Hoe is het nu met… zangeres Roos Blufpand?

september 2nd, 2014

Ze is dol op thee en muziek. Waarom die twee niet samenvoegen? Roos Blufpand (21) slaagde hierin, toerde vorig jaar met haar band langs diverse theehuizen en won Rabotheater Talentenjacht 2013. Met het komende theaterseizoen voor zich vond ze het tijd voor nieuwe liedjes. Via crowdfundingplatform Voordekunst bereikte ze veel meer dan het benodigde bedrag. Afgelopen mei kwam haar debuutalbum uit: Ik Ben.

Vroeger bij haar ouders vond ze het al heerlijk om thee te drinken. Het is voor Roos een symbool van rust en gezelligheid. Met haar steeds drukker wordende leven en studie kreeg ze daar echter steeds minder tijd voor. Tot ze op het idee kwam om er een liedje over te schrijven. “Het was eigenlijk een heel flauw liedje over het verlangen naar rust tussen alle drukke bezigheden door. Ik schreef het ook om de rust in mezelf te vinden. Dat lukt namelijk vaak niet, terwijl ik het eigenlijk wel heel belangrijk vind.”

Theehuizentoer

Tijdens de ‘Theehuizentour’ toerden Roos en haar band langs diverse bijzondere locaties in Nederland. Daar kwamen ze op het idee om thee te schenken aan het publiek. “Dat werd erg goed ontvangen en inmiddels heb ik ook mijn eigen theesoort ontwikkeld.” Haar volgende theatertour, gepland vanaf januari 2015, zal daarom ook ‘Tijd voor Thee’ heten. “Ik stel me op het podium en in mijn liedjes altijd kwetsbaar op. Met een kop thee kan ik daar ook de rust voor nemen.”

Huiskamerconcert

Met die gedachten in het achterhoofd besloot ze een album op te nemen. Omdat de band het dit keer echt professioneel aan wilde pakken, was er veel geld nodig. “We wilden dit keer het ‘echte werk’: een goede studio, goede producers en veel nummers op de plaat. Ik heb er natuurlijk ook zelf voor gespaard, maar dat was niet genoeg. Via Voordekunst hebben we toen het resterende bedrag opgehaald.” Met een dekking van 183% haalde Roos echter veel meer op dan van tevoren werd gedacht. “Dat was inderdaad wel echt raar. Mensen hadden er blijkbaar veel vertrouwen in dat het project zou slagen.”

Op de site van Voordekunst konden donateurs als tegenprestatie een huiskamerconcert krijgen. Daar hield ze zich dan ook aan. “Ik heb inderdaad voor een aantal mensen een huiskamerconcert gegeven en er staan er ook nog een aantal op de planning. Dat is erg leuk, omdat je op die manier ook wat terug kunt doen. Maar sommigen waren zo enthousiast over het project zelf dat ze er niks terug voor hoefden te hebben.”

Dagelijkse leven

De inspiratie voor Ik Ben haalde Roos voornamelijk uit het dagelijkse leven. “Het is best spannend om over jezelf te schrijven en om je dus kwetsbaar en open op te stellen, maar ik denk dat er een hoop problemen mee opgelost zouden kunnen worden. Als je jezelf open stelt kun je anderen ook beter begrijpen, dus ook mensen die totaal anders zijn dan jijzelf. Hoe filosofisch dat ook klinkt.”

Voor de komende tijd hebben Roos en haar band al genoeg plannen. “We gaan de thee volgend jaar de deur uitdoen. Het is natuurlijk ook mooi om te vernieuwen. Ik ga meer met mijn band optreden en er komt volgend jaar een festivaltour. Heel binnenkort komt de tweede videoclip en single ‘Veranderd’ uit. Dus aan plannen geen gebrek!”

