Lezen en laten lezen: Dingen die we moeten weten

juli 25th, 2014

Er zijn veel dingen die ik niet wil lezen. Recensies waarin de plot van het boek of de film wordt verraden, bijvoorbeeld, of recepten van nasi (ik houd niet van nasi). Gebruiksaanwijzingen van IKEA-meubilair zijn evenmin aan me besteed, de ervaring leert dat je je Billy veel makkelijker in elkaar zet zonder papiertje.
Wat ik ook liever niet lees zijn verhalen over dierenmishandeling en martelingen, over kindermoord en andere vormen van zinloos geweld. Ik verdraag zulke berichten slecht, maar sla ze niet over: je kunt niet overal je ogen voor sluiten. Wel is er te veel ellende in de wereld om over ieder onderwerp evenveel te weten. Dus selecteer ik mijn eigen bewustwording, mijn eigen betrokkenheid.
Over de Holocaust lees ik steeds opnieuw. En over Gaza, over 9/11. Destijds zat ik in groep 7, we bespraken de vliegtuigramp in de klas – niemand die het werkelijk bevatte. In Far from the tree van Andrew Solomon komen vrouwen aan het woord die kinderen baarden uit verkrachting. Speciale aandacht is er voor de vele gedwongen zwangerschappen tijdens de genocide in Rwanda. Eén van de geïnterviewde vrouwen vraagt aan Solomon: ‘Kunt u me zeggen hoe ik meer van mijn dochter kan houden?’
Het zijn verhalen om bang en verdrietig van te worden, maar ik moet ze lezen. Ik wil niet wegkijken.

En nu is er MH17.
Dus lees ik. Ineens is zo’n ramp heel dichtbij: iedereen kent wel iemand of iemand die iemand kende. We zijn allemaal even machteloos. Ik kende ook iemand in het vliegtuig. Het is nauwelijks eerstepersoonspijn, ik kende diegene niet goed genoeg om zijn naam te mogen noemen, niet goed genoeg om veel over hem te mogen zeggen of voelen, maar het is groot genoeg om ervoor te lezen.
Ik lees namen en portretten, reconstructies en analyses. Op internet vind ik een dubieus artikel waarin staat dat niemand in het vliegtuig zou hebben geleden, meteen ben ik bereid het te geloven. Mijn kritisch leesvermogen? Aangetast. Zaterdag 19 juli publiceert nrc.next een dubbele pagina vol keurig gerangschikte witte streepjes, afgewisseld door vakken met een persoonsbeschrijving – naamloos. Het is één van de meest integere overzichten die er gemaakt zijn. Ik bewaar het artikel, waarom weet ik niet. Foto’s sla ik over.
Is dit dwangmatige lezen oprechte interesse, medeleven of ordinair voyeurisme? Ook dat vraagstuk wordt behandeld in diverse media. Zodra je beweert oprecht te zijn in wat je voelt of zegt of op Facebook post, lijk je al bijna het tegenovergestelde te bewijzen. Diep vanbinnen zijn we allemaal voyeurist: hoe dicht we ook bij het vuur zitten, er zit iets in ons dat nog dichterbij wil. Maar we zijn ook allemaal mens – geschokt, verbijsterd en verdrietig.
Met Rwanda was ik te jong en te ver weg, 9/11 kon ik nog niet overzien. Dit is nu. En hier. Ik moet alles weten. Het is niet plezierig lezen. Of het me een beter mens maakt, weet ik ook niet. Maar het voelt als is het enige wat ik kan doen: vechten tegen machteloosheid, lezen om niet te vergeten.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Column, Literatuur | No Comments »

Hoe is het nu met… Jorrit Spoelstra, regisseur van Genre De Vie

juli 24th, 2014

De fiets heeft een belangrijke rol in de stad, althans dat vindt documentairemaker Jorrit Spoelstra. Via het crowdfundingplatform Voordekunst haalde hij samen met mededocumentairemaker Sven Prince € 17.469 binnen om hun documentaire over de herontdekking van de fiets te kunnen realiseren.

Genre de Vie gaat over de bijdrage van de fiets aan de leefbaarheid van steden en over de rol die deze speelt bij onze beleving van ruimte. Spoelstra, en mede-documentairemaker Prince, verzamelden via Voordekunst geld bij elkaar om hun documentaire te maken. Als fietskoeriers viel de twee de veranderingen in de stad op waarbij het gevoel van vrijheid volgens hen een grote rol speelt. ‘Voor de documentaire zijn we in het altijd veranderende New York (Verenigde Staten) geweest. Voor wie elke dag in de metro zit zijn deze veranderingen niet zichtbaar. In een auto zie je weer meer dan in de metro, maar autorijden heeft als nadeel dat je niet makkelijk even kunt stoppen. De fiets heeft dit voordeel wel. Lopend is er ook veel vrijheid, maar de beleving op een fiets is anders, sneller.’

