Het troosteloze Nog bedankt voor dit leven zorgt voor weinig voldoening

juli 30th, 2014

Die grote slappe mens, die als drijvend wrakgoed door zijn oponthoud op de wereld was gespoeld en in wie niet één slechte gedachte huisde. Die nooit leedvermaak voelde, nooit haatte. Die ’s ochtends al glimlacht.” Toto straalt pure goedheid uit, maar lijkt op de wereld te zijn gekomen om gehaat te worden. Samen met haar grote mannelijke lichaam, haar lange haren en haar lelijke gezicht is de hoofdpersoon al vanaf de geboorte gedoemd te mislukken. Een gedachte die gedurende de nieuwste roman van de Duitse schrijfster Sibylle Berg niet meer losgelaten kan worden.

Toto wordt geslachtloos geboren en lijkt op een figuur uit een kindertekening. Haar alcoholverslaafde moeder weet niet wat ze met dit ‘ding’ aan moet en dumpt de baby in een tehuis. Het hermafrodiete kind moet apart douchen, de andere kinderen accepteren haar niet en zelfs de verzorgsters hebben een afkeer van het onschuldige kind. Naarmate ze ouder wordt verandert hier niets aan; iedereen met wie ze in contact komt misgunt haar succes. Succes dat maar steeds uitblijft en hierdoor voor weinig voldoening zorgt. Juist daarom roept het personage medelijden op.

De roman is dan ook niet meer dan troosteloos te noemen. Door de geringe, vooral negatieve ontwikkelingen zit er weinig snelheid in het verhaal. Tot halverwege het boek een oud-tehuisgenoot van Toto opduikt. Hij blijkt de regie van haar leven in handen te hebben, wat ervoor zorgt dat alle puzzelstukjes van het verhaal in elkaar vallen. Door zijn snode plannen ontstaat er enige nieuwsgierigheid naar de verdere verloop van Toto’s leven.

Toch blijft het geluksmoment uit, evenals de voldoening. De rode draad van deze roman is de slechtheid van de mens. Toto wordt door iedereen gehaat en vraagt zichzelf continu af waarom men zo slecht is. Nog bedankt voor dit leven is een aanklacht tegen de mensheid, wat enigszins tot nadenken aanzet. Toch overheerst de negatieve gloed die vanaf bladzijde één over het verhaal waart.  

 

Tags: , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Bijzonder filmproject Boyhood is een meeslepende vertelling van een kindertijd

juli 30th, 2014

Boyhood van schrijver-regisseur Richard Linklater volgt het alledaagse leven van het jongetje Mason (Ellar Coltrane) van zijn zesde tot zijn achttiende levensjaar. Het resultaat is een prachtig coming-of-agedrama dat een absolute must see is voor elke filmliefhebber.

In de Before trilogie toonde Richard Linklater de romance van een koppel in drie verschillende levensfasen. In Boyhood is (het verstrijken van de) tijd wederom een belangrijk thema. Terwijl Mason en zijn zus (Lorelei Linklater) met vallen en opstaan de weg naar volwassenheid bewandelen, proberen  hun gescheiden ouders (Patricia Arquette en Ethan Hawke) zichzelf ook continue opnieuw uit te vinden.

Spraakmakend

Wat Boyhood zo spraakmakend maakt, is dat het gespreid over twaalf jaar met dezelfde acteurs werd opgenomen. Het lange-termijn concept doet al snel herinneren aan de baanbrekende Britse ‘Up’ serie, beginnend met Seven Up! (1964) Het fundamentele verschil is dat Linklater’s film geen documentaire, maar fictie is.

Natuurlijk

Boyhood kijkt als een aaneenschakeling van herinneringen. Van ieder jaar krijgen we een paar alledaagse fragmenten te zien, die er telkens in slagen de situatie en mentaliteit van de personages op dat moment te weerspiegelen. Het feit dat het project twaalf jaar in beslag nam, gaf Linklater veel (denk)tijd om elk element van zijn film te perfectioneren. Zo veranderen bij iedere tijdssprong met de leeftijden van de acteurs ook details als kleding, accessoires en muziek mee. Bovenal knap is hoe natuurlijk alles aanvoelt, zowel het script, als het spel en de aankleding.

Tegenstrijdig

Dankzij de herkenbaarheid van de alledaagse situaties en sterk acteerwerk, duurt het niet lang voor je emotioneel geïnvesteerd raakt in de personages. Dit heeft een ambivalent gevoel tot gevolg. Aan de ene kant ben je uiterst benieuwd wat de toekomst de hoofdpersonen zal brengen, maar tegelijkertijd ben je nooit helemaal klaar om hun heden gedag te zeggen.