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

Masterclass Uitmarkt: “Willen we volle zalen?”

september 2nd, 2014

Uitmarkt 2014, het startschot van het culturele seizoen. Voor CultuurBewust.nl bezoek ik de masterclass ‘Hoe krijg ik meer publiek?’ In het concertgebouw van Amsterdam neem ik plaats in de Kleine Zaal. Deze ruimte is slechts voor een achtste gevuld, wat de situatie de nodige ironie meegeeft. Maar de aanwezigen luisteren aandachtig.

Wie wil wat?

Wat voor publiek wil de culturele sector? Willen we vooral het rijke, hoogopgeleide publiek, en vinden we het prima als ze slechts halve zalen vullen? Of is het verstandig om altijd volle zalen te willen, ook al betekent dit dat het theater korting moet geven, of zelfs vrijkaartjes?

Roest

Verschillende antwoorden volgen. Een schone database is belangrijk, want zonder schone database ben je nergens. Eén spreekster vertelt over de platinamensen, die het meeste betalen, tot en met de categorie Roest, en dat zijn wij: de relaties, de schrijvers en recensenten. Het publiek lacht. De culturele sector wil vooral publiek dat zelf voor cultuur kiest, en probeert niemand te trekken die eigenlijk niet wil. Dan maar een paar bezoekers minder. Je moet serieus blijven. 

Centjes

Een andere spreker stelt dat het niet gênant moet worden. Een dirigent waar je verkikkerd op bent, wil je niet voor een halve zaal zetten. Sommige dingen zijn belangrijker dan geld. Dan maar kaartjes weggeven. Andersom gedacht: verkoop je kaarten niet te duur wanneer een voorstelling goed loopt. Subsidies zijn er om cultuur toegankelijk te maken.

Verschil moet er zijn?

Een volgende spreker wilde, sinds een lange tijd, weer het theater bezoeken. Pas na vier keer klikken kwam hij op de goede site, en na vele euro’s kwijt te zijn aan de kaartjes en de kinderoppas kwam hij ook nog eens in een zaal met kale plekken. En oh ja, hij had veel te  lang in de rij gestaan voor zijn jas. Dat kan allemaal anders. ‘Ik wil een beloning voor mijn bezoek, het moet speciaal zijn. Ik wil de rijen voor me kunnen leegkopen, als ik dat zou willen. Of extra betalen om niet in de rij te hoeven staan. Dat zou toch fantastisch zijn?’ Zoals je bij KLM je eigen product kunt samenstellen, zo zou het ook bij het theater mogen. Kortom: de culturele sector mag transparanter, en moet de mensen een keuze bieden. Die je het liefst met een applicatie op je smartphone kunt regelen.

Denk ook eens aan de ander

De laatste spreker hoorde ooit van een bezoeker dat ‘kunst niet aan het publiek denkt’. Dat zette hem aan het denken, en mij ook. Daar gaat het namelijk om: Of kunst (genoeg) aan haar publiek denkt. Ik blijf alleen maar denken dat het publiek meer aan de kunst moet denken. Of met de woorden van een spreker: ‘Want hoe fijn is het om, terwijl de wereld buiten brandt, even te genieten van een stukje theater?’

Dit denken over cultureel ondernemen is op deze dag mede mogelijk gemaakt door ABN-Amro.

Tags: , , , , ,
Posted in Kunst, Literatuur, Reportage | No Comments »

Sharinda Voermans: “Ik ergerde me aan al die nutteloze foto’s”

september 1st, 2014

Sharinda Voermans studeerde af aan de Willem de Kooning academie, richting Lifestyle en Design met IMG_0001, een project dat laat zien hoe we tegenwoordig omgaan met ons geheugen. Ze vroeg zich af of mensen zich de dingen die ze hadden gefotografeerd nog konden herinneren. “Ik ergerde me aan de hoeveelheid foto’s die worden gemaakt.” Terwijl we uitkijken over de stationshal van Rotterdam Centraal vertelt Voermans over onbewuste fascinaties en dingen die niemand anders opvallen. 

