Volumeoverschot veroorzaakt matig resultaat bij Curtis Harding in Paradiso

november 26th, 2014

Een overschot aan volume is niet genoeg om een show vermakelijk te maken. Zo bleek tijdens het concert van Curtis Harding in de kleine zaal van Paradiso. Live laat de opkomende soul- en r&b-ster veel van de subtiliteit van zijn debuutplaat Soul Power achter zich. Zijn band speelt zo hard dat de vloerplanken ervan trillen, maar tot het eind van de set blijft echte opwinding uit.

Op de plaat heeft Harding veel weg van klassieke soulsterren als Otis Redding. Live doet hij echter meer denken aan funkmetal à la de vroege Red Hot Chili Peppers. Met het eerste nummer wordt het verwachtingsvolle publiek direct platgewalsd door keiharde bas- en drumpartijen. Helaas verdrinken de details van veel nummers in dit geweld. Ook worden de ritme’s te zwaar gespeeld om echt dansbaar te zijn, waardoor weinig toeschouwers echt in beweging komen.

Niet dat de band onbekwaam is. De riffs en solo’s die Harding en zijn leadgitarist uitwisselen zijn behending en vurig – al lijken ze soms verdacht veel op elkaar. De toetsenist is moeilijker te beoordelen, aangezien hij meestal onhoorbaar is. Het charmante, door piano- en orgelpartijen gecreeërde gospeltintje van Hardings studiowerk blijft hierdoor achterwege.

Onvolgroeide showman

Duidelijk is dat Harding nog flink kan groeien als showman. Zijn blik vestigt zich vaker op zijn gitaar of op zijn schoenen dan op het publiek. Onnodige bedeesdheid, want hij heeft een knaller van een soulstem, die overtuigend door de zaal dreunt. Minder indrukwekkend zijn de paar grapjes waar hij zich aan waagt. Met anekdotes over coffeeshops en wacky tobacky hoef je in Amsterdam anno 2014 niet aan te komen.

Te snel afgelopen

Je zou dus denken dat het niet erg is dat de set absurd kort is: minder dan 50 minuten. Het tegendeel blijkt waar. Bij zijn grote hit ‘Keep on Shining’ ruilt Harding zijn gitaar om voor een tamboerijn. Dit maakt het geluid luchtiger en minder overweldigend. Ook geeft het hem kennelijk de bewegingsvrijheid om tóch los te gaan. Het publiek volgt zijn voorbeeld. Toegift ‘No Pressure’, van zijn garagesoulband Night Sun, is nóg beter: net zo heavy als de rest van de set, maar veel losser, funkier en enthousiaster. Eindelijk wordt er écht gedanst. In deze trant had hij nog een uurtje door mogen gaan.

Tags: , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

The Sound of Music is verfrissend nostalgisch

november 25th, 2014

Marcherende kindjes, zingende nonnen en de Oostenrijkse bergen: The Sound of Music is sentiment, een echte klassieker. Deze musicalversie is meer dan dat. Dankzij een abstract decor en een jonge, zeer gedreven cast is er een frisse wind door de voorstelling gegaan. Maar de nostalgie is niet verdwenen.

De jonge postulante Maria (Anouk Maas) probeert haar weg in het leven te vinden. Op dit pad komt zij als gouvernante terecht in het huis van Kapitein von Trapp (Ad Knippels) en zijn zeven kinderen. Met haar muziek en warme persoonlijkheid brengt zij liefde terug in dit gezin en in haar eigen leven.

Jeugdige uitstraling

De cast van deze productie is betrekkelijk jong. Zo is Vajèn van den Bosch pas 16 jaar, net als haar personage Liesl. Haar eigen jeugdigheid geeft een extra dimensie aan haar rol. Ook Anouk Maas en Cindy Bell geven met hun jonge uitstraling een nieuwe lading aan hun personages. Maas geeft met extra humor vorm aan een energieke, uitdagende Maria, die mooi transformeert in een liefdevolle moeder. Haar minder klassieke stem past juist mooi bij haar Maria. Cindy Bell heeft een briljant timing als Barones Von Schräder en haar chemie met Oom Max (Tony Neef) werkt aanstekelijk. De sterke cast is de kracht van deze voorstelling: jong, gedreven en talentvol.

Weinig nodig

Een ander verfrissend kenmerk van deze uitvoering is het abstracte decor. Enkele ramen vormen het decor van zowel verschillende ruimtes in het klooster, als ruimtes in en om het huis van de familie Von Trapp. Door de ramen steeds in een andere positie te plaatsen worden de verschillende ruimtes weergegeven. Met mooi gebruik van licht en schaduw een kerkelijk symbool getekend op de vloer, waarmee de sfeer van het klooster met minimale middelen wordt weergegeven.

