het verschil dat Hawley niet zingt over alles omvattende liefde of drugsgebruik, maar over alledaagse zaken. Zoals bij al zijn albums staat het gewone leven in zijn geboorteplaats Sheffield centraal en daarvoor draagt ook het nieuwe album een aantal bijzondere boodschappen met zich mee.

Man met een visie
Wanneer je het album aandachtig beluisterd kun je niet om de referenties naar het leven in de Noord-Engelse arbeidersstad heen. Zo zingt Hawley in het titelnummer: “Marie she was a troubled girl (..) she had to sell her body to put shoes on her feet”, een confronterende tekst over het leven aan de rand van de stad. Maar ook de schoonheid van het simpele leven weet Hawley in zijn opzwepende zangpartijen te vatten. Het nummer ‘Seek It’ is een onvervalste ode aan de liefde en degene die zich er moeiteloos aan kunnen overgeven.

In muzikaal opzicht heeft Hawley met dit album een grote sprong gemaakt. Hij gebruikt op verschillende nummers elektronica en schuwt het experiment niet. Niemand had twaalf jaar geleden echter gedacht dat hij één van Engelands meet begenadigde songwriters zou kunnen worden. Na een carrière met de band The Longpigs en een korte affaire met Pulp wees niets erop dat Hawley solo zou doorbreken. Daar kwam verandering in na het uitbrengen van zijn debuutalbum Late Night Final in 2001, dat positief werd ontvangen door zijn vaderlandse muziekrecensenten. Standing At The Sky’s Edge is alweer Hawley’s zevende album en de muzikant klinkt gedrevener dan ooit tevoren.

Sfeermaker
Richard Hawley is een muzikant die zijn vak als geen anders beheerst. Hij weet gevoelige nummers te brengen zonder overdreven clichématig over te komen en speelt gitaar alsof het zijn tweede natuur is. Maar het allerbelangrijkste kenmerk aan zijn werk is dat hij met elk nieuw album een verzameling aan coherente nummers weet af te leveren. Geen enkel nummer op Starring At The Sky’s Edge valt namelijk uit de toon en alle nummers roepen afzonderlijk gevoelens op van hernieuwde levenskracht. Richard Hawley is op dit moment op de top van zijn kunnen en hij laat de luisteraar daar maar al te graag van meegenieten.

De voorstelling begint meteen goed: met een pakkende persiflage van een over-ingeleefde DJ krijgt Peter van de Witte de lachers op zijn hand. Droog Brood neemt het publiek mee langs allerlei sketches met telkens andere typetjes. Langs de oersaaie dichter die in slaap valt bij zijn eigen werk of langs twee nukkige zuurpruimen die elkaar niet uit kunnen staan maar toch al 40 jaar ‘vriendinnen’ zijn. In de trant van “Ik heb eigenlijk een hekel aan Oostenrijk, maar dat geeft niks hoor, dat je dat na 40 jaar nog niet weet, ik pas me wel aan”.

Conflicterende personages
In veel gevallen is er sprake van een conflict tussen twee sterk van elkaar verschillende personages. De vette laag die de “lachengelen uit de humorhemel” – zoals  ze zichzelf noemen – daar  overheen smeren, levert hilarische dialogen op. Denk aan een highbrow intellectueel die tevergeefs een diepgaand gesprek wil voeren met een lompe boerse man die zijn metaforen niet snapt, of een onzekere barman met smetvrees die de luidruchtige stamgast moet vertellen dat hij niet meer welkom is in het café. Centraal staat een mislukte communicatie.

Klinisch maar multifunctioneel decor
De weinige elementen in het klinisch witte decor, namelijk een groot verticaal venster, een ommuurde verhoging, twee krukjes en een rood keyboard, blijken multifunctioneel en krijgen telkens een andere functie.  Tijdens de DJ-scène krijgt het venster felle bonte achtergrondkleuren à la Andy Warhol, waardoor het tot draaitafel wordt omgetoverd. Andere keren fungeert het als bar, vensterbank of zelfs als horizontale deurpost. In een handomdraai neemt Droog Brood het publiek mee naar een totaal andere situatie.