IMG_0001 is een inventarisatie van het soort foto’s dat we terloops maken. Voermans vroeg aan mensen wat ze zich van twee weken geleden herinnerden en waar ze toen foto’s van hadden gemaakt. In veel gevallen kwamen herinnering en foto totaal niet overeen. “Dat vond ik een grappig gegeven.” De foto’s van de vergeten herinneringen verzamelde ze in fotoboeken. De willekeur waarmee de beelden zijn gemaakt contrasteren behoorlijk met het doel van een fotoboek. Fotoboeken zijn toch vooral bedoeld om noemenswaardige momenten in te plakken, daarvan was bij de verzamelde foto’s geen sprake. Een docent die het concept nog niet had gelezen, vroeg zich dan ook meteen af waarom je zulke foto’s zou inbinden.

Onbewuste obsessie

IMG_0001 begon hetzelfde als Voermans’ andere projecten, bij een reeks foto’s die onbewust is ontstaan. “Ik merkte dat ik tijdens mijn vakantie ineens heel veel foto’s van fotograferende mensen had gemaakt.” Daarna begon het denkproces dat langzaam uitmondde in een fascinatie. Ze ging met de per ongeluk ontstane collectie aan de slag en zo kreeg het project vorm. Zo kwam er naast de berg vakantiefoto’s nog een drijfveer bij: “Ik ergerde me heel erg aan al die nutteloze foto’s.”

Data

Hoewel  Voermans is afgestudeerd aan Lifestyle en Design, sluit IMG_0001 beter aan bij de minor die ze gedaan heeft: datadesign. Hier leerde ze data anders weergeven dan in grafieken. De foto’s die ze kreeg van de deelnemers aan het eindexamenproject waren de data en daarmee de grondslag voor haar onderzoek. Ze ordende de foto’s in categorieën zoals ‘communicatie’ en ‘school/werk’. Per categorie maakte ze als voorbeeld een foto. Een foto van een meisje dat gehurkt een foto maakt van een festivalposter vertegenwoordigd bijvoorbeeld ‘communicatie’. Het ontwerpen van de scènes was iets nieuws. “Dit is de allereerste keer dat ik foto’s heb geënsceneerd.”

Hulp

Het ordenen in categorieën ging niet vanzelf, voor dit project heeft ze hulp gehad van een psycholoog. Ook hierin was de werkwijze nieuw, meestal zijn haar projecten en interpretaties heel persoonlijk. “Het was ook wel fijn om bij dit project een mening van buiten te hebben.” Hoewel Voermans voor haar eindexamenproject anders te werk ging is er één aspect van haar werk hetzelfde gebleven. Het medium dat ze gebruikt is bijna altijd fotografie: “Ik ben niet zo goed met woorden, dan is het heel fijn om met beeld te kunnen werken.”

Onbegrip

Naast een reeks foto’s en een fotoboek heeft  IMG_0001 er ook toe geleid dat Voermans zich niet meer zo aan de ‘fotomanie’ ergert. “Door het indelen in categorieën zie ik de denkwijze achter de foto. “Wat nu precies de oorzaak is dat mensen zoveel foto’s maken is haar nog steeds niet helemaal duidelijk. “Het is vooral profilering denk ik,” zegt ze. Wellicht denken mensen dat een foto meer indruk maakt dan een verhaal, “misschien wordt het gezien als bewijs”. Zelf heeft ze dat bewijs niet zo nodig.”Ik geloof best dat je lekker hebt gekookt als je het me gewoon vertelt.”