Eindeloos editen

De jonge documentairemaker haalt zijn energie en inspiratie uit ‘het leven in general’ en daar was tijdens het maken van Genre de Vie nauwelijks tijd voor. Er zit drie jaar tussen de fundraising en het uiteindelijke product. ‘Er zijn wel drie deadlines verstreken en op een gegeven moment was het verzamelde geld van Voordekunst op. Toen zat ik in mijn vrije tijd te editen. Betaalde opdrachten gingen voor, want we moesten in ons eigen onderhoud voorzien.’ De reden van de vertraging is volgens Spoelstra te verklaren door een financiële inschattingsfout die beide heren hebben gemaakt. Ook hielden ze graag de touwtjes in eigen handen. ‘We hadden niet alles zelf moeten willen regelen. We vlogen bijvoorbeeld last-minute zelf naar New York, waardoor de kosten voor de vliegtickets veel hoger uitvielen.’

Nederlandse omafiets

Spoelstra is erg opgelucht nu het eindpunt in zicht is. De première ontving veel positieve reacties. Het enige kritiek volgens de donateurs is het feit dat in een documentaire over fietsen, Nederland niet voorkomt. Fietsen is immers een oer-Hollandse gewoonte waarop onze infrastructuur is aangepast. In de documentaire is wel te zien hoe andere landen een opmars maken om fietsen in de stad te integreren. Spoelstra verklaart dat een deel over Nederland niet meer in het budget paste, omdat er nieuw materiaal geschoten moest worden. Ook geeft hij aan dat fietsen in Nederland simpelweg niet cool is. ‘Je oma fietst ook.’

Zuid-Amerika

Hoewel Spoelstra erg trots is op het resultaat, weet hij niet of hij ooit nog een documentaire gaat maken. Zelf noemt hij zijn toekomst ‘vrij onbekend’. Toch kan hij niet garanderen dat hij nooit meer iets op beeld gaat creëren. ‘ Tijdens het editen had ik er soms gewoon geen zin meer in. Op de draaidagen maak je veel mee, maar daarna moet je heel wat uren beeldmateriaal uitwerken achter de computer, terwijl ik dan liever zelf op de fiets zat.’ De jonge regisseur heeft daarom besloten om een rondreis door Zuid-Amerika te maken om te ontdekken wat hij nu echt wil in het leven. Vervoersmiddel ter plekke? De fiets natuurlijk.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview | No Comments »

Win kaarten voor Orlando Festival!

juli 24th, 2014

Het avondconcertprogramma van het Orlando Festival brengt dit jaar van 6 t/m 17 augustus kamermuziek tot in alle hoeken van Zuid-Limburg. Naast een aantal concerten op festivallocatie Rolduc en in Theater Heerlen gaan er dit jaar ook concerten plaatsvinden in het Openluchttheater van Valkenburg, in de St. Janskerk Maastricht, de Sint-Pieterskerk Maasmechelen (België), de Kloosterbibliotheek van Wittem, in het Cultureel Centrum Eijsden, en in de Ballsaal im Alten Kurhaus in Aken (Duitsland). Je kunt ook een overnachting boeken op het festival. > Meer info

In samenwerking met het Orlando Festival geeft CultuurBewust.nl 3×2 kaarten weg voor een avondconcert naar keuze. Kans maken? Beantwoord dan voor 6 augustus 2014 in dit formulier de volgende prijsvraag: Door wie is het Orlando Festival opgericht?

Tags: , , , , ,
Posted in Highlight, Muziek, Prijsvraag | No Comments »

CultuurBewust Op Reis: Barcelona

juli 24th, 2014

Als je aan Barcelona denkt, dan denk je aan de La Rambla. Maar er zijn nog veel meer culturele bezienswaardigheden in de Spaanse stad. CultuurBewust.nl selecteert deze voor jou.

