Ninja Turtles is een nietszeggende reboot die menig nostalgisch hart zal breken

augustus 20th, 2014

Lang verwachte reboot film van producent Micheal Bay (Transformers) over de populaire comic Teenage Mutant Ninja Turtles. Alle bekende elementen uit het bronmateriaal en de iconische animatieserie worden nagenoeg genegeerd en vervangen door een overvloed aan scènes met de beeldschone Megan Fox. 

April O’Neil (Megan Fox) is een jonge journalist bij een locale TV station Channel 6. Ze krijgt de feelgood reportages toegewezen terwijl ze niets liever wil dan het serieuze journalistieke nieuws brengen. De stad wordt namelijk al een geruime tijd geterroriseerd door de mysterieuze Shredder en zijn Foot Clan. Deze hebben een gruwelijk plan in werking gesteld om de stad aan te vallen met een gifgas. De politie is zich niet bewust van het dreigende gevaar maar gelukkig zijn er vier helden die er alles aan doen om Shredder te stoppen.

Renaissance 

Vier helden die Leonardo, Raphael, Donatello en Michelangelo heten weten met hun ninja vaardigheden de vijand keer op keer te stoppen. Natuurlijk zijn het geen gewone ninja’s maar ninja turtles. Menig geek-hart zal op hol slaan bij het horen van de woorden Teenage Mutant Ninja Turtles. Een popcultuur fenomeen in de vorm van een animatie-serie, videogames, films, merchandise en natuurlijk het bron materiaal; de comicbook. Maar al deze nostalgische gevoelens worden met een ferme hand – die van Michael Bay – van de tafel geveegd. Deze schreeuwerige interpretatie van Ninja Turtles weet namelijk geen van deze nostalgische gevoelens op te roepen.

Verkrachting

Nostalgie is dan ook het grote probleem van deze Ninja Turtles film. Het volwassen publiek zal met pijn in het hart deze verkrachting van hun jeugd-idolen aanzien terwijl de film voor het jongere publiek wellicht iets te eng zal zijn. Daarnaast heeft de beeldschone Megan Fox niet de vaardigheden om een grote actiefilm te dragen en steelt ze te veel screentime van de echte sterren van de film. De vernieuwde look van de Turtles overtuigd maar we krijgen helaas niet de kans om er van te genieten.

Uiteindelijk is Ninja Turtles een nietszeggende toevoeging aan de groeiende lijst beschamende teleurstellingen die onze schildpad helden in de afgelopen jaren hebben moeten verduren.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Win bioscoopkaarten voor Chef!

augustus 20th, 2014

In CHEF, geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Jon Favreau neemt chef kok Carl Casper (Favreau) plotseling ontslag bij een prominent restaurant in Los Angeles. Hij vertrekt naar Miami en met de hulp van zijn ex-vrouw (Sofia Vergara), beste vriend (John Leguizamo) en zoontje (Emjay Anthony) knapt hij een oude food truck op en begint hij zijn eigen restaurant op wielen. Tijdens een culinaire roadtrip met zijn vrienden en familie herontdekt Carl zijn creativiteit en passie voor het koken, het leven en de liefde.  Met o.a. Jon Favreau, Sofia Vergara, Scarlett Johansson, John Leguizamo, Bobby Cannavale, Dustin Hoffman, Oliver Platt, Robert Downey Jr. en Emjay Anthony. CHEF draait vanaf 4 september in de bioscoop. > Meer info

In samenwerking met NBC Universal geeft CultuurBewust.nl 5×2 bioscoopkaarten weg! Kans maken? Beantwoord dan vóór 3 september 2014 in dit formulier de volgende prijsvraag: In 2013 speelde Jon Favreau samen met Leonardo di Caprio in een film. Wat is de titel van die film?

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Prijsvraag | No Comments »

Win kaarten voor circusspektakel BIANCO!

augustus 20th, 2014

Stadsschouwburg Utrecht presenteert de Nederlandse première van BIANCO. In hun nieuwste voorstelling balanceert het Britse gezelschap NoFit State Circus op een dun koord tussen concert, circustheater, moderne dans, experimenteel theater en festival. Een voorstelling zonder tribunes, waar het publiek tussen de acts staat en wordt meegevoerd door de opzwepende klanken van de live band. > Bekijk de trailer!

