Minimum aan conversaties en maximum aan nietszeggendheid in debuutfilm Violet

november 20th, 2014

Met zijn debuutfilm Violet wil Bas Devos het rouwproces van een verwarde tienerjongen in beeld brengen. De stille en eentonige beelden vertellen het verhaal van de jonge Jesse. Het resultaat hiervan is een film die somberheid en weemoed uitstraalt, maar verder niet veel los kan maken bij de kijker.

Een oorverdovende stilte vertelt ons over de wanhoop en eenzaamheid in het hoofd van de jonge Jesse, wiens vriend in zijn bijzijn werd doodgestoken. Het verwerkingsproces van deze eenzame puberjongen, die zich onbegrepen voelt door zijn kleine vriendengroep en familie, loopt als een rode draad door de film. De harde veroordelingen van zijn omgeving in combinatie met de warmte en opvang die familie en enkele vrienden tevergeefs proberen te bieden vormen zijn milieu, die hij zo veel mogelijk probeert te vermijden.

Happy end

Devos slaagt erin de belevingswereld van de getraumatiseerde jongen goed in beeld te brengen. De film is donker in elke zin van het woord. De grauwe beelden met minimale belichting maken dat je vanaf minuut één door hebt dat deze film geen happy end zal kennen. Bovendien hult het gebrek aan conversaties en levendigheid de film in een zwarte en deprimerende sluier.

Het is de regisseur goed gelukt een weemoedige sfeer van rouw te creëren, maar verder zijn er niet veel redenen voor de kijker om de aandacht erbij te houden. De karakters, zowel jong als oud, zitten in de knoop met hun emoties en weten niet zo goed hoe ze deze moeten uiten. Daardoor kunnen ze ook geen greintje gevoel overbrengen op het scherm, laat staan naar de kijker. Wat ze denken of voelen blijft dan ook een raadsel.

Slaapverwekkend

Ook wat de beelden willen overbrengen, wat er gebeurt en wat de boodschap hiervan is, blijft onduidelijk. Wat de rol van elke losstaande scène in het verhaal is, is een raadsel dat de kijker zich gedurende de gehele film zal blijven afvragen. Dat brengt het nodige mysterie met zich mee, maar maakt van de film ook een nietszeggende opeenvolging van beelden die op het randje van slaapverwekkend balanceren.

 

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Alternative London Walking Tour verandert je kijk op Londen

november 20th, 2014

Plannen om in de kerstvakantie naar Londen te gaan? Dan is de kans groot dat je bekende hotspots als de Big Ben en de London Eye zal bezoeken. Met de Alternative London Walking Tour ontdek je een andere kant van Londen. Een gids leidt je in twee uur langs allerlei soorten straatkunst in het hippe Oost-Londen, van grote muurschilderingen tot vrijwel onzichtbare straatkunst van brons en lego. Wat je betaalt, dat bepaal je zelf.

“Zie je het niet?”, vraagt onze Australische gids Kier. Mijn ogen turen zoekend de omgeving af. Ik zou niet weten wat ik hier voor straatkunst zou moeten zien. “Kijk eens omhoog dan”, lacht Kier. Hij wijst ons op een draakachtig figuurtje. Deze is door de anonieme Londense straatkunstenaar Jonesy op de top van de paal vastgemaakt waar wij met de hele groep omheen stonden. Met dit sterke begin van de tour is de groep gelijk geënthousiasmeerd om op de meest ongebruikelijke plekken te zoeken naar straatkunst.

Leuke feitjes

Een prachtige grote geschilderde vogel doemt voor ons op. Dit werk is dan weer niet te missen. Kier vertelt dat de Belgische straatkunstenaar ROA (1976) de vogel in slechts acht uur heeft gemaakt, wat ontzettend kort is voor zo’n groot en gedetailleerd werk. Steeds weet de gids met dit soort leuke feitjes te boeien.

Bijzondere technieken

Kier vertelt ook met veel enthousiasme over de bijzondere technieken van de straatkunstenaars. De Portugese straatkunstenaar Vhils (1987) pleisterde eerst de gehele muur wit, waarna hij met explosieven(!) en een hamerboor een gezicht tevoorschijn toverde. Onvoorstelbaar.