Ongezien

Een terugkerend thema in het werk van Voermans, zijn alledaagse, bijna onopvallende onderwerpen. “Daar kom ik altijd bij terug, bij die kleine dingetjes.” Als voorbeeld geeft ze een ritje in de tram. “We reden langs een flat en opeens zag ik een kat die in de gordijnen zat. Niemand anders zag dat, iedereen keek naar zijn telefoon.” Hoewel het geen grote, bijzondere gebeurtenis was werd ze er wel vrolijk van. “Het is jammer dat anderen dat niet zien.” Dat Voermans zich zo richt op de normale, terloopse dingen komt ook deels door haar stage bij Peter de Krom, een documentair fotograaf. Tijdens die stage kwam ze er ook achter welke kant ze precies op wilde met haar studie. “Ik merkte dat het me niet om de foto’s ging maar om de situaties zelf.” Ook in IMG_0001 staat die situatie, het moment dat iemand de foto maakt, weer op een voetstuk.

Pareltjes

Nu Voermans is afgestudeerd wil ze eerst sparen voor een reis naar Australië. Naast haar bijbaantje wil ze zich vooral storten op foto’s van anderen.” Ik hou erg van archieven, andermans werk waardeer ik vaak meer dan mijn eigen werk.” Ook hier komt het wijzen van anderen op kleine, mooie dingen terug.” Ik vind het heel leuk uit al die negatieven de pareltjes te vissen en ze de aandacht te geven die ze verdienen.”

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

Op Kamers in Zwolle

september 1st, 2014

Ga je wonen op kamers in Zwolle? Deze Overijsselse hoofdstad bruist van de culturele hotspots. Dit zijn dé plekken die je zeker moet bezoeken na college.

Film: Filmtheater Fraterhuis

Plof op zaterdag 20 september neer op een van de stoelen in de tuin naast de Librije. Dan organiseert filmtheater Fraterhuis namelijk een gratis buitenvoorstelling van de film Tracks. Deze film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een jonge vrouw die een tocht van 2500 kilometer dwars door de Australische Outback maakt.

Film: Beeldbuis Filmfestival

Tijdens Clash of the Shorts strijden talentvolle makers van korte films om prijzen op zondag 7 september. Zij maken kans op een publieksprijs en een juryprijs. De filmcompetitie is de afsluiting van het Beeldbuis Filmfestival 2014 dat plaatsvindt van 3 tot 7 september in Zwolle.

Kunst: Museum de Fundatie

De wolk, het oog, de zeppelin.. De bijnamen zijn eindeloos voor de eivormige opbouw die Paleis aan de Blijmarkt sinds 2013 siert. Het Paleis is de Zwolse locatie van Museum de Fundatie en is niet alleen door het markante gebouw een aanrader, maar ook dankzij de omvangrijke beeldende kunstcollectie en interessante tentoonstellingen.

Kunst: Adam van Auguste Rodin

Het bekendste standbeeld van Zwolle staat op het Grote Kerkplein: Adam. Dit beeld is gemaakt door niemand minder dan de impressionistische beeldhouwer Auguste Rodin. Dat het een hergietsel is uit 1964 van het origineel uit 1881 doet er weinig aan af. Bijzonder hoe door de pose van het beeld zoveel emotie spreekt.

Literatuur: Stadsfestival

Een heel leuk muziek- en theaterfestival dat op en rond de grachten van Zwolle plaatsvindt:  het Stadsfestival. Van  3  t/m 7 september is hier naast muziek en theater ook beeldende te zien. Aanrader: de expositie van ‘Half Laf’ tegenover de Mediamarkt. Vanuit hun ateliers zetten de jonge makers hun werken op straat om ze weg te geven aan de armen!

Theater: De Spiegel

Theater de Spiegel een goed begin om Zwolle op theatergebied te leren kennen. Het is een groot en mooi theater met een heel divers programma. Ook kun je als student voor tien euro naar elke voorstelling!

