Carry Slee: “Ik ben wie ik ben, ook als ze kritiek hebben.”

woensdag, september 8th, 2010

Carry Slee; ze is vooral bekend als schrijfster van kinderboeken zoals Verdriet met mayonaise, Afblijven en de boekenserie over Iris en Michiel. Tegenwoordig schrijft ze steeds meer voor andere leeftijdscategorieën. Zo schreef Slee vijf romans voor volwassenen – waaronder meest recent Moeders met gedachten in 2009 – en publiceerde ze onlangs twee thrillers voor zestienplussers. Op het boekenfestival Manuscripta in Amsterdam kijken we heel even door de beroemde bril van Carry Slee en vertelt ze onder andere over haar leven en haar succes.

Luister hier naar een fragment van het interview met Carry Slee:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Hoe kijk jij naar je eigen boeken?
“Oh, dat is grappig natuurlijk, haha. Ik vind dat mijn boeken iets bijdragen aan het leven van de jongeren van nu. Ze kunnen zich er namelijk heel goed mee identificeren; iedereen heeft wel eens iets meegemaakt waarover ik schrijf. Ik ben heel blij met mijn boeken.”

En blijf je trots of zie je ook mindere kanten?
“Ja, ik blijf trots, maar ik kan wel relativeren. Ik zou wel kunnen denken ‘oh, het zou nog honderd keer beter kunnen’, maar dat doe ik niet, want dit is wat ik kan en daar ben ik heel blij mee. En dat vind ik ook genoeg.”

Hoe zie je jouw eigen succes?
“Dat is me zó overkomen. Het is veel meer geworden dan ik ooit had gedacht. En het gaat altijd maar door. Toen ik dacht ‘nou, nu ben ik er écht ’, kwamen er weer films. Dus liep ik ineens over een rode loper met allerlei soapies . Dat is heel leuk, ik vind het één groot feest. Maar het heeft natuurlijk ook andere kanten. Het is heel hard werken, want als je zoiets wilt bereiken moet je er natuurlijk voor de volle honderd procent voor gaan.”

Voor jouw boeken moet je je veel inleven in anderen – de wereld dus door een andere bril bekijken – hoe ervaar je dat?
“Ik vind het heerlijk om mij in te leven in anderen. Ik kon me altijd al goed in anderen inleven; op school vertelde iedereen altijd zijn zorgjes aan mij en ze vertrouwden mij hun geheimen toe. Dan ging ik meedenken en soms losten we het dan op. Dat heeft er dus al heel jong ingezeten en nu kan ik mij inleven voor mijn boeken en dat vind ik heerlijk.”

Als je een blik op het verleden werpt, wat is dan het eerste waar je aan denkt?
“Als ik een blik op het verleden werp, denk ik aan mijn jeugd die niet gemakkelijk was. Ik denk dat ik daardoor ook graag voor kinderen schrijf, want er zijn erg veel kinderen die geen gemakkelijke jeugd hebben. Dat is waar ik het eerst aan denk. Ik denk er ook aan dat het toen niet gemakkelijk was, maar het heeft wel zijn vruchten afgeworpen, want daardoor kan ik wel mooie boeken schrijven die kinderen raken.”

Denk je dat als er een ‘Carry Slee’ was geweest in jouw tijd, je jeugd dan misschien gemakkelijker of interessanter was geworden door die boeken te lezen?
“Ik denk wel dat ik er wat aan had gehad. Want je had gewoon niks in die tijd. Je had alleen in de Margriet een rubriek – ‘Margriet weet raad’ – waar ik wel eens naar schreef, maar nu kan je gewoon mooie boeken lezen en herken je die dingen ook allemaal. Het is heerlijk om te merken als je niet de enige bent die met bepaalde dingen zit.”

Ondanks dat je een moeilijke jeugd hebt gehad, ben je niet jaloers op andere mensen die bijvoorbeeld een rustigere jeugd hebben gehad?
“Nee, wat ik er nu mee heb gekund, dat is zo mooi, dat had ik niet willen missen. Ook niet voor een rustigere jeugd.”

Is er iets wat het licht niet mag zien in jouw wereld?
“Ik denk het niet. In mijn wereld mag iedereen alles weten, ik heb immers ook autobiografische romans geschreven. Ik ben iemand die vindt dat je alles mag vertellen.”