Anders dan anderen

De tour onderscheidt zich van andere tours, doordat Kier en de andere gidsen zelf ook straatkunstenaar zijn. De passie en het enthousiasme van de gidsen voor straatkunst, maakt de Alternative Londen Walking Tour tot een absolute aanrader. “Kijk eens omhoog?”, sluit Kier de tour af. En verdomd, weer een brons sculptuurtje van Jonesy op een paal. Weer niet gezien.

Boek de tour vooraf op de site van Alternative London.

Tags: , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

GEISHA stelt je voor aan de fascinerende wereld van geisha’s

november 20th, 2014

Geisha’s zijn Japanse gezelschapsdames die bekend staan om hun witte gezichten en rode lippen. In tegenstelling tot wat er vaak gedacht wordt, is een geisha geen prostituee. Een geisha’s is ‘iemand die kunsten, gei, beheert’. Het Rijksmuseum Volkenkunde te Leiden biedt je een kijkje in het intrigerende leven van deze dames.

 Op de thee bij Yoshifumi

Bij binnenkomst van de tentoonstellingszaal valt m’n mond open van bewondering. In het midden van de eerste zaal staat een pop in een prachtige kimono. Het is net alsof je het thee- en geisha-huis Yoshifumi in Kyoto zelf binnenloopt en je door de pop wordt begroet.

De tentoonstelling laat geen enkel aspect van deze exclusieve wereld aan de verbeelding over. Yoshifumi heeft kostbare kimono’s, prenten, houtsneden enzovoorts ter beschikking gesteld voor het publiek. Ook leert de bezoeker echte geisha’s kennen door interviews en filmfragmenten waarin geisha’s aan het werk te zien zijn. Wat vooral de belangstelling trekt, is de muur met de meest bekende geisha’s ooit en waarom zij zo bekend zijn geworden. Zo ben je de gehele tentoonstelling in dialoog met geisha’s en de wereld om hen heen.

 Behind the scenes

Over de opbouw van de tentoonstelling is goed nagedacht. In de eerste tentoonstellingsruimte word je voorgesteld aan de wereld van geisha’s en zie je hoe mensen in Japan hierover denken. De mannelijke ondervraagden zien het wel voor zich om een belangrijke zakendeal te sluiten in het gezelschap van een geisha, terwijl een groot deel van de vrouwelijke ondervraagden maar niet kan begrijpen waarom je ervoor zou kiezen geisha te worden. Een gang die bedekt is met bloesem neemt je vervolgens mee ‘backstage’. Daar leren we onder andere hoe je van maiko (geisha in opleiding) geisha wordt, wat de betekenis is van de verschillende kimono’s en accessoires, en hoe het fascinerende, alledaagse leven van een geisha eruit ziet.

Niet alleen alle pracht en praal die GEISHA te bieden heeft, maar ook een leuke interactieve vragenroute waarmee je een prijs kunt winnen, maken een bezoekje naar het Rijksmuseum Volkenkunde het waard.

 

Tags: , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

Fans krijgen alle aandacht bij Enrique Iglesias in Ziggo Dome

november 20th, 2014

“Ik ben al 39… Jullie twaalf, of zestien? Ik voel me een beetje een pedo nu”, aldus Enrique Iglesias in een bomvolle Ziggo Dome, 18 november. De Spaanse zanger is terug in Amsterdam voor zijn Sex & Love Tour en wordt omringd door duizenden gillende, uitermate opgewonden tienermeisjes. Mét sexy mama’s en jaloerse, pruilende vriendjes.

Iglesias vangt aan met ‘I’m a Freak’. Zijn voorkomen is bescheiden: broek, T-shirt, petje. Hij danst weinig, gooit er hoogstens een paar spannende moves of flitsende poses tegenaan en is aanvankelijk wat stroef en onzuiver qua stemgeluid. De Spanjaard oogt nog niet helemaal freaky.

Spaanse Spontaniteit

De echte kracht van Iglesias ligt bij zijn interactie met het publiek. Hij is ongelooflijk energiek, fit en weet de menigte flink te enthousiasmeren en op te zwepen. Lachend gooit Iglesias zich tussen het publiek, maakt een selfie voor een fan en neemt dankbaar een bh aan.