Film: IMAX Port Vell

Als eerste ‘Imax Integral movie theater’ ter wereld biedt IMAX Port Vell drie verschillende soorten projecties aan. Allereerst zijn films in Imax te zien op een scherm met de onwaarschijnlijke oppervlakte van 600 (!) vierkante meter. Daarnaast vertoont de bioscoop films in 3D en tot slot is er nog de zogenoemde Omnimax projectie. Hierin bevindt het publiek zich in een koepel en wordt het als het ware omringt door de beelden van een gebogen scherm van maar liefst 900 (!!) vierkante meter. Het is gigantisch, het is episch, het is absoluut een bezoek waard.

Film: Sala Montjuïc

Bovenop de Montjuïc heuvel vindt het openlucht filmfestival Sala Montjuïc plaats. In een prachtig landschap, compleet met kasteel en een spectaculair uitzicht over Barcelona, zijn dit jaar tussen 6 juli en 8 augustus bijna iedere dag films te zien. Onder andere Blue Jasmine, Django Unchained en Grease worden op een groot scherm vertoond, films in alle soorten en maten dus. Naast de filmvertoningen zijn er ook concerten en uitgebreide picknicks. Dit bijzondere plekje van Barcelona is bovendien goed te bereiken en heel betaalbaar.

Literatuur: De Schaduw van de Wind door Carlos Ruiz Záfon

Wil je in de vakantie reizen naar de verborgen wereld van verhalen? In het oude centrum van Barcelona bevindt zich het Kerkhof der Vergeten Boeken, tevens de naam van een boekenserie waarin al vier boeken zijn verschenen. Záfon reist af naar deze Spaanse plaats in 1945, waar zowel de inwoners als de stad bijkomen van de Spaanse Burgeroorlog. Wanneer blijkt dat iemand alle kopieën van boeken door schrijver Carax, de fictieve schrijver van De schaduw van de wind, vernietigt, onthult zich een mysterieus verhaal over moord, waanzin en gedoemde liefde. Deze serie bestaat uit enkel bestsellers, zowel in Nederland als internationaal. Vrees dus niet wanneer je het eerste deel, een pil van 541 pagina’s uit hebt: er staan je nog drie volgende delen te wachten.

Theater – musical

Jezelf onderdompelen in een historische theaterzaal en tegelijkertijd kennismaken met de ‘musical der musicals’? In juli en september speelt in het Gran Teatre del Liceu Los Miserables – in het Spaans. Als je zin hebt in een meer eigentijdse musical, kies dan voor Merda d’artista. Deze muzikale komedie vertelt het fictieve levensverhaal van de Italiaanse kunstenaar Piero Manzoni, die beroemd werd door blikjes waarop hij de woorden ‘Merda d’artista’ (of: ‘artist’s shit’) schreef.

Theater – Grec festival

Eind juli vindt het Grec festival plaats, waar ook The Fountainhead van Toneelgroep Amsterdam speelde. De meeste voorstellingen op dit festival zijn in het Catalaans, maar je zult geen last hebben van een taalbarrière bij Wonderland van de New Yorkse Gallim Dance Company. Deze dansvoorstelling onderzoekt de gevaren van groepsgedrag. Sowieso is een bezoek aan het Teatre Grec de moeite waard vanwege de bouwstijl. Het theater heeft namelijk de vorm van een Grieks amfitheater.

We hebben ook tips voor andere vakantiesteden geselecteerd. Bekijk het in de CultuurBewust Op Reis special.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Lijstje, Literatuur, Theater | No Comments »

Blended is vooral een mix van kinderachtige grappen en flauwe schunnigheden

juli 23rd, 2014

In Blended worden tegenspelers Drew Barrymore en Adam Sandler na The Wedding Singer en Fifty First Dates herenigd door regisseur Frank Coraci voor alweer een derde romcom samen. Dit keer spelen ze twee alleenstaande ouders die per toeval samen met hun respectievelijke gezinnen een vakantie blijken te delen. Het resultaat is een film waarvan je de voorspelbaarheid wellicht nog vergeven zou hebben als de makers de plank niet zo mijlenver mis hadden geslagen met alle flauwe grappen en seksuele toespelingen.

Het verhaal van Blended laat zich het beste omschrijven als een kruising tussen Life As We Know It en Just Go With It. Na een mislukte blind date, biedt een gezamenlijke familievakantie in een luxe resort een tweede kans op echte liefde. Gelukkig maar, want het feit dat je je koffie op dezelfde manier drinkt (zwart, met suiker) is toch het romcom equivalent van zielsverwantschap.