Theater: Odeon

Wil je naar een knus filmhuis én theater in de binnenstad van Zwolle? Theater Odeon toont voornamelijk kleinere theater-, cabaret- en dansproducties. De kaarten zijn meestal goedkoper dan bij de grotere producties in De Spiegel. Na je voorstelling kun je blijven hangen in het theatercafé.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Kunst, Lijstje, Literatuur, Muziek, Theater | No Comments »

Hitchcock terug op het grote doek bij Retrospectief: Alfred Hitchcock

september 1st, 2014

 Deze zomer eert EYE met The Hitchcock Touch een van de meest iconische en invloedrijke regisseurs aller tijden, Alfred Hitchcock. Omdat niemand genoeg kan krijgen van Hitchcock verzorgt EYE een tournee: van eind augustus tot en met november draaien zes Hitchcock-films in ruim 45 Nederlandse filmtheaters en bioscopen. Filmhuis LUX in Nijmegen trapt op 31 augustus haar special Retrospectief: Alfred Hitchcock af met Shadow of a Doubt.

In deze klassieker uit 1943 bezoekt Charlie Oakley (Joseph Cotten) zijn familie in Santa Rosa, Californië. Nichtje Charlie (Teresa Wright) aanbidt haar knappe, avontuurlijke oom waarnaar ze vernoemd is. Na enkele incidenten begint ze echter aan zijn integriteit te twijfelen. Twee detectives zijn op zoek naar een seriemoordenaar en dit zou wel eens de charmante ‘Unkle Charlie’ kunnen zijn.

Introductie met weetjes

Constant Hoogenbosch verzorgt voorafgaand aan de voorstelling een korte introductie. In een goed gevulde filmzaal schudt de enthousiaste filmdocent een hoop weetjes uit zijn mouw. Zo wordt er in de film maar liefst 187 keer de naam ‘Charlie’ gezegd en verwerkte Hitchcock veel persoonlijke elementen in de film, zoals zijn favoriete boek Ivanhoe. Daarnaast heeft de regisseur Shadow of a Doubt meerdere malen zijn favoriete film genoemd en heeft hij opvallend genoeg nooit een Academy Award voor beste regisseur gewonnen. Onterecht, volgens Hoogenbosch, hij is immers een van de beste (zo niet de beste) filmregisseur van de 20e eeuw.

‘The Master of Suspense’

Deze lovende woorden verdient Hitchcock omdat hij een blijvende stempel op de filmwereld drukte, in het bijzonder op het genre thriller. Filmtechnisch gezien was hij een pionier in het ontwikkelen van nieuwe technieken die niet meer zijn weg te denken uit de filmwereld. Denk hierbij aan het duizelingwekkende vertigo effect, waarbij de camera achteruit beweegt en tegelijkertijd inzoomt, of bij Shadow of a Doubt zijn toepasselijke en effectief gebruik van schaduwen. Ook inhoudelijk weet Hitchcock als ‘The Master of Suspense’ een bijzonder vermakelijke mix van misdaad, humor, romantiek en spanning neer te zetten. Ondersteund door sterk aanwezige spannende muziek is het geheel op deze manier perfect in balans.

Sfeer

Het goedkeurende geroezemoes in de zaal bevestigt de woorden van Hoogenbosch. De special in LUX trekt veel enthousiast publiek, zowel brave studenten als oude rockers zitten in de zaal en er hangt een verwachtingsvolle sfeer. Vooral de jongere kijkers hebben Hitchcock waarschijnlijk nooit ergens anders dan op hun laptopschermpje kunnen zien. Dat hoeft voorlopig ook niet, want na Shadow of a Doubt is er nog vijf weken lang iedere zondag een Hitchcock-film te zien in LUX. Rear Window, To Catch a Thief, North by Northwest, Psycho en The Birds passeren de revue. Dezelfde films zijn ook in vele andere filmhuizen te zien.

De echte liefhebber kan tevens nog tot en met 12 oktober terecht in EYE Amsterdam voor The Hitchcock Touch. Daar worden meer dan 45 titels vertoont, deels gerestaureerd en gedigitaliseerd, maar ook in vintage 35mm-prints. Daarnaast vinden er onder andere cursussen, lezingen en speciale voorstellingen plaats.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

Regisseur Berit Madsen: “Sepideh blijft vasthouden aan haar droom”

augustus 31st, 2014

Tijdens het World Cinema Festival in Amsterdam werd de documentaire Sepideh: Reaching for the Stars (2013) getoond, de eerste film van Deense regisseuse Berit Madsen. Voor de documentaire volgde ze het Iraanse meisje Sepideh dat ervan droomt om astronaut te worden, niet bepaald een vanzelfsprekendheid in Iran. Sepideh staat dan ook symbool voor een jonge, sterke vrouw met een droom. Onder de indruk van de film vroeg CultuurBewust.nl Berit Madsen over haar ontmoeting met Sepideh.

Het avontuur begon met een trip naar Saadat Shahr, Zuid-Iran, waar veel astronomische activiteiten plaatsvonden. Berit: “Mijn man, die Iraans is, vertelde me over een artikel dat hij gelezen had over een stadje in het zuiden van Iran. Hier was een natuurkundeleraar een sterrenwacht aan het bouwen en gingen tieners er ’s nachts op uit om naar de sterren te kijken. Dit maakte me zo nieuwsgierig dat ik besloot erheen te gaan om te kijken wat er gaande was.”

Reiken naar de sterrenhemel

Terwijl ze een poosje verbleef in het huis van de natuurkundeleraar, Mr. Kabiri, kwam ze op een nacht in contact met een groepje vrienden dat op weg was naar de sterrenhemel. Daar zag ze Sepideh voor het eerst: “Ik volgde de tieners en observeerde de ambitieuze Sepideh, die een kleine telescoop bij zich droeg om de hemel vanuit de beste hoeken te spotten. Ik begon me sterk af te vragen hoe het mogelijk was dat een veertienjarig meisje haar huis midden in de nacht verliet om in de vrieskou sterren te kijken… niet bepaald wat je verwacht van een jong Iraans meisje.”

Toen Berit de volgende dag een bezoek bracht aan Sepideh’s huis, ontdekte ze de vele posters van Albert Einstein in haar kamertje en raakten ze aan de praat over haar droom om astronaut te worden: “Ik kwam te weten dat ze haar vader een paar jaar geleden had verloren en hem beloofd had om een belangrijke astronaut te worden. Ze wilde dat hij trots kon zijn op zijn dochter. Na deze eerste kennismaking met haar dromen en achtergrond, wist ik dat ik een film over haar wilde maken.”

Dromen en vechten

Maar hoe wordt een Iraans meisje astronaut? De documentaire toont hoe Sepideh tegen allerlei lastige obstakels moet opboksen. Zo krijgt ze geen beurs voor de universiteit omdat ze een vrouw is en wordt ze met de dood bedreigd door haar oom, als ze nog meer ‘zondigt’. Haar eigen moeder ziet haar liever in de keuken, dan onder de sterrenhemel.

De vastberadenheid van Sepideh kent echter geen grenzen. Tegen alle conventies in wil de intelligente en geëmancipeerde puber astronaut worden. Berit: “Sepideh verkondigt een prachtige boodschap aan de wereld: geef nooit op. Ook al ondervind je nog zoveel weerstand en moet je veel overwinnen, blijf trouw aan je dromen, dat is het waard. Sepideh is een bijzonder meisje met een bijzonder verhaal – ze is niet alleen maar een droomster, ze vecht.”

Toch is het even slikken als Sepideh tijdens de filmopname besluit te trouwen. Zou dit betekenen dat ze haar lang gekoesterde dromen aan de wilgen hangt? Volgens de regisseuse is hier geen sprake van en is Sepideh gewoon ‘eigenwijs’: “Ik was erg verbaasd toen ik me tijdens de filmopname realiseerde dat Sepideh verliefd was geworden. Ergens had ik dat nooit verwacht, omdat Sepideh zo in beslag werd genomen door haar ambities. Maar het is echt een liefdesverhaal. Haar echtgenoot is een geweldige man en steunt haar heel erg. Hij zal haar nooit vragen om haar dromen op te geven. Het is wederom een perfect voorbeeld van Sepideh’s eigenwijsheid: ze doet nooit wat je van haar verwacht.”