Hij drinkt zelfs een borreltje op het podium met een vrouw en haar stiefzoon. Het gesprekje dat Iglesias vervolgens met het stel probeert aan te knopen, komt echter niet op gang en leidt tot een pijnlijk en ongemakkelijk moment. Het ontbreekt moeder en zoon duidelijk aan Spaanse spontaniteit.

Hero

Gelukkig leeft Ziggo Dome weer op als er bekende nummers klinken: ‘Bailando’, ‘Bailamos’, ‘Tired of Being Sorry’ en als hoogtepunt natuurlijk het heerlijk zoetsappige ‘Hero’. Van deze tranentrekker vergeet hij weliswaar een compleet refrein, maar dat mag de pret niet drukken.

“Ik hou van jou Holland!” De zanger werpt het publiek vele kusjes en hartjes toe en doet duidelijk moeite om er een goede show van te maken. Confetti, rookwolken, ballonnen, uitbundige videoschermen… Niets is de zanger te gek. Hoe verder de avond vordert, hoe meer Iglesias in zijn element komt.

Het Enrique-Effect

Hoewel het optreden op muzikaal gebied niet altijd een hoogstandje is, is de sfeer in Ziggo Dome uitstekend. Bovendien is menig bezoeker afgeleid door het afgetrainde lichaam van de zanger en diens stralend witte lach. Een vrouw van middelbare leeftijd in uitdagende kledij probeert Iglesias een paar rozen te geven, die ze de hele avond al bij zich draagt. Haar echtgenoot laat het gebeuren enigszins gelaten over zich heen komen, tegen het Enrique-effect valt immers weinig te doen. De zanger weet héél goed hoe hij het publiek in moet palmen met zijn charismatische kwaliteiten en doet dit met volle overgave.

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Zangeres Lara Chedraoui over Little Heavy Burdens : “Wij bespelen de kracht van het alledaagse”

november 20th, 2014

De vierkoppige Belgische band Intergalactic Lovers heeft de afgelopen jaren als een wervelwind België en omstreken veroverd. Met hun tweede album Little Heavy Burdens valt ook Nederland voor de indie new wave popband met hun atmosferische en melancholische nummers en waren ze al eerder te zien in Paradiso en op Pinkpop. Op 29 november staat de band op het Explore The North festival in Leeuwarden.

Acht jaar geleden ontmoetten de vier vrienden, Brendan Corbey, Maarten Huygens, Raf de Mey en Lara Chedraoui, elkaar bij een jeugdbeweging in Aalst, België. In 2008 startten ze met de band en in 2011 volgde hun debuutalbum Greetings & Salutations. Het album kreeg lovende reacties en werd in België een gouden plaat. Na dit grote succes is nu hun tweede album Little Heavy Burdens uit. In de afgelopen jaren hebben ze veel podiumervaring en zelfvertrouwen opgedaan en dat is te horen op het tweede album. “Het album heeft een vollere klank”, zo vertelt Lara.

Atmosferisch

De bandnaam doet al vermoeden dat de band op zoek is naar atmosferische klanken. “Met de band willen we een marginale werkelijkheid in de toekomst weergeven. Het manoeuvreren tussen twee werelden, waarbij het gaat over het gevoelsmatige.” Dit gevoelsmatige komt terug in de manier waarop de muziek tot stand komt. Ze schrijven alles samen en in de nummers komen al hun muzieksmaken terug. “We lijken heel veel op elkaar, maar verschillen ook erg. We werken vanuit ons gevoel.” Opvallend is dat de band niet werkt met een bandleider, maar dat de rol van de producer, Thomas Varsum, erg belangrijk is.

Experimenteren in de studio

De thematiek gaat over wat er tussen de eerste en de tweede plaat gebeurd is, zowel op professioneel vlak als op persoonlijk vlak. “Wat er allemaal met ons werk, maar ook met onze gezinnen is gebeurd, dat zit in Little Heavy Burdens.” Het gaat om de kleine dingen van het alledaagse leven. “We bespelen de kracht van het alledaagse, de goede en de slechte dingen. Want ook de minder leuke dingen in het leven zijn onoverkomelijk.” Zo komt het thema spijt terug in het nummer ‘No regrets’.