Muziekband

Het enige minpunt aan deze uitvoering, is dat de muzikale begeleiding op band staat. Ondanks dat je de magie van het live-orkest mist, word je toch meegesleept in het vrolijke ‘Do-Re-Mi’ en het emotionele ‘Edelweiss’. De nostalgie van het stuk is niet verloren gegaan. Mede dankzij een prachtig klinkend nonnenkoor.

Deze klassieker blijft, zeker voor de liefhebbers, de moeite waard.

 

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

In De linkshandigen toont Christiaan Weijts op hoge snelheid zijn kunnen

november 25th, 2014

Christiaan Weijts (1976) bouwt gestaag aan een veelgeprezen oeuvre. Dit jaar voegde hij daar essay- en columnbundel Achternamiddagen aan toe. Als eindejaarsbonus komt Weijts met De linkshandigen, een korte roman over een cartoonist die een mysterieuze lifter oppikt. Het boek raast in volle vaart langs alle kenmerkende elementen van Weijts’ werk. Juist daarom had er misschien zelfs nog meer in De linkshandigen gezeten.

De linkshandigen vertelt het verhaal van cartoonist Simon Sinkelberg, die ontslag neemt bij de krant waarvoor hij een dagelijkse spotprent tekent. Onderweg pikt hij een liftende vrouw op, celliste Katharina, wier verhalen voornamelijk uit leugens lijken te bestaan. Maar ook in Sinkelbergs eigen leven is het een en ander niet in de haak. Weijts volgt het mysterieuze duo op hun tocht in een onvervalste road novel waarin ook het plot flinke vaart heeft.

Barstensvol inhoud

Weijts staat bekend om zijn intelligente romans, waarin essayistische bespiegelingen een voorname plaats bezetten. Ondanks de geringe omvang (191 pagina’s) van De linkshandigen komt ook dat facet in de roman aan bod. Zo hangt Sinkelbergs werkconflict samen met zijn aversie tegen telecomgigant Stones & Middleton. Dit geeft Weijts alle gelegenheid om uit te weiden over privacy en de macht van grote corporaties. Hij verweeft deze passages in een plotlijn over Sinkelbergs zus, die bij het bedrijf werkte. Ook linkshandigheid is een terugkerend thema in de roman, in beschouwende stukken die nauw aansluiten op het verhaal. ‘De linkshandige zal bij elke opgelegde regel in zichzelf zeggen: maar voor mij is het anders. (…) In het verborgene van elke linkshandige groeit een eigenwijs wezen wiens wereld zich gedraagt naar zelfgemaakte wetten’.

Voortrazend verhaal

De intelligente zijpaadjes vormen soms een welkome onderbreking van het voortrazende verhaal, maar zijn tegelijkertijd een belangrijke bouwsteen in de roman. Weijts blinkt uit in het terloops noemen van details, om ze later als fundamenteel onderdeel van het plot weer op te rakelen. De topsnelheid waarop de auteur dit geheel voorschotelt toont zijn veelzijdigheid. Een wat ruimer jasje had desondanks meer recht gedaan aan Weijts’ stilistisch en beschouwend vernuft. Toch is De linkshandigen een ‘echte Weijts’: scherp, fraai geschreven en een tikkeltje pedant.

Tags: , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Kom hier dat ik u kus heeft tweede helft hard nodig

november 25th, 2014

Nauwelijks zes weken na het verschijnen is Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck bezig aan een zegetocht. Binnen een maand werden er meer dan vijftigduizend exemplaren verkocht en De wereld draait door verkoos de roman tot ‘boek van de maand’. Toch maakt de familiegeschiedenis de hooggespannen verwachtingen niet waar.

Vooral het eerste deel van de roman is traag en zwaar aangezet. Mona is negen als haar moeder plotseling overlijdt. In de jaren daarna moet ze niet alleen leren omgaan met het verlies, maar ook met een egocentrische stiefmoeder. Deze Marie maakt Mona razendsnel tot verzorgster van haar halfzusje.

Surrogaatmoeder

De scènes die tonen hoe Mona van kind verandert in een surrogaatmoeder voor haar babyzusje zijn scherp gekozen. Op de Beeck rust haar tienjarige ik-verteller echter uit met gedrag dat niet bij haar leeftijd past. Mona springt nooit touwtje, speelt nooit met de poppen en lacht nooit heel hard om een flauwe grap. Zij denkt graag quasi-filosofische dingen als: “Verder heb ik het liever als de dingen blijven zoals ze waren. Maar ja, je kan dat toch nooit kiezen als je kind bent”. Honderd pagina’s lang wordt zo benadrukt dat Mona een heel zielig, vroegwijs meisje is uit een gebroken gezin.