Minpuntje
Voor bezoekers die Droog Brood vaker gezien hebben valt het duo af en toe wat in herhaling. De hoge stemmetjes en de schreeuwerige miscommunicaties zijn voor de trouwe bezoekers niet nieuw meer. Soms gaan de heren bovendien nét wat te lang door met dezelfde grap.  Bijvoorbeeld in één van de eerste sketches, waarbij de mannen telkens opnieuw niet op het laatste woord kunnen komen van de uitdrukking.

Moeite waard
Voor ieder die Dat Wordt Oorlog nog niet gezien heeft: de voorstelling is tot en met mei 2013 te zien in diverse theaters in Nederland. Het is zeker het bezoeken waard; Droog Brood ontroert, maakt je aan het lachen en hun typetjes zijn erg herkenbaar. Normaal heb ik liever vers, maar Droog Brood smaakt voortreffelijk!

Tijdens de Young Makers Marathon krijgt het publiek in vier uur tijd vijf stukken te zien. De choreografieën vinden plaats op verschillende locaties in het gebouw. Bij binnenkomst is al duidelijk dat deze voorstelling niet voor het grote publiek is. Er wordt onderling met elkaar gesproken, vrijwel uitsluitend Engels, over bekenden die straks gezien gaan worden. De combinatie van excentriek en comfortabel in de kledingkeuze van het publiek doet vermoeden dat we hier omgeven zijn door jonge dansers en dansmakers. Er heerst een hoog ‘ons kent ons’-gehalte. De middag begint met choreografieën van Lehtovaara en Ferreira Silva, Vardou, Riebeek en de Keersmaeker. Je sluit vervolgens de marathon af met een keuzemogelijkheid: Emma Daniel, of Florentina Holzinger.

Bewegingsonderzoek
Georgia Vardarou heeft zichzelf voor het maken van Hardcore on Dance interessante vragen gesteld. ‘Waarom beweegt mijn lichaam zoals het beweegt? Welke selectie van bewegingen maakt mijn lichaam?‘ We zien haar vijfentwintig minuten op het podium verschillende bewegingen maken: stappen, springen, draaien, rollen, lopen. Soms zijn haar bewegingen hoekig en snel, op een ander moment juist traag en groots.

Vardarou is een interessante danseres met een niet-alledaags bewegingsvocabulaire, maar het is zonde dat het niet een stapje verder gaat. De theorie, de vragen die Vardarou zichzelf stelt, en de praktijk, haar bewegingen en de voorstelling, lijken los van elkaar te staan. De aansluiting tussen de vragen en de bewegingen wordt niet duidelijk, en daardoor mist ze de connectie met het publiek.

Het stemmetje in je hoofd
Ook Emma Daniel bevraagt zichzelf voor haar La Petite Voix, vertelt de flyer. ‘Wat als je naar het stemmetje in je hoofd zou luisteren?’ Het is een korte voorstelling van tien minuten waarin al Daniels bewegingen worden begeleid door een man die een microfoon dicht bij haar lichaam houdt en haar bewegingen volgt. Op de achtergrond is de opname van een stem te horen.

Haar bewegingen zijn zacht en klein, haast alsof ze in trance is. Soms neemt ze het ritme van de tekst mee in haar bewegingen. Ze maakt geen grote bewegingen, maar kronkelt met haar lichaam. Haast alsof ze niet echt voluit mag dansen. Het is niet altijd duidelijk of de microfoon haar volgt, of juist leidt. Ook haar onderzoek komt niet heel duidelijk naar voren in het stuk. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat de stem die haar begeleidt Frans spreekt. Hierdoor gaat een belangrijk uitgangspunt van de voorstelling, het luisteren naar het kleine stemmetje in je hoofd, voor een groot deel van het publiek verloren.