Studententarieven (studenten en jongeren t/m 18): donderdag, vrijdag en zaterdag €25. | overige dagen €20. Kaartverkoop alleen telefonisch of aan de balie Muziekcentrum Vredenburg. 
Afhalen kaarten op vertoon van bewijs van inschrijving én collegekaart. Last minute student (alle dagen vanaf 30 minuten voor aanvang) €15.

Van 5 t/m 28 september is BIANCO twintig keer te zien in hun eigen ‘Dome’, een gigantische witte tent die neerstrijkt in de Botanische Tuinen Utrecht. De voorstelling zal nergens anders in Nederland te zien zijn. > Meer info

In samenwerking met de Stadsschouwburg Utrecht geeft CultuurBewust.nl 2×2 kaarten weg voor BIANCO. Kans maken? Beantwoord dan vóór 4 september 2014 in dit formulier de volgende prijsvraag: Hoeveel zitplaatsen heeft de Dome?

Tags: , , , , , , ,
Posted in Prijsvraag, Theater | No Comments »

Lezen en laten lezen: Mensch

augustus 20th, 2014

The last man on earth sat alone in a room. There was a knock on the door.’ Deze twee regels, de inleiding van een kort verhaal van Frederic Brown, vormen een verhaal op zich: meer dan die twee zinnen is er nauwelijks nodig om spanning te creëren, de lezer vult vanzelf de rest in. Dat die ‘rest’ voor iedere lezer weer anders is, maakt de regels zo goed.
Het kan extremer. Ernest Hemingway schreef het volgende verhaal: ’For sale: Baby shoes. Never worn.’ Zes woorden slechts, toch is er een hele wereld opgeroepen. Met dat verhaal werd een nieuw genre geboren, hedendaagse lezers worden regelmatig getrakteerd op six word stories en ZKV’s - zeer korte verhalen.
Over een ander genre (zeer) korte verhalen, liedteksten, hoor je weinig.

In de tweede of derde klas van de havo behandelde onze leraar Duits een lied van Herbert Grönemeyer - niemand, zelfs niet het half-Duitse meisje in onze klas, had van de beste man gehoord. We luisterden het nummer zonder inleiding.
Wat we ervan vonden?
Mwoah, heeft u geen Rammstein?
Dat had de docent niet. Maar, vertelde hij, dit nummer, afkomstig van het gelijknamige album, zou net als ‘Der Weg’ een ode zijn aan Grönemeyers aan kanker overleden vrouw.
Vervolgens liet hij het lied opnieuw horen en verklaarden we de tekst. Opeens begreep ik ‘du fehlst’ in alle mogelijke betekenissen, snapte ik de verteller en zijn uitleg over wat mensen mensen maakt. Ineens was het prachtig. 

De mooiste (pop/rock)liedjes herbergen, ongeacht tot welk genre ze behoren, naast een kloppend muzikaal verhaal ook een tekstueel verhaal – daartussen bestaat een helder evenwicht. Om die reden kan ik soms van een nummer, dat me aanvankelijk weinig doet, gaan houden zodra ik weet waar het over gaat: liedjes die qua lading niet onderdoen voor die twee korte verhalen van Brown en Hemingway, vind ik het mooist.
Met grote regelmaat luister ik naar On every street van Dire Straits. Ik ken het al jaren, toch ben ik er nog steeds niet helemaal uit waarover het precies gaat. Ja, het drama is duidelijk, de machteloosheid en obsessie van de verteller zijn compleet invoelbaar, maar wie is er aan het woord – een vader, een ex, een journalist of een betrokken agent? Voor wie heeft iedere overwinning ‘a taste that’s bittersweet‘?
De manier waarop Mark Knopfler zijn stem aanpast zodra hij van perspectief wisselt is briljant, het minuten durende instrumentale einde desolaat en hartverscheurend, maar het is de tekst die het verhaal zo goed maakt – het bittere ’somewhere your fingerprints remain concrete‘, het achteloze ’she threw herself under my wheels‘. De tekst zorgt ervoor dat ik als lezer/luisteraar het verhaal wil inkruipen om te zeggen dat de verteller niet moet opgeven.
Ook in muziek heb ik behoefte aan verhaal. Het genre en de lengte maakt me niet zoveel uit, als het maar ergens over gáát, ontwikkeling heeft, personages. Liedteksten als verhalen vormen één van de mooiste literaire genres.
Tien, twaalf jaar na die bewuste Duitse les behoort ‘Mensch’ nog altijd tot mijn favorieten. 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Column, Literatuur | No Comments »