Elk nummer heeft een eigen decor en een bepaalde gemoedstoestand. Bij het nummer ‘Distance’ kun je dat bijvoorbeeld terughoren. “Ik voelde mij daar niet optimaal en zo werd de zanglijn rustig en mellow.” Muzikaal gezien wordt er meer geëxperimenteerd dan op het eerste album. “In een studio kun je experimenteren. We hebben met synthesizers van alles uitgeprobeerd. We weten nu beter wat er allemaal mogelijk is. Dat willen we vertalen naar het podium en ook live kunnen spelen.” De band maakt gebruik van leuke muzikale details als een koebel en obscure synths uit de jaren ’80. Zelfs de krekels, die buiten de studio in Italië te horen waren, zijn in het album opgenomen.

Succes en een gezin

De band besefte nauwelijks wat er op hen afkwam na het succes van hun debuutalbum. “Op het einde heeft dat zijn tol geëist, gewoon omdat je moe bent en je teveel ‘ja’ hebt gezegd.” Nu is het geheel meer in balans, heeft de band alles goed op een rij en zijn ze erg goed geworden in plannen. Maar het blijft een zware klus om naast de band te pendelen tussen jobs. “Het is niet altijd even makkelijk om het succes van de band met je fulltime job en gezin te combineren, daarom is deze plaat wat donker en somber.”

Nederland veroveren

De band heeft al vele zalen en festivals plat gespeeld en dat zijn ze ook van plan op het muziekfestival Explore the North. Zaterdag 29 november staan zij in Leeuwarden. “Ik vind dat fantastisch. We spelen overal, van de mooiste zalen tot de kleine kelders in een obscure stad.” Ze hebben vooral in België en Duitsland opgetreden en nu begint de vraag ook in Nederland te komen. Lara ziet de toekomst heel rooskleurig: “We willen stap voor stap in steeds meer steden en landen gaan spelen en goede muziek blijven maken.”

Op de vraag of ze tot slot zelf nog wat wil toevoegen zegt ze lachend: “Zet er maar in dat ik een heel onhandig mens ben. En dat we Nederland gaan veroveren, ik voel het, ik voel het aan mijn melkje.”

Intergalactic Lovers zijn te zien op 26-11 in de Muziekgieterij in Maastricht, 29-11 op het Explore the North Festival in Leeuwarden en op 4 december in Paradiso in Amsterdam.

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Interview, Muziek | No Comments »

Belletrie! Gevangen in een boekwinkel

november 20th, 2014

Ik weet niet wat ik zou doen, als ik opgesloten zat in een boekwinkel. Dat overkwam een of andere onoplettende Amerikaanse knaap laatst in een Londense zaak. Die zocht een boek en bemerkte plots dat iedereen ervandoor was. Daar stond hij dan. Gelukkig was hij snugger genoeg om op Twitter even te melden waar hij was, maar voordat hij gered werd kreeg hij een boel titels aangeraden van nachtelijke Twitteraars. Met andere woorden: niet zeuren, maar lezen.

Misschien hadden de Twitteraars gelijk. Er zijn ergere plaatsen om op gesloten te worden dan in een boekwinkel: een gevangenis bijvoorbeeld, of een kapperszaak (jezelf de hele nacht weerkaatst zien in al die spiegels), of in een brandend huis. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar goed, de Amerikaan vond er weinig aan in die winkel, zo bleek, en was blij toen hij gered werd.

De pientere uitbater van de Londense zaak wist uit die hele opsluitkwestie natuurlijk een munt te slaan. Hij organiseerde een avondje in zijn boekwinkel waarop men zich mocht laten opsluiten tussen de boeken. Op die eerste avond pakte de ene gevangene een kookboek, de andere een duchtig stuk literatuur en weer een ander las wat voor. Heel irritant lijkt me dat, als je een duchtig stuk literatuur leest, en iemand naast je vindt het nodig om je voor te lezen uit zijn eigen boek. Maar volgens de winkeleigenaar was de avond een succes.