Ontbrekende schakel
Dans is een abstracte kunstvorm die niet altijd letterlijk genomen moet worden en ruimte laat voor vrije interpretatie. Wanneer flyerteksten op zo’n manier aanspraak maken op je ratio verwacht je echter ook dat dit in de voorstellingen terug te zien is, maar die connectie mist. Jezelf vragen stellen als dansmaker is essentieel om te blijven vernieuwen, maar in hoeverre moet dit op het podium? De Young Makers Marathon heeft humor, mooie dans en interessante vraagstukken, maar de insidersfeer is voelbaar in de stukken. Het publiek mag slechts een klein beetje proeven van de onderzoeken die de jonge choreografen hebben gedaan. En dat wekt in dit geval geen nieuwsgierigheid op, maar onvrede.

Met bloed, zweet en tranen wordt met een schotelsatelliet op een berg gezocht naar een signaal, zodat de eerste en enige televisie in het dorp kan worden aangesloten. De televisie verenigt de bewoners in het dorp waar christenen en moslims over het algemeen vreedzaam naast elkaar leven. De situatie in de rest van het land is alleen niet zo vreedzaam.  Wanneer dit op het nieuws komt, proberen de vrouwen de aandacht af te leiden door hysterisch door de uitzending te gaan praten. Dit kan helaas niet voorkomen dat de spanning in het dorp tussen de twee bevolkingsgroepen toch oploopt en er botsingen ontstaan. De vrouwen laten zich echter niet zomaar uit het veld slaan en verenigen zich om plannen te bedenken die de mannen van vechten zullen weerhouden.

Oppervlakkig
En waar gaan we nu heen? De titel stelt een vraag die je ook jezelf tijdens het kijken regelmatig stelt. Een spanningsboog is namelijk iets dat in de film ontbreekt. Het verhaal springt van een romance tussen de mooie christelijke Amale (vertolkt door de regisseuse zelf) en moslim Rabih (Julian Farhat), naar de vrouw van de burgemeester (Leyla Hakim) die doet alsof ze contact heeft met de maagd Maria. Deze zou doorgeven dat de mannen moeten ophouden met vechten. Dan komen er ook nog een paar showgirls uit Oekraïne die de sfeer in het dorp moeten verbeteren. Al deze verschillende verhaallijnen zorgen ervoor dat je als kijker niet zo goed weet waar in het verhaal naar toe gewerkt wordt. Dit heeft als gevolg dat niet alle verhaallijnen duidelijk worden uitgewerkt. Hierdoor blijven de karakters alleen charmant voor het oog, zonder verdere diepgang.

Musical?
Het lijkt wel alsof Labaki niet zo goed wist wat ze precies met de film wilde. Een serieus onderwerp in een grappig verhaal gieten? Een ode brengen aan vredelievende vrouwen? Of toch een musical maken? Zeker is dat de liedjes die uit het niets een paar keer worden ingezet, vrij overbodig zijn. Natuurlijk is het leuk om onder het genot van een lied met alle vrouwen van het dorp hasjkoekjes te maken voor verhitte mannen, maar de regisseuse had de tijd van de liedjes beter kunnen besteden aan een verdieping van de verhaallijnen.

Et maintenant on va où? redt het helaas niet met de spirit van de vrouwen in het rumoerige dorp en scènes die van tijd tot tijd best grappig zijn. Door de vele onuitgewerkte verhaallijnen en karakters, blijft de film niet tot het einde boeien. Het antwoord op de vraag van de titel is dan ook simpel: snel naar huis.

Voordat het publiek de zaal betreedt krijgt iedereen een klein radiootje met oordopjes toebedeeld. In de grote ruimte waar de voorstelling zich af zal spelen staan alleen twee rijen stoeltjes en er liggen wat yogamatjes in de hoeken. Een stuk of twaalf toeschouwers betreden de ruimte en kijken elkaar afwachtend aan: wat gaat er gebeuren?