Boyhood is klein en intiem in de manier waarop het zich uitsluitend focust op de levensloop van één gezin. Onder de schijnbaar moeiteloze – maar twaalf jaar werk weerspiegelende – wijze waarop Linklater het voortschrijden van de tijd portretteert, schuilt echter een complexiteit die recht doet aan het ‘echte’ leven. Vergeet de zomer blockbusters, dit is dé must-see film van het seizoen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Lucy is verrassend goede entertainment

juli 30th, 2014

In Lucy, van schrijver-regisseur Luc Besson, krijgt de titelheldin (Scarlett Johansson) na inname van een superdrug bovennatuurlijke krachten. In uitvoering is de sciencefiction-actiefilm lang niet zo voorspelbaar als de trailer doet vermoeden. Het is een oprecht amusante en humoristische zomerblockbuster.

‘Mensen gebruiken slechts tien procent van hun breincapaciteit’, vertelt professor Norman (Morgan Freeman) in het begin van de film. Wanneer een onschuldige studente na een misgelopen drugsdeal een grote hoeveelheid van de gevaarlijke handelswaar binnenkrijgt, begint dit percentage hersengebruik bij haar steeds verder op te lopen. Uiteindelijk kan ze met slechts een handbeweging tijd, ruimte en materie manipuleren. Haar naam is Lucy, en de wereld is haar touch screen.

Actie heldin

Luc Besson heeft zowel geslaagde – Leon (1994) – als minder geslaagde – Taken 2 (2012) – films(cripts) op zijn naam staan. De constante factor is een flinke dosis actie en spektakel. Net als bij La Femme Nikita (1990) en Colombiana (2011) kiest de schrijver-regisseur ditmaal weer voor een vrouwelijke held. Johansson is in haar element, en speelt de tweezijdige hoofdrol van zowel angstige student als genadeloze wreker met verve.

Science fiction

Het idee van een super drug werd ook al gebruikt in Limitless (2011). In de uitvoering van het concept slaat Lucy echter een compleet andere weg in. Naarmate de tijd verstrijkt komt de film steeds verder in scifi territorium terecht. Helaas zijn met name naar het einde toe niet alle special effects overtuigend, en laat ook de geloofwaardigheid wat te wensen over.

Zelfbewust

Gelukkig functioneren verrassende beeldflitsen – die regelmatig in scènes gemonteerd zijn – als een soort knipogend commentaar bij wat er op dat moment in de film gebeurt. De zelfbewuste wijze waarop Besson zijn werk benadert zorgt ervoor dat hij zelfs wegkomt met dramatische slow motions en dito muziek. De nonchalante manier waarop er in de film wordt omgegaan met mensenlevens, voorziet Lucy daarnaast van een welkom (zwart) humoristisch randje.

De zelfbewuste knipogen van de filmmakers en de zwarte humor tillen Lucy naar een hoger niveau. Ja, het wordt hoe langer hoe ongeloofwaardiger, en ja, het is soms flink over the top, maar bij een oprecht vermakelijke film als deze mag dat de pret niet drukken.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Glitters, confetti en naaktmakende weersomstandigheden op Stekker in het Park

juli 28th, 2014

Stekker in het Park bewees afgelopen weekend wederom een heerlijk festival te zijn. De grote hoeveelheid fijne mensen – Stekker was uitverkocht! –  die toch soms rijendik op een drankje of hapje moesten wachten, lieten zich de ontspannen sfeer rijkelijk smaken. Qua muziek was er op de drie verschillende podia voor een ieder wat wils. De groene omgeving bood verkoelend watertjes en genoeg schaduw. Het weer: zonnig en zwoel en o zo naaktmakend. Verder glitters en confetti. Who needs more?

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Fotoreportage, Muziek | No Comments »

Dansbare tweede editie Amsterdam Live On Stage

juli 28th, 2014

Na het succes van vorig jaar vond afgelopen zondag de tweede editie plaats van Amsterdam Live On Stage. Ditmaal niet in het Amsterdamse Bos, maar op Sportpark Riekerhaven. Energieke live elektromuziek stond centraal tijdens dit dancefestival, hoewel er ook een aantal bands te vinden waren. Het programma bestond uit een aantal grote internationale namen als Kygo, Pretty Lights en Goldfish, maar ook nationale artiesten als Go Back To The Zoo, Chef’Special,  en Jett Rebel. 