Natuurlijk vraag je het je dan toch af: wat zou ik doen, als ik de hele nacht opgesloten zou zitten in een boekwinkel? En in welke zaak zou ik willen zitten? Tweedehands boekwinkel Hinderickx en Winderickx in Utrecht? Mmm, misschien iets te klein. Of die ene grote in Eindhoven, Selexyz, Polare, of hoe heet het tegenwoordig? Geen slechte optie. Of toch, hoewel het eigenlijk geen winkel is, de bibliotheek waar ik uren in doorbracht toen ik nog een klein Rickje was, te midden van Jan Terlouw, Paul van Loon en Evert Hartman.

Misschien zou ik wel gewoon een bakje koffie en een krantje pakken. Of op zoek gaan naar het warmste en zachtste plekje en me neervlijen op de vloerbedekking waar duizenden mensen hun schoenzolen aan hebben afgeveegd. Wellicht zou ik me in een vlaag van romantiek verdiepen in een van de Griezelbussen van Van Loon. Maar stel dat ik gezelschap zou hebben, en dat gezelschap zou zich verdiept hebben in een boek, zou ik één ding in ieder geval niet doen. En dat is er doorheen gaan zitten blèren, voorlezend uit mijn boek.

Rick Groenen schrijft eens in de twee weken een column voor CultuurBewust.nl. Lees ook andere columns van Rick.

Tags:
Posted in Column, Literatuur | No Comments »

Still Life overweldigt in haar stilte

november 20th, 2014

In Still Life verzorgt een gemeenteambtenaar uitvaarten voor mensen die alleen gestorven zijn. Uberto Pasolini schreef, produceerde en regisseerde dit ingetogen meesterwerkje dat rustig voortkabbelt, maar stevige indruk maakt in haar oprechtheid.

John May (Eddie Marsan) gaat bijzonder aandachtig te werk bij het organiseren van uitvaarten waarbij hij uiteindelijk als enige aanwezig zal zijn. Door hun persoonlijke bezittingen te verzamelen probeert hij de overledenen zo goed mogelijk te leren kennen. Vervolgens selecteert hij gepaste muziek en een juiste grafsteen. Het is zijn manier van respect tonen, maar door zijn trage werktempo verliest hij zijn baan wanneer de gemeente zijn afdeling herorganiseert. John raakt geobsedeerd met zijn laatste zaak en gaat op zoek naar vrienden en familie om zijn ‘klant’ (en zichzelf) een waardig afscheid te geven.

Stilleven

John leidt een geroutineerd leven en heeft geen vrienden of familie. Het ‘stille leven’ uit de titel is dat van hemzelf, maar ook van alle mensen die hij heeft begraven. Zijn herinneringen aan hen, uitgewerkt in een fotoalbum, betekenen meer voor hem dan de levende mensen om hem heen. De statische camerastandpunten waar John zich vaak alleen doorheen beweegt, versterken het gevoel van isolement, net als de grijsblauwe pastelkleuren. Ook de terugkerende muziek is erg sfeerbepalend en passend wanneer John voor de zoveelste keer dezelfde route aflegt.

Vertolking

John mag dan wel alleen zijn, hij is niet eenzaam. Hij is tevreden met zijn rustige, sobere leventje. Hij is onbeholpen en bescheiden, wat de film zowel grappig als ontroerend maakt. Het personage leent zich voor een karikaturale vertolking, maar Eddie Marsan zet John May geweldig neer door zijn ingetogen spel. Hij zegt niet veel; met zijn gezichtsuitdrukkingen en lichaamsbewegingen deelt hij meer emoties dan met woorden en dat is intrigerend.

Samenspel

Het spel van de acteurs, de cinematografie, de muziek; alle elementen vallen prachtig samen. Het verhaal kabbelt rustig voort, maar verveelt geen moment. Pasolini roept gemengde gevoelens op. Hij laat verdriet en warmte naadloos in elkaar overgaan en benadrukt het belang van het delen van je leven met anderen. Still Life overweldigt in haar stilte en zal nog een tijd in je hoofd blijven hangen.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Recensie, Tip | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.