‘Close your eyes’
“Welcome,” zegt een zachte vrouwenstem in netjes Engels via de radio. “You are now going to learn four exercises in utopian movements.” Haar stem en manier van praten doen denken aan een stewardess die instructies geeft. “Pause. Close your eyes. Turn around.” Enkele toeschouwers gaan rondlopen, maar velen blijven ook staan. Het publiek is opgedeeld in vier groepen die allemaal verschillende instructies krijgen. Iedereen luistert ingespannen naar de opdrachten die ze krijgen en steeds ingewikkelder worden. Mensen lopen met stoelen, liggen op matjes en achtervolgen elkaar.

Instructies van Chaplin
Deze instructies zijn gebaseerd op het gedachtegoed van de komiek Charlie Chaplin, toneelschrijver Bertolt Brecht, danskunstenaar Rudolf van Laban en regisseur Vsevolod Meyerhold. Allen waren na de Eerste Wereldoorlog op zoek naar een nieuwe functie voor hun kunst, en een nieuwe relatie tot het leven en de maatschappij. Alle vier vonden daar een andere manier voor, die LIGNA ons aan den lijve laat ondervinden. Mensen lopen uitgedraaid met gestrekte benen door de ruimte zoals Chaplin, of experimenteren met gebaren en de verschillende sociale statussen zoals Brecht dat deed. Na elk kwartier draagt de stem ons op om onze ogen te sluiten en rond te draaien: het begin van een nieuwe exercise naar het stramien van een nieuwe leraar. Net zolang tot we elke leraar gehad hebben.

Overkill aan informatie
Er gebeurt veel in LIGNA. Je hebt de rol van toeschouwer en performer, je bent met elkaar bezig en met jezelf. Ondertussen licht de stem de verschillende theorieën toe en probeer je secuur de verschillende ingewikkelde opdrachten uit te voeren. Halverwege slaat de vermoeidheid even toe, ‘wat een informatie!’. Jammer is ook dat, wanneer je het roulerende systeem door hebt, de voorstelling voorspelbaar wordt. Je weet wat er allemaal nog gaat komen, want dat zie je andere ’toeschouwers’ al doen. The New Man is een voorstelling met ingenieuze humor. Maar LIGNA wil te veel. Door de overkill aan informatie en de voorspelbaarheid verliest de voorstelling zijn vaart, en dat is zonde. Een klein stapje terug zou meer beweging opleveren.

Een andere sound
Zoals we van Florence Welch gewend zijn klinkt haar stem live geweldig en lijkt deze geen grenzen te hebben. Haar stem heeft enorm veel kracht maar toch klinkt het alsof zingen haar geen enkele moeite te kost. MTV Unplugged begint met ‘Only If For A Night’, het nummer waarmee het vorige album Ceremonials ook werd geopend. De live versie van dit nummer is minstens zo goed als de versie op Ceremonials, waardoor je als luisteraar direct nieuwsgierig wordt naar de rest van het album.

Daarna wordt ‘Drumming Song’ gespeeld, afkomstig van het eerste album. Ondanks dat dit nummer mooi wordt begeleid door onder andere harp en viool, is het toch jammer dat in deze versie de percussie is weggelaten. Op de oorspronkelijke versie is een heftige drum-sectie te horen die “the almighty sound” of “drumming noise inside my head” waarover wordt gezongen heel mooi illustreert. Door de afwezigheid hiervan op de live versie ontstaat er een ander soort geluid en gevoel, dat minder goed past bij dat waar ‘Drumming Song’ over gaat.