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Fotoreportage, Muziek | No Comments »

Milder dan alleen weet als geheel nauwelijks te boeien

juli 28th, 2014

Op haar 24e verhuisde auteur Yiyun Li van Beijing naar de Verenigde Staten om verder te studeren aan een Amerikaanse universiteit. Ook de personages uit haar laatste roman Milder dan alleen groeien op in Beijing. Later in hun leven worden zij nog achtervolgd door een gebeurtenis uit hun jeugd in die stad. En hoewel deze mysterieuze en pijnlijke gebeurtenis op goede wijze wordt onthuld, kan de roman als geheel maar moeilijk de aandacht vasthouden.

Sprong in tijd en plaats

Milder dan alleen vertelt het verhaal van Boyang, Moran en het weesmeisje Ruyu die bij elkaar op de middelbare school zitten in Beijing. Omdat zij ook in dezelfde wijk wonen, brengen zij veel tijd met elkaar door. De mysterieuze vergiftiging van Shaoai, een ouder meisje uit de buurt, en de mogelijke betrokkenheid van de kinderen hierbij zet de vriendschap van de drie kinderen echter onder druk.

Na een beperkt leven door zwaar hersenletsel overlijdt Shaoai twintig jaar nadat zij vergiftigd werd. Van de drie oude vrienden woont alleen Boyang nog in Beijing. Moran en Ruyu zijn inmiddels verhuisd naar Amerika. De roman wisselt vervolgens tussen de perspectieven van deze drie jeugdvrienden. Bovendien wordt zowel het heden van de drie beschreven, als de periode rond de vergiftiging twintig jaar eerder.

Saaie passages

Hoewel de beschrijving van hun kinderjaren in Beijing tegenover die van hun eenzame bestaan in het heden een interessant contrast oplevert, schuilt in die perspectief- en tijdwisseling ook het grootste bezwaar. Er ontstaan namelijk zes verschillende vertelsituaties, en dat is te veel. Het verleden van de drie maakt nieuwsgierig (wie vergiftigde Shaoai toch?), hun heden echter een stuk minder. Door de wisseling van perspectief wordt de betrokkenheid bij de verschillende vertellers namelijk nauwelijks opgebouwd. Dit maakt dat de vertellingen van het heden niet echt kunnen boeien, wat nogal wat saaie passages oplevert.

Goedmakertje

Als een roman waarin de personages in het heden geconfronteerd worden met een gebeurtenis uit het verleden is Milder dan alleen zeker niet origineel. Wel wordt het mysterie rond de vergiftiging van Shaoai op mooie en subtiele wijze onthuld. De zaak wordt opgehelderd, maar blijft tegelijkertijd enigszins mysterieus.
Een bescheiden goedmakertje.

Tags: , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Spektakel X is Circus Treurdier als vanouds met humor, absurdisme en geweldige muziek

juli 28th, 2014

Twee huizen in een rustig dorpje waar nooit iets gebeurt. Totdat er ineens een journalist opduikt. Doordat relatief kleine situaties plotseling worden uitvergroot door de media, is het dorpje ineens bekend en berucht. Spektakel X gaat met geweldige muzikale begeleiding en een ironisch en absurd gevoel voor humor in op de sensatiezucht en grootheidswaanzin waaraan onze wereld lijdt.

De rustige straat, met enkel twee huizen, ontspoort door de sensatiezucht van deze tijd en de rol die de media daarin speelt. Spektakel X is een wrange komedie over de neiging van mensen om belangrijk te zijn. Bella verzint dat ze zwanger is, haar papa gaat op pedofielen jagen en de buurman schrijft een boek over zijn onterechte beschuldiging als pedofiel, terwijl zijn vrouw vage en bloederige artistieke kunstwerken maakt.

Kinderlijke pracht

Zoals Circus Treurdier eigen is, vertelt ze haar boodschap door middel van een grote dosis humor en ironie. Een sterke combinatie. Scènes waar je hard om moet lachen, maar achteraf toch even over na moet denken. Thomas Spijkerman ziet als Buul de eenhoorn de kinderlijke pracht van de wereld nog in, maar wordt gedood door de mens die alleen het verderf nog voor ogen heeft.

Mooi en komisch

De muziek onder leiding van Frank van Kasteren en Bart Rijnink zit fantastisch in elkaar. De prachtige meerstemmige nummers zijn komisch en mooi tegelijk. De samenzang ontroert, maar de hoge tonen van Thomas Spijkerman zijn vaak lachwekkend. De zelfgemaakte popnummers met vattende teksten maken de voorstelling helemaal af. Circus Treurdier laat in de voorstelling theater hand in hand gaan met muziek.

Spektakel X brengt de actuele boodschap goed over en zorgt voor een vermakelijke avond met absurde momenten, lachbuien en radicaal, soms choquerend, entertainment.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.