Met stomheid geslagen kijkt met zowel verbijstering als bewondering naar de literaire wereld

augustus 19th, 2014

Edward St Aubyn’s romans worden in Engeland en ver daarbuiten geprezen als van volmaakte literaire kwaliteit. Zijn roman Moedermelk uit de autobiografische Melrose-reeks won dan ook de Prix Femina Étranger en stond op de shortlist van de Man Booker Prize van 2006. Men kan dus wel zeggen dat St Aubyn doorgedrongen is tot de kern van het literaire circuit. Zijn nieuwste roman, Met stomheid geslagen, richt zich op deze excentrieke wereld. Hij bespot, vernedert en ridiculiseert. Tegelijkertijd vraagt hij zich af wat de essentie van taal en literatuur is. Dit maakt Met stomheid geslagen uniek binnen de literaire proza.

Literair prijzencircus

De uitreiking van de literaire Elysian-prijs vormt de basis van deze roman. In ieder hoofdstuk komt een andere betrokkene aan het woord, die op realistische maar hilarische wijze demonstreert hoe de boeken voor de longlist en shortlist worden gekozen. Zo volgt de lezer onder andere een politicus die het voorzitterschap van de jury op zich neemt en aan vriendjespolitiek doet, een bekende schrijfster die met jan en alleman het bed in duikt, een Indiase prins die denkt dat hij gaat winnen. Niemand weet echt waar hij of zij mee bezig is, laat staan dat ze alle boeken hebben gelezen. Zowel de aanloop naar de uitreiking van de prijs als de uitreiking zelf bestaan uit een enorm circus van pretentie en eigenbelang.

De essentie van literatuur

Aan de andere kant vragen de personages zich af wat literatuur eigenlijk is. Moet er überhaupt wel een prijs worden uitgereikt als het om kunst gaat? ‘Als een kunstenaar goed is, kan niemand anders wat hij of zij doet, en daarmee is elke vergelijking misplaatst’, is wat de directeur van het Elysian-concern stelt. St Aubyn laat zien dat de belangen van de juryleden belangrijker zijn dan de kwaliteit van de boeken die ze beoordelen.

Met stomheid geslagen geeft daarmee een unieke kijk op de literaire wereld en de personages die zich erbinnen begeven. Door middel van hilariteit en droge humor laat St Aubyn het verbijsterende, maar ook bijzondere van literatuur zien.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Fleming – The Man Who Would Be Bond is een passende decadente verfilming van ’s werelds elegantste schrijver

augustus 19th, 2014

Bond, James Bond’  iedereen kent deze uitspraak van s werelds beroemdste geheim agent. Maar wat weten we van de man achter 007? In de BBC America miniserie Fleming – The Man Who Would Be Bond komen we meer te weten over Ian Fleming, de schrijver van de bekende spionage boeken.  

Ian Fleming (Dominic Cooper) is een playboy journalist en het zwarte schaap uit een vermogende familie.  Rond de Tweede Wereldoorlog wordt hij, mede door connecties van zijn familie, persoonlijk assistent van de directeur van Naval Intelligence, admiraal John Henry Godfrey (Samuel West). Fleming toont zich daar een waardevol werknemer. Zijn disrespect voor autoriteit in combinatie met zijn rijke fantasie zorgen voor een frisse wind door het Britse militaire instituut. Hier wordt tegelijkertijd de basis gelegd voor de ultieme spion, James Bond.

Fleming, Ian Fleming

Regisseur Mat Whitecross heeft de unieke kans gekregen om een James Bond film te regisseren die eigenlijk geen James Bond film is. De spannende avonturen van 007 zijn zodanig uit het echte leven van Ian Fleming gegrepen dat deze miniserie aanvoelt als een nieuwe Bond verfilming in plaats van een biografische levensvertelling. Voor de fan betekent dit een feest van herkenning. Hoge inzet baccarat in het casino, high tech gadgets, verleidelijke vrouwen, drank en natuurlijk een elegante en rebelse rokkenjager in de vorm van Fleming zelf.

Deze Fleming speelt Dominic Cooper (The Devils Double) dan ook met veel bravoure en zet hiermee een prima auditie neer als plaatsvervanger van Daniel Craig in een volgende Bond film. Zijn optreden als de stijlvolle schrijver met donker randje doet denken aan een jonge Sean Connery in Dr. No (1962).

Bond stijl

Style doesn’t come cheap’, maar toch lukt het deze miniserie om de chique levensstijl van Fleming op een stijlvolle wijze te tonen. De indrukwekkende sets en aankleding ervan straalt de juiste allure uit die tot de verbeelding weet te spreken. Maar door alle pracht en praal kunnen de beeldschone dames en goedgeklede heren, waaronder Fleming, hierdoor soms in de achtergrond verdwijnen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

The Way He Looks is het pareltje onder de homofilms van het Gay and Lesbian Summer Film Festival

augustus 19th, 2014

Ook deze zomer toert het Gay and Lesbian Summer Film Festival door het land met vier homo- en vier lesbofilms. In veertien steden zijn deze films te bekijken, waaronder de vier onderstaande homofilms. Daarvan is vooral The Way He Looks een echte aanrader.

Gerontophilia

Met Gerothophilia brengt Bruce LaBruce een bijzonder en vooral origineel verhaal op het witte doek. De achttienjarige Lake wordt tijdens zijn werk in het verzorgingstehuis verliefd op de bejaarde Mr. Peabody, die door zijn verplegers wordt gedrogeerd. Lake helpt hem ontsnappen, met een roadtrip en uiteindelijk een liefdesrelatie als gevolg. Helaas wordt er niet uitgehaald wat er in zit: het verhaal gaat té snel en er mist diepgang. Daarnaast heeft Geronthophilia, door zowel de acteurs als het camerawerk, veel weg van een amateurfilm die je eerder bij een filmacademie-student verwacht, dan bij een regisseur met negen films op zijn naam.

Test

De angst voor het aidsvirus in de jaren ’80 en de impact die het had op homotolerantie komt duidelijk naar voren in de film Test. De talentvolle en onzekere Frankie is lid van een dansgroep, waar hij bevriend raakt met mededanser Todd. De twee jongens worden steeds hechter. Niet alleen in hun relatie, maar ook in hun levens, speelt het aidsvirus een grote rol. Door de mooie dansscènes is de film perfect voor dansliefhebbers, maar het is tegelijkertijd ook een van de redenen dat een écht verhaal ontbreekt. Het uitblijven van een verhaal is een groot nadeel van de film. Gelukkig is het, door de prachtige beelden en goede acteurs, zeker geen straf om Test te kijken.

Land of Storms

In de Hongaarse film, Land of Storms, besluit de voetballer Szabolcs zijn carrière in Duitsland na een ruzie te beëindigen. Hij keert terug naar geboorteland Hongarije en ontmoet daar de stoere Áron. Doordat homoseksualiteit niet voldoende geaccepteerd is in Hongarije en de twijfels van Áron over zijn geaardheid, maken de relatie tussen de twee jongens zacht gezegd stormachtig. Ondanks dat de acteerkunsten van de acteurs tekort schieten, weet regisseur Császi de sfeer en gevoelens goed over te brengen. Of je daar blij mee moet zijn, is nog maar de vraag. Land of Storms is namelijk zeker geen feel good film.

The Way He Looks

Talentvolle acteurs, mooie beelden en een prachtig verhaal. Alles wat een goede film moet hebben, komt samen in The Way He Looks. De 15-jarige Leo is blind, maar wil graag opgroeien zoals zijn gewone klasgenoten. Hij wil onafhankelijk zijn, verliefd worden en vooral zoenen. De komst van een nieuwe klasgenoot, Gabriel, doet dit verlangen alleen maar groeien. Deze, soms wat brave, film is een échte aanrader. Regisseur Ribeiro vertelt in The Way He Looks het ontroerende verhaal en weet de kijker mee te laten leven met Leo en zijn verlangens. Door de mooie dialogen en een goed gebruik van de camera is The Way He Looks daarmee zeker het pareltje onder de vier homofilms van het festival.

Lees ook: Gay and Lesbian Summer Film Festival – lesbofilms

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.