Ook bij de uitvoering van ‘Breaking Down’ is de percussie weggelaten, maar in dit nummer is dat juist een goede keuze geweest. De begeleiding door alleen harp en piano zorgt namelijk voor een hele mooie dromerige sfeer. Zo zijn de meeste nummers op dit album veel minder heftig begeleid dan dat we gewend zijn van Florence + The Machine. ‘Never Let Me Go’ is daar ook een goed voorbeeld van. De eerste minuten van dit nummer zingt Florence slechts begeleid door een piano, pas tegen het eind vallen ook de drums, gitaar en harp in. Dit zorgt ervoor dat MTV Unplugged een hele pure klank heeft en dat we een andere kant kunnen horen van Florence + The Machine.

In de voetsporen van Redding en Cash
Op MTV Unplugged zijn naast de uitvoeringen van eigen nummers ook twee bijzondere covers te horen. Ten eerste is er de cover van ‘Try A Little Tenderness’, een nummer dat bekend werd door de uitvoering van niemand minder dan Otis Redding. De uitvoering op MTV Unplugged van het soulvolle ‘Try A Little Tenderness’, zingt Florence met alleen pianobegeleiding. Ondanks de vele uitvoeringen van verschillende artiesten die bekend zijn van ‘Try A Litte Tenderness’ is de versie van Florence toch heel bijzonder. Deze akoestische uitvoering in combinatie met haar eigen geluid en de kracht in haar stem maakt dat dit een van de betere covers is van ‘Try A Little Tenderness’.

De tweede cover is het country nummer ‘Jackson’, waarmee Johnny Cash en June Carter groot succes behaalden. Florence zingt ‘Jackson’ samen met rockmuzikant Josh Homme. Op deze manier laten Florence + The Machine horen dat ze van alle markten thuis zijn, van soul tot country tot hun eigen genre indie rock.

Met als afsluiter het opzwepende ‘Shake It Out’ hebben Florence + The Machine weer een hele bijzondere cd gemaakt, waarop ze voor een groot deel een wat zachtere kant van zichzelf laten horen. MTV Unplugged telt helaas maar een bescheiden aantal van elf nummers. Het zou niet erg zijn geweest als het er dubbel zo veel waren geweest, want het is een prachtig album geworden.

De naam Michiel van Musscher doet misschien niet gelijk een belletje rinkelen, maar in zijn tijd had elke welgestelde familie in de zogenaamde Gouden Bocht van de Herengracht in Amsterdam een schilderij van hem in huis hangen. Zo portretteerde hij ook acht leden van de vermogende familie Van Loon. Daarmee waren zij Van Musschers belangrijkste opdrachtgevers. Museum van Loon is dus de plek bij uitstek om Michiel van Musscher uit de anonimiteit te halen.

Verfijnde details
Het museum toont dertig werken van Van Musscher. Door deze kleine maar weloverwogen selectie, geeft de tentoonstelling een helder beeld van het oeuvre van de kunstenaar. Er is namelijk nogal wat te zien op Van Musschers schilderijen, zoals blijkt uit zijn Zelfportret (1673). De knopen van het kleed zijn te tellen en het boek is zo duidelijk geschilderd dat te zien is om welk werk en zelfs welke pagina het gaat, namelijk het derde hoofdstuk van het tweede boek uit Sebastiano Serlio’s (1475-1554) bekende reeks over architectuur. Niet voor niets gold dit portret met de meesterlijk uitgevoerde details als het visitekaartje van de schilder.

Weelde en luxe
Met het werk van Van Musscher laat Museum van Loon de weelde aan het einde van de Gouden Eeuw zien. De zeventiende eeuw was een tijd van bloei voor de handel en kunsten in Nederland. Deze voorspoed neemt al aan het eind van de zeventiende eeuw af, onder andere door opkomende concurrentie in de handel. Ondanks dit economische verval bleven de rijken kapitaalkrachtig. Dat de luxe levensstijl van de welgestelde burgers niet werd aangetast, blijkt wel uit het portret van Een elegant echtpaar in een rijk interieur (1685). Het echtpaar is afgebeeld op het moment dat de vrouw haar man stoort tijdens het schrijven van een brief. Beiden zijn afgebeeld in een kostbare kamerjas in een kamer met een Chinees lakkabinet, een Indiaans tapijt en een exotische kaketoe, stuk voor stuk luxe objecten die Van Musscher haarfijn schilderde.