Je bent ook een verteller immers...
“Ja, daarom. Anders kun je wel ophouden, als dit niet mag en dat niet mag. En ik denk ook dat dat je mooi maakt, dat je dat durft en niet denkt ‘ja maar zo kom ik er niet goed uit, niet zeggen’. Nee, gewoon wel zeggen, want iedereen kent dat wel.”

Wat zie je als je naar jouw eigen toekomst kijkt?
“Ik ben nu natuurlijk eenenzestig, dus ik zie al dat ik een beetje oud ga worden. En dat ik wat minder hard moet werken – dat doe ik al, want anders gaat het niet. Maar ik vind het eigenlijk heel mooi om zestiger te zijn, want nu kan ik in alle rust weer eens iets gaan maken.”

Als je naar de meningen van anderen kijkt – bijvoorbeeld recensies of mensen die kritiek uiten of juist lovend zijn – verandert dan de kijk op jezelf?
“Nee, dat doet mij allemaal heel weinig. Ik vind het fijn als mensen lovend zijn, maar het verandert mij niet echt. Ik ben toch wie ik ben en als ze kritiek hebben ben ik dat ook. Ik denk dat ik heel dicht bij mijzelf sta. Het maakt ook niet uit, ik doe dit graag en het heeft succes. En als mensen mij de hemel in prijzen, denk ik ‘dat hoeft ook niet, want ik ben ook maar een gewoon mens’.”

Ben je wel eens de ‘echte’ wereld uit het oog verloren als je je verdiepte in de fantasiewereld van een boek?
“Nee, ik schrijf zo realistisch dat ik toch wel altijd in de ‘echte’ wereld blijf. Maar het is wel zo dat ik tijdens het schrijven dingen om mij heen niet zie, want ik ben steeds met het verhaal bezig in mijn hoofd. Het is wel een heel toegespitst beroep, ik ben er echt helemaal mee bezig.”

Als je nu je eigen wereld in drie woorden zou moeten omschrijven, hoe zou je die dan omschrijven?
“Warm, veilig en happy.”

En hoe zou je jouw blik op de wereld omschrijven?
“Uitdagend, inspirerend en zorgelijk.”

Wat zeg jij als ik zeg: ‘Het oog wil ook wat hebben’?
“Oh ja, dan denk ik natuurlijk weer meteen aan mijn boeken. En aan de films, want het gaat er ook om dat het leuke mensen zijn die het spelen. Maar ook het boekomslag is heel belangrijk.”

En bij ‘Een oogappel hebben of zijn’?
“Dan denk ik meteen ‘dat ben ik niet geweest’. Maar ik heb nou net een kleinzoon gekregen, die is drie maanden en dat is wel een beetje mijn oogappeltje op dit moment.”

Heb je ook een soort idool of een andere schrijver die je erg goed vindt of die je leuk vindt om te lezen?
“Ik ben eigenlijk heel nuchter, ik heb helemaal geen idool. Ik ben ook niet zo iemand die idolen heeft. Ik zie altijd heel duidelijk dat iedereen ook maar gewoon mens is, wat je ook doet. Of je nou lekkere broodjes bakt of mooie boeken schrijft, ik vind beide even belangrijk. En sinds ik schrijf, lees ik bijna niet meer. Want geen enkele schrijver leest, dat is heel raar. Je bent met je eigen verhaal bezig en dan is het wel genoeg.”

Dan tenslotte: ‘Een doorn in het oog’. Heb je iets waar je je aan irriteert of aan ergert?
“Oh ja, ik interesseer me ook erg voor politiek, dus als ik dan de laatste tijd zie wat er allemaal gebeurt en wat er gaande is in Nederland, dan is dat voor mij wel een doorn in het oog. Dan denk ik ‘jongens, laten we nou allemaal ook eens gewoon gaan genieten en om elkaar gaan geven in plaats van – materieel gezien – alsmaar meer en meer willen’. Het land wordt over de hoofden van de mensen heen geregeerd en dat is een doorn in mijn oog.”

Beluister hier het hele interview met Carry Slee door Michelle Brouwer

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Tags: amsterdam, auteur, boek, Brouwer, Carry, Carry Slee, cultuurbewust, CultuurBewust.nl, de bril van Carry Slee, Fatale liefde, Interview, Literatuur, Manuscripta, Manuscripta Amsterdam, Michelle Brouwer, schrijver, Slee
Posted in Highlight, Interview, Literatuur | No Comments »