Flauw

Het zijn niet alleen de kinderachtige grappen, maar vooral ook de continue seksuele toespelingen (denk: een close-up van neushoornseks en een ongewenste tongzoen van een giraffe) die overheersen in Blended. Aan deze weinig subtiele basis worden nog enkele van de gebruikelijke romantische komedie ingrediënten  ̶  zoals een make-over en een botte hartsvriendin  ̶  toegevoegd.  En dan laten we het beschamende danwel ronduit beledigende beeld dat de film van Zuid-Afrika schetst nog buiten beschouwing.

Grappig of beschamend?

Dit neemt niet weg deze film fans van typische Adam Sandler komedies als Happy Gilmore en Grown Ups ongetwijfeld kan behagen. Voor de rest van het publiek zijn er spaarzame momenten die je toch nog een oprechte glimlach ontlokken. Bijvoorbeeld wanneer een muziek-medley van  I’m Every Woman (Chaka Khan) via I’ll Make Love To You (Boyz ll Men) naar It’s The End Of The World As We Know It (R.E.M.) de respectievelijke gedachten van een tienermeisje, haar bewonderaar en haar vader weerspiegelt. Helaas bieden dergelijke scènes slechts tijdelijk verlichting. Roept het beeld van een vrouw die bijna met het verkeerde lichaamsdeel op de hoorn van een neushoorn belandt bij jou eerder plaatsvervangende schaamte op dan een onbedwingbare schaterlach? Stel jezelf dan vooral niet bloot aan de overige humoristische verrassingen van Blended.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Succesverhaal Jacqueline Govaert: “Je moet zorgen dat je beter wordt en de bereidheid hebben om door te gaan”

juli 23rd, 2014

Al meer dan vijftien jaar maakt singer-songwriter Jacqueline Govaert muziek. Eerst met de band Krezip, met wie ze hits scoorde om vanaf 2009 solo te gaan. In 2010 kwam haar eerste solo debuutalbum Good Life uit. Met haar begin 2014 uitgekomen album Songs to soothe veroverde ze de hitlijsten en zijn haar indringende nummers niet meer van de radio weg te denken. CultuurBewust.nl sprak met Jacqueline Govaert over haar carrière, succes, tegenslagen en de toekomst.

Govaert’s album Songs to soothe komt recht uit haar hart. Govaert: “Het is mooi om te zien wat voor invloed het album heeft op mensen. Als mijn muziek iets kan betekenen voor mensen tijdens belangrijke en essentiële momenten in iemands leven dan is dat geweldig.”

Het album Songs to soothe gaat terug naar Govaert’s muzikale basis en vergelijkingen met grootheden als Carole King, die met haar album Tapestry de wereld veroverde, waren snel gemaakt. “Tapestry van Carole King was zeker een ‘rode-draad-plaat’ voor mij. Er zit van alles in: eenvoud in de arrangementen, een hele mooie piano. King is in de eerste plaats muzikant en songwriter. In deze gekke wereld is zij iemand om naar op te kijken: wie schrijft die blijft. Songs to soothe is een hele intieme plaat geworden. Het ouderschap (Govaert heeft twee kinderen, red.) is een constante factor, er verandert zoveel in het leven, mensen gaan dood, kinderen worden geboren. Op het leven thuis kun je vertrouwen, het leven als muzikant is heel surrealistisch en betrekkelijk.”

Govaert had enorm veel succes met de band Krezip, toch kwam er een moment dat de band uit elkaar ging. “Het was een moeilijke keuze om te stoppen. Ik wist dat het een keer zou gebeuren, maar ook dat het een tweede kans zou betekenen om helemaal opnieuw te beginnen. Na Pinkpop 2007 begon het bij mij te kriebelen. Krezip stopte op het hoogtepunt. We zijn nog heel erg verbonden met elkaar en ik ben dolblij dat ik van zo’n bijzondere groep deel heb mogen uitmaken.”

Vliegende start

Succes is niet iets wat zomaar komt aanwaaien, je moet keihard willen knokken voor wat jij wil bereiken in het leven. “Je moet zorgen dat je beter wordt en de bereidheid hebben om door te gaan. Vertrouwen houden, maar ik denk dat dit voor iedereen geldt. Als je vastloopt moet je door. Wat ik wil meegeven is, dat je goed voor ogen moet hebben waar je over tien jaar wil zijn. Niet zomaar aanrommelen en de jaren voorbij laten gaan maar het overzicht houden.”