Met Michiel van Musscher. De weelde van de Gouden Eeuw wordt de schilder de eer toebedeeld die hij verdient. Het is een fijne ontmoeting met zijn werk waar je door de vele verfijnde details niet snel op uitgekeken raakt.

De avond opent met het verrassende en boeiende Solo in the Sand, uitgevoerd door choreograaf en danser Thom Stuart. Wanneer de gordijnen voor de grote ramen van het theaterzaaltje open gaan, zien we Thom half ingegraven in het zand. Op het live gezongen ‘What power art thou’ voert hij een dans uit waarbij hij enkel zijn bovenlichaam gebruikt. De bewegingen beginnen rustig, maar worden steeds wilder. Met veel emotie en kracht maakt hij wilde zwaaiende armbewegingen en slaat hij met zijn vuisten op het zand, alsof hij zich gevangen of wanhopig voelt. Opvallend aan de voorstelling is dat de solo’s mooi in elkaar overlopen. Wanneer Thom zichzelf na zijn solo bevrijdt uit het zand loopt hij naar de ramen toe, en schrijft daarop van buitenaf de tekst “alleen op je rug in het donker”, wat het begin is van de volgende choreografie.

Inspirerende citaten
Deze choreografie met de titel Company wordt uitgevoerd door danser Youri Jongenelen. De dans is gebaseerd op het boek Company van Beckett. De choreografie bestaat uit vier delen, elk geïnspireerd door een citaat uit het boek. De korte dansstukken worden tussen de andere solo’s door uitgevoerd, en beelden de emotie en de sfeer van de citaten mooi uit. Bij het ene citaat is de dans ingetogen en zijn de bewegingen langzaam en gecontroleerd, terwijl Youri bij een volgend citaat weer snel over het podium heen rent en sprongen laat zien. De dans en de citaten zetten je aan het denken, en maken je telkens nieuwsgierig naar het volgende deel.

Iets uitbundiger van aard is het sexy en humoristische Come Here Often?, gedanst door Sabrina Vis. Met felrode lipstick en gekleed in een uitdagend kostuum bestaand uit een glimmend zwart topje en een kort rokje danst zij op de gelijknamige muziek. De tekst van de muziek bevat verschillende versiertrucs die door Sabrina worden uitgebeeld. Zo maakt ze gebaren, gaat ze los op de muziek of kijkt bij de vraag “do you come here often?” speels en uitdagend het publiek in. Ze zet haar rol goed neer en weet met haar sterke expressie de aandacht van het publiek van begin tot eind vast te houden.

Frisse zeebries en zonsondergang
In de voorstelling is goed gebruik gemaakt van de omgeving. Dansers lopen van alle kanten naar binnen en naar buiten, en enkele choreografieën worden zelfs volledig buiten op het strand uitgevoerd. Een mooi voorbeeld hiervan is Between the walls of my living-room door Anouk Cappuyns. Midden op het strand met de zee op de achtergrond danst zij een mooie lyrische solo. De wind die haar jurkje en haren laten wapperen en de zonsondergang op de achtergrond zorgen voor een prachtig plaatje.

Solo’s @ the Sea is een gevarieerde voorstelling met vele korte solo’s, welke zeer verschillend zijn en allemaal een eigen karakter hebben. Hoewel er ook pianospel, zang en toneel is bestaat het grootse deel van het programma uit dans. Toch zorgt de verscheidenheid en de kwaliteit van de choreografieën ervoor dat er voor ieder wat wils is. De kleinschaligheid van dit programma zorgt voor een intieme en persoonlijke sfeer. Dit in combinatie met het mooie decor van strand en zee maakt dat De Dutch Don’t Dance Division zich met Solo’s @ the Sea positief weet te onderscheiden van andere dansvoorstellingen.