Scherpe dialogen

Gelukkig volgen er ook nog een tweede en een derde deel, waarin Mona vierentwintig en vijfendertig is. Haar gedachten passen dan beter bij haar leeftijd en Op de Beeck mag doen waar ze goed in is: dialogen schrijven. Zo vangt ze Mona’s jeugd in een gesprek van zeven woorden tussen vader en dochter: “Gij waart zo sterk/ Ik was tien”.

Het zijn ook de dialogen waarin de personages hun karakter tonen. Als haar zoon komt vertellen dat zijn vriendin zwanger is, reageert Marie met: “(…) ik vind het wat moeilijk dat gij mij dat aandoet, Alexander, net gij.” In soortgelijke scherpe zinnen laat Op de Beeck keer op keer zien hoe Marie zich tot slachtoffer maakt. Tegelijkertijd behoudt ze in de laatste twee delen genoeg nuance om Marie en de andere personages tot echte mensen te maken. Daarmee toont Op de Beeck dat ze een schrijver is die er mag zijn.

Tags: , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Een muzikale en sprankelende première van Wolflady in de Melkweg

november 24th, 2014

Wolflady is een BNN documentaire die de muzikale zoektocht van popbelofte Sharon Kovacs en muziekproducer Oscar Holleman volgt. Twee jaar lang zijn zij tijdens deze reis gevolgd door regisseur Daan Willekens. In een uitverkochte zaal, met opvallend weinig jong publiek, wordt de IDFA 2014 geselecteerde documentaire getoond in de Melkweg met afsluitend een klein akoestisch optreden van Kovacs.

In de eerste plaats volgt de documentaire het scheppingsproces van Kovacs EP My Love: van rumoerige studio opnames met aangeschoten muzikanten tot zakelijke gesprekken met bobo’s uit de muziekindustrie. Door de gepaste afstand van regisseur Daan Willekens legt de documentaire vooral de chemie tussen Sharon en Oscar vast.

Doodgewone realiteit
Beiden hebben het nodige meegemaakt, dit heeft hun gevormd tot wie ze zijn en hoe ze in het leven staan. Het is dan ook mooi om te zien hoe dit de twee met elkaar verbindt. Met afwisselend momenten van kwetsbaarheid en zwarte humor, laat het duo de doodgewone realiteit zien achter de schermen en hoe je vorm kunt geven aan je ambitie.
Dat de charme van het kameraadschap tussen Sharon en Oscar overslaat op het publiek is duidelijk, tijdens de documentaire klinkt er regelmatig gelach. Na de vertoning volgt het kleine optreden van Kovacs en neemt Sharon het podium om ons te laten zien waar zij voor leeft.

Bescheiden
Na de 67 minuten durende documentaire over jezelf is het in eerste instantie een beetje vreemd om voor je publiek op te treden, zo vindt Sharon. ‘Ik voel me zo bekeken’ geeft ze bescheiden aan, waarop de zaal moet lachen. In totaal speelt ze vier nummers, waaronder My Love en Strange -‘het nummer waar alles mee is begonnen’, aldus Sharon. Wanneer het optreden voorbij is bedankt ze iedereen die is komen kijken en met een staande ovatie bedankt het publiek haar voor wat ze met ons heeft willen delen.

Tekst: Andy Stevens
Fotografie: Marjolijn van Dijk

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Fotoreportage, Muziek, Nieuws, Reportage | No Comments »

Diederik van Vleuten en Ivo Janssen geven theatrale geschiedenisles in De Grote Oorlog

november 24th, 2014

Een beamer, een laptop, een stoel en een piano: met deze simpele middelen maken cabaretier Diederik van Vleuten en pianist Ivo Janssen een complete theatervoorstelling. In deze lezing in het theater vertellen zij aan de hand van foto’s, verhalen en muziek over WOI, de Grote Oorlog.

Gedreven en met zichtbaar plezier vertelt Van Vleuten over zijn bezoeken en zijn ervaringen als WOI-kenner. Daarbij komen de nodige grappige opmerkingen voorbij; Van Vleuten blijft tenslotte een komiek. Ook verhalen over anderen passeren de revue, zoals dat van een 21-jarige jongen die tijdens de oorlog om kwam in België. Foto’s, dagboekfragmenten van de moeder van de jongen, en tenslotte Janssen’s virtuoze vertolking van Prokofiev’s duivelse Suggestion Diabolique zorgen er vanwege de heftige muziek voor dat het verhaal nog meer indruk maakt dan het op zichzelf zou doen. Terwijl je, met op de achtergrond duistere tonen, naar de geprojecteerde foto van een leeftijdsgenoot kijkt, krijg je het onbehaaglijke gevoel van een oorlog die wel erg dichtbij komt.

De kracht van muziek

Muziek speelt een belangrijke rol in De Grote Oorlog. De stukken die Janssen speelt zijn van componisten die leefden tijdens WOI – muziekstukken die het geweld en de waanzin van de oorlog weergeven. Die muziek krijgt meer betekenis door het verhaal er achter, zoals dat van een Oostenrijkse concertpianist die zijn arm verloor in de oorlog. Janssen speelt Maurice Ravel’s compositie voor één hand, die de componist schreef voor deze Oostenrijkse concertpianist, die toch zijn voormalige vijand was. Als je je ogen dicht doet, klinkt het net alsof de muziek met twee handen wordt gespeeld. Zoals Van Vleuten zei: alleen muziek kan een man met één arm weer twee armen geven. Deze combinatie van muziek met vertelkunst maakt deze voorstelling tot een degelijke en onderhoudende theaterlezing.

Tags: , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

PAN Amsterdam geeft mooie impressie van kunst om te kopen

november 24th, 2014

“Dit werk lijkt wel onaf.” Een man gekleed in een keurig gestreken blouse en een gekleurde broek loopt hoofdschuddend de stand uit. Zijn vrouw, minstens zo netjes gekleed, loop achter hem aan en zegt: “Nee, dát is nou kunst.” Het is de openingsdag van PAN Amsterdam in de RAI. Kunstliefhebbers, antieksnuffelaars en designbewonderaars kunnen zich hier de hele dag vergapen aan (en verwonderen over) de meest uiteenlopende kunstobjecten en uiteraard ook de kunst kopen.

De beurs staat vol met kunsthandelaren die hun foto’s, gigantische schilderijen, zilverwerk, sieraden, sculpturen en antiek aan de man willen brengen. Elk van de 123 handelaren heeft een eigen standje. De inrichting ervan verschilt nogal per stand. Zo heeft Kunsthandel P. de Boer bv er een huiskamersetting van gemaakt. Er staat een eettafel met stoelen erbij die zijn bekleed met een glanzende stof. Aan de wanden hangen de schilderijen die te koop zijn. Hier zijn voornamelijk landschappen op te zien. De bezoekers staan er aandachtig naar te kijken, het liefst met hun neus bovenop het doek, om geen detail te missen.

Kunst voor thuis

“Ik wil eigenlijk wel iets zien waarvan ik denk, ja, dat wil ik boven m’n bank hebben hangen”, zegt een jongeman tegen zijn vriend. Ze lopen net langs de stand van Collectie Harms- Rolde waarin levensgrote en -echte schilderingen hangen. Een schilderij van een patatje met, schilderijen van half naakte vrouwen en een werk dat fotografisch aandoet waarop een man met honden en katten aan een tafel afgebeeld zijn. Deze handelaar heeft het allemaal.

Kijkje in de keuken

En dat is precies de indruk die PAN achterlaat: het is er allemaal. Zoveel kunst, design en antiek van bekende namen als Andy Warhol, Karel Appel en Francis Bacon, tot aan onbekendere kunstenaars. De kunsthandelaars die er staan, geven als het ware acht dagen lang een kijkje in de keuken van hun handel.

Zilversmeden

Eén van die handelaren is zilversmid Jan van Nouhuys. Hij staat met zijn Studio 925 – Zilver en Van Nouhuys op de beurs. Naast zijn eigen zilverwerk, staat er ook werk van vijf studenten die hij masterclasses gaf. “Het werk maken is één ding, maar het laten zien, daar gaat het om. Daarom heb ik de studenten mijn atelier aangeboden om daarin hun zilverwerk te ontwerpen en te maken. Ik wil graag mijn vak doorgeven. Het is intensief, ik ben er dag in, dag uit mee bezig.” In zijn stand staan creaties met veel kronkelingen en vormen zoals bloemenvazen, beeldjes en kandelaars, vaak met een randje van goud.

PAN is meer dan kunst

PAN Amsterdam is veel meer dan antiek, kunst en design. Het is een belevenis om op zoek te gaan naar de mooiste, meest exclusieve werken en hopen dat je er niet naast grijpt. Kunst in de breedste zin van het woord om naar te kijken, om over na te denken en om (eventueel) te kopen. Dat is PAN.

 

 

Tags: , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | Reageren uitgeschakeld

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.