Muziek was al vroeg een belangrijke factor in het leven van Govaert. “Ik ben begonnen met blokfluit spelen, op een gegeven moment kwam de piano in mijn leven, daar was ik meteen door geobsedeerd. Ik weet niet of het meteen duidelijk was dat ik muzikale aanleg had. Het is een combinatie van enthousiasme en talent. Het is moeilijk te zeggen waar talent ophoudt en doorzetten begint. Als je het zelf niet echt wil dan gaat het nooit lukken. En ik had al snel de behoefte om zelf iets te gaan creëren.”

Niet alleen zelf muziek spelen, ook naar muziek luisteren heeft bijgedragen aan haar muzikale reis. “Mijn ouders luisterden naar Rob de Nijs, Van Morrison en The Stones, daar groeide ik mee op. Paul de Leeuw was voor mij belangrijk. Tijdens toneelles zong ik zijn nummers. Ik zong in een speciale afdeling op school in Tilburg (middelbare school, red.). Tot ik veertien jaar was, was ik nog zoekende. Toen ik K’s Choice op Pinkpop zag was dat het moment waar alles op zijn plek viel.”

De stap naar een optreden zien op tv van een optreden op Pinkpop, was enorm. “Joost (van Haaren, bassist Krezip, red.) kwam in 1997 met het idee om met Krezip te beginnen. Vanaf het eerste moment dat we een band waren, was op Pinkpop staan het doel. Daarna is het heel snel gegaan. Je hebt natuurlijk geen idee hoe of wat, eigenlijk super naïef, maar toen we daar eindelijk speelden was het voor ons heel logisch, terwijl anderen het juist ontzettend bijzonder vonden. We konden onze carrière daarna rustig met een goede basis opbouwen.” En zo kon ze werken aan een ontwikkeling in haar muziek. “Deze nummers had ik toen niet kunnen schrijven, harmonisch en qua tekst. Het nummer I Would Stay klinkt heerlijk naïef maar toch ook ver vooruit. Ik haal, net als toen, mijn inspiratie uit het dagelijks leven, mijn beste liedjes komen uit het hart.”

De weg naar succes

Om succes te hebben moet je nooit willen opgeven volgens Govaert. “Ik was aan het begin van mijn carrière een heel ander meisje, maar wel één met een doel. Ik ben zeker veranderd, het leven is nu ook anders dan toen. Ik zat op de rockacademie in Tilburg en na die zomervakantie, na ons optreden op Pinkpop, was alles veranderd, waren we opeens bekende Nederlanders. Ik had altijd een goede thuissituatie, maar het was ook heftig. Dat kwam omdat mijn ouders ook betrokken waren bij de band.”

Succes komt met een prijs. “In het begin was het heel erg verwarrend. Ik was ook soms bang, durfde niet meer alleen met de trein.” Pinkpop 1999 was een omslag in het leven van Govaert. “Dat was voor het grote publiek de doorbraak maar daarvoor waren we het al aan het opbouwen. Er zijn daarna nog veel belangrijke momenten geweest. Zo draaide mijn muziek op de radio en traden we op tijdens Lowlands en Noorderslag. Pinkpop 2007 was bijzonder omdat we invielen voor Amy Winehouse, dat was helemaal thuiskomen voor ons. Je hebt altijd ups and downs, maar in 2007 hadden we ons weer als band uitgevonden, werden we als helden onthaald en klopte alles.”

Durf te dromen

De toekomst ligt open voor één van de beste singer-songwriters van Nederland. “Ik wil  weer gaan schrijven. Op dit pad doorgaan voelt voor mij heel goed. Het is heerlijk als een plaat goed wordt ontvangen. Nog een betere plaat maken, dat is de uitdaging. De uitdaging zit in de muziek, dus daar ga ik voor.”

Jacqueline Govaert is het levende voorbeeld dat dromen er zijn om waar te maken. “Natuurlijk wil je platen verkopen en hoop je dat mensen je platen mooi vinden. Het doel is om een eigen publiek op te bouwen dat met je meegroeit en dat mensen naar je muziek willen blijven luisteren. Dat kost tijd, maar ik denk dat ik daar nu aan begonnen ben. Het pad is er om belopen te worden.”

Tags: , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

Een warm welkom op Welcome To The Village 2014

juli 22nd, 2014

Het muziekfestival Welcome to The Village in natuurgebied de Groene Ster bij Leeuwarden werd vorig jaar voor het eerst georganiseerd. Dit jaar trok het driedaagse evenement met maar liefst honderd acts op het programma zesduizend bezoekers. Hoge temperaturen, grote hoeveelheden waterpistolen en nog meer goede muziek zorgden voor de perfecte festivalsfeer.