Positieve geluiden

De documentaire van Berit werd positief ontvangen in Iran en zelfs geselecteerd voor Fajr Film Festival, het grootste filmfestival in Iran. Berit: “Hoewel er geen informatie over de filmvertoning was en het vrijwel onmogelijk was om uit te vinden hoe je aan tickets kon komen, was de bioscoopzaal toch vol.” Sepideh, haar moeder en echtgenoot en Mr. Kabiri kwamen speciaal naar Teheran om de film te zien. Sepideh zelf was volgens Berit erg emotioneel na afloop: “Ze vertelde me ‘ja, dit is mijn leven’”.

Berit heeft nog altijd contact met de inmiddels twintigjarige Sepideh en heeft goede hoop dat de Iraanse haar droom daadwerkelijk zal waarmaken: “Op dit moment studeert ze natuurkunde aan een kleine universiteit. Zij en haar echtgenoot zijn naar een andere stad verhuisd – zo’n vier uur rijden van Saadat Shahr – waar haar man zijn master heeft behaald. Ze is vol goede moed, nog steeds erg ambitieus en blijft vasthouden aan haar droom!”

Berit Madsen (1964) studeerde af aan de filmacademie Ateliers Varan in Parijs en heeft een MA in etnografie en sociale antropologie. Momenteel werkt ze aan een film in Beirut .

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview | No Comments »

The Vagary brengt officiële eerste groet met Salute

augustus 31st, 2014

De Amsterdamse band The Vagary debuteert deze maand met het album Salute. Na een tweetal singles te hebben uitgebracht en de nodige media-aandacht te hebben genoten, is de eerste plaat nu een feit.

The Vagary bestaat uit een viertal muzikanten waarvan twee eerder al in diverse bands hebben gespeeld. Sinds 2011 timmert het kwartet aan de weg als indierockband, zoals zij zichzelf noemen. Hun muziek grijpt echter overduidelijk terug naar elektrorock uit de jaren tachtig à la Billy Idol en Depeche Mode.

Zwakke zang, heldere keuze

Voorman Thijs Havens heeft een diepe, maar niet erg toonvaste stem. Zijn zang is niet sterk, maar dit doet weinig afbreuk aan het totale geluid. De strakke drums en elektronische melodieën zorgen voor een toch nog evenwichtig geheel. Hierbij vervult de synthesizer een grote rol. De band maakt daarmee een heldere keuze voor een bepaald geluid, welke in alle nummers wordt doorgevoerd.

Vasthouden en loslaten

Salute opent met ‘Come Back‘, één van de singles die de band al eerder heeft uitgebracht; muzikaal een erg sterk nummer met een pakkende melodielijn die je direct onthoudt. De tekst over een bijzondere ontmoeting die zich waarschijnlijk nooit meer zal herhalen is voor velen waarschijnlijk herkenbaar en zingt lekker weg. Maar The Vagary laat nog een aantal erg goede nummers op de luisteraar los, waaronder de catchy cover van ‘Young Turks‘ van Rod Stewart. Het ietwat softe origineel is duidelijk te herleiden, maar The Vagary heeft het opgekalefaterd en echt onderdeel weten te maken van hun repertoire. Helaas telt de plaat ook een paar zwakke nummers als ‘Mirage‘ en ‘Whispers’. Ze zijn te eentonig om de aandacht vast te houden.

Prettig kennis te maken

Ondanks de paar matige nummers, is Salute een prettige kennismaking met The Vagary. De band weet zich sterk te presenteren door een duidelijk eigen geluid neer te zetten. Op naar een heleboel mooie liveshows en een volgende plaat waarop geen plaats meer is voor matige nummers.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.