Bij aankomst op het festivalterrein, komt een gemoedelijke sfeer je tegemoet. Een rustig meertje voor je neus, grote bomen, kleine eettentjes en bouwwerken van pallets geven het weids opgezette festival het karakter van een gezellig dorpje. Bij de vrolijke openingsact van de Gallowstreet Brass Band staan maar veertig mensen voor het podium, maar binnen een uur is het terrein al behoorlijk vol gelopen. Op het allerkleinste podium, geplaatst in een joert, speelt Calgary Woods. Ze maken breekbare folk, die uitstekend past in het volle, warme tentje langs het water. Even verderop staat indieband Rondé nogal onwennig op de planken. Ze draaien nog niet zo lang mee, maar klinken wel behoorlijk professioneel. De strakke drums en het jaren negentig synthesizergeluid brengen het publiek, ondanks de hitte, in beweging.

Te krap

In de joert staat even later I Am Oak op het programma. De tent heeft een capaciteit van zo’n vijfentwintig zitplaatsen, maar de opkomst is toch zeker het vijfvoudige. Dit lijkt een foutje in de programmering. Zanger Thijs Kuijken speelt daarom een aantal hele korte, maar loepzuivere sets met daartussen een publiekswissel. Na twee nummers moet iedereen de tent weer uit om ruimte te maken voor de volgende lading. Jammer dat hij hierdoor de opbouw in zijn show moet laten varen.

Thomas Azier weet veel publiek de tent de Grootegast in te lokken. De zelfingenomen Fries met zijn boybandlook maakt meer show dan muziek. Zijn danspasjes voert hij perfect uit, maar zijn stem kent weinig kracht en de beats zijn in ieder nummer ongeveer hetzelfde. De electrorock die hij speelt is daardoor niet erg spannend. De afsluiter van de eerste dag, Balthazar, zet wel een erg afwisselende set neer. De zang is krachtig en ieder nummer heeft een eigen karakter. De band maakt opgepoetste rock, maar dan wel met schuurmiddel.

Hitte

Op de tweede ochtend zijn de campinggasten met vierendertig graden Celsius op de thermometer hun tenten uitgedreven en al smerend naar het festivalterrein geslenterd. Gelukkig staan er een paar rustige acts op de planning; dansen is ook onmogelijk in deze hitte. Bij het optreden van Herrek heerst een serene sfeer: de muziek kabbelt en de samenzang is vloeiend. De artiesten op podium Ravenswoud staan zich vandaag in het zweet te werken voor een handjevol toeschouwers. Er is op deze weide namelijk geen schaduwplekje te vinden. Gelukkig heeft de organisatie gezorgd voor diverse gratis watertappunten en een groot waterpistolengevecht. Ook wordt er veel gezwommen in het meertje.

De Zweed Daniel Norgren speelt op Welcome to The Village met voltallige band. De bandleden houden zich rustig, maar dit doet geen afbreuk aan het geluid. De bluesrock is rauw en komt recht uit het hart. Een kleine twee uur later staat er een heel andere bluesrockband te spelen. Scarecrow mixt dit genre met Franstalige rap en weet daarmee het publiek los te krijgen. De muziek is strak en de artiesten stralen.

Verrassing

´s Avonds spelen de Vlaamse broertjes van Compact Disc Dummies. Dit duo mag met recht de verrassing van het festival worden genoemd. Ze maken snoeiharde electro en staan overtuigend op de planken. De steengoede melodieën zorgen ervoor dat het publiek volledig los gaat en meedoet. Het enige wat de bezoekers nu nog rest is tot half drie verder dansen op de muziek die de dj’s voor hen draaien.

De zon houdt zich op de laatste dag gelukkig iets meer gedeisd. De eerste act is het Jamaican Jazz Orchestra, welke zorgt voor een heerlijk zomers deuntje. Het Oostenrijkse Russkaja komt met een zeer merkwaardige act die prima zou passen op het Eurovisie Songfestival. De mannen en vrouwen in rood-zwarte pakjes mengen Russische volksmuziek met ska en metal. Het publiek heeft het naar zijn zin en doet alles wat gevraagd wordt. Ook de daaropvolgende artiest Tim Knol wordt goed ontvangen. Hij zet samen met zijn band een sterke set neer met heldere zang en goed gitaarsolo’s van Anne Soldaat.

Het publiek en de zon straalden en het verwachte onweer bleef het hele weekend uit. Desondanks heeft de organisatie met donderende en flitsende acts een prachtige tweede editie van Welcome to The Village weten